Semua Bab ยอดดวงใจรามเกียรติ์: Bab 31 - Bab 40

เมื่อรามเกียรติ์เดินทางมาถึงโรงพยาบาล เขาถึงกับยืนถอนหายใจอยู่ข้างเตียงแอนนา หล่อนยังคงหลับใหลเพราะฤทธิ์ของยา ไม่ว่ายังไงสุดท้ายรามเกียรติ์ก็คิดไม่ตก เขาจะจัดการกับชีวิตของหล่อนได้ยังไง ในเมื่อเขากับแอนนาต้องพัวพันกันภายใต้สัญญาที่เคยรับปากพี่ชายของหล่อนเอาไว้ “สรุปแล้วมึงจะเอายังไง” ขุนเดชนั่งกุมขมับ เพราะเขาไม่อยากให้เมืองรามมานั่งรับผิดชอบแอนนาไปทั้งชีวิตแบบนี้ “ไม่รู้สิ” “ตอนนี้ไอ้เหมก็โดนที่บ้านเล่นงาน ไม่รู้ว่ามันจะกล้ากลับมาดูแลแอนนาอีกหรือเปล่า” ขุนเดชรู้ดีว่ารามเกียรติ์กำลังลำบากใจ เพราะเขาคงไม่สามารถดูแลแอนนาไปตลอดชีวิตได้ “กูไม่ได้ให้มันดูแลแอนนาฟรี ๆ สักหน่อย” “แต่สำหรับครอบครัวของไอ้เหม พวกเขามองแอนนาเป็นคนบ้า ก็เลยกลัวว่าลูกชายจะตกหลุมรักผู้ป่วยจิตเวช” “นั่นปากหรือกรรไกร ว่าง ๆ ไปเอาหมาออกหน่อยก็ดี บางทีมึงอาจพูดอะไรที่มันเป็นประโ

ผ่านไปหลายวัน หลังจากรามเกียรติ์จัดการแก้ปัญหาระหว่างเขากับแอนนาให้คลี่คลายลงไปได้ ด้วยการจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลหล่อน จึงทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ เพราะแอนนามีความปรารถนาอยากให้ชายหนุ่มอยู่ดูแลต่อ หล่อนอยากใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดรามเกียรติ์น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อนนับประสาอะไรกับใจของคน ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่หวังเอาไว้ “คุณรามอยู่ต่อไม่ได้เหรอคะ” หล่อนใช้น้ำเสียงออดอ้อนตามมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ พลางใช้มือแตะแขนชานหนุ่มเบา ๆ “ผมมีงานต้องทำนะแอนนา อาการของคุณเริ่มดีขึ้นมากแล้ว อย่าลืมทานยาตามแพทย์สั่งก็แล้วกัน” เขาหันไปพูดกับหล่อนแกมบังคับ เพราะแอนนาไม่ชอบกินยาจึงทำให้อาการของแอนนาเป็น ๆ หาย ๆ “แล้วใครจะคอยป้อนยาแอนล่ะคะ” “ผมสั่งคุณพยาบาลไว้แล้ว” “แต่แอนอยากให้คุณเป็นคนป้อนยา คนอื่นไม่รู้ใจเท่าคุณราม” ความใกล้ชิดความหวังดีของเขากำลังทำให้แอนนาเข้าใจผิด คิดว่ารามเกียรติ์มีใจให้ ทั้งที่เขาย้ำครั้งแล้วค

เวลาผ่านไปสักพักเมรีเดินเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้ง ในมือของหญิงสาวเต็มไปด้วยผลไม้หลายอย่าง จนทำให้ชายหนุ่มแอบมองตาม เพราะมะม่วงกับน้ำปลาหวานนั้นน่ากินจนน้ำลายสอ “ขอฉันกินด้วยได้ไหม” “ทำไมไม่ไปซื้อเองล่ะคะ” “แค่นี้หวงเหรอ ฉันเป็นแฟนเธอนะ” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน จนเมรีชักจะทนไม่ไหว เพราะเธออุตส่าห์ตั้งใจจะทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดี สุดท้ายเขาพูดดีด้วยไม่กี่คำก็ยอมใจอ่อน “มีใครที่ไหนทิ้งแฟนตัวเองไปไปอยู่ดูแลผู้หญิงคนอื่นที่บ้านตามลำพังหรอกค่ะ” “แอนนาไม่ใช่คนอื่น” “ใช่แล้วค่ะเธอไม่ใช่คนอื่น เมย์ต่างหากที่เป็นคนอื่น” “มีเหตุผลหน่อยสิเมย์” “พี่ถามหาเหตุผลจากเมย์เหรอคะ ทั้งที่เมย์ไม่ได้ทำอะไรผิด ใช่สิ! เมย์ผิดตั้งแต่เกิดเป็นเมรีแล้วละค่ะ” หญิงสาววางจานผลไม

เมรีเดินตามลูกน้องฮายาโตะมาที่ร้านอาหารติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศเหมือนอยู่บนเกาะริมทะเล มีอาหารนานาชาติพร้อมเสิร์ฟความอร่อยที่หลากหลาย บนโต๊ะยังมีค็อกเทลและน้ำผลไม้ “เชิญครับคุณเมรี” “ขอบคุณนะคะคุณฮายาโตะ ที่ยอมรับข้อเสนอดานัยบิวตี้กรุ๊ป” หญิงสาวรู้ว่าตัวเองกำลังทำผิดต่อทศกัณฐ์พีราฟามาซีกรุ๊ป เพราะการยื่นมือเข้ามาช่วยบริษัทคู่แข่ง เพื่อขอเจรจากับฮายาโตะนั้น มันไม่ต่างกับการหักหลังรามเกียรติ์กับบุคคลที่เธอเทิดทูนให้เป็นบิดา “ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณเมย์ถึงยอมลดตัวลงมาเจรจา ทั้งที่รู้ว่าผมไม่ใช่คนดี” ฮายาโตะรู้ดีว่าเมรีคือลูกสาวของดนัยเทพ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้สนใจที่จะคาบข่าวนี้ไปบอกใคร “เมย์เองก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกันค่ะ” หญิงสาวหลบสายตาอีกฝ่าย เพราะนึกละอายใจที่ต้องกลายเป็นคนตีสองหน้า เมื่อเธอเอาโปรเจกต์ใหม่ร่วมกับฮายาโตะมามอบให้ดนัยบิวตี้กรุ๊ปแทน “ผมเป็นนักธุรกิจ เมื่อเห็นข้อเสนอที่ดีกว่าก็ย่อมต้องคว้าเอาไว้

เวลาผ่านราวครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ เมรีอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนเพราะรู้สึกว่าร่างกายต้องการชาร์ตแบต หลังจากหักโหมงานหนักมาหลายวัน เธอเดินไปนั่งลงที่เตียงนุ่มพลางเริ่มลังเลใจว่าจะนอนพัก หรือสะสางงานที่ค้างไว้ให้เสร็จก่อนดี เพราะถ้าลาออกจากบริษัทงานจะได้ไม่สะดุด “ใครน่ะ!” เมรีเอ่ยถามออกไปด้วยความแปลกใจ เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาในห้องนอนของเธอ“ฉันเอง! แค่นี้ทำเป็นตกใจไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่าเมรี” พอรามเกียรติ์เดินเข้ามาใกล้เขาเอ่ยถามหญิงสาวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิงอีกฝ่าย เหมือนกำลังเค้นเอาคำตอบอยู่ในที “พี่ราม!” เมรีอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรามเกียรติ์มองมาที่เธอด้วยแววตาเย็นเยียบชวนหนาวสะท้าน “จำชื่อฉันได้ด้วยเหรอ” น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาของเขายังคงจับจ้องใบหน้าของเมรีอย่างเอาเรื่อง“วันนี้เมย์เหนื่อยพี่รามกลับไปก่อนได้ไหมคะ เมย์อยากพักผ่อน” “หึ! เวลาไปอ่อยผู้ชายไม่เห็นเหนื่อย ทำไมพอเจอหน้าฉันถึงกับหาเรื่องไม่อยากคุยด้วย คิดว่าฉันโง่นักใช่ไหมเมรี” คราวนี้รามเกียรติ์เดินเข้าห