All Chapters of ยอดดวงใจรามเกียรติ์: Chapter 11 - Chapter 20

สักพักชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกสับสน มันเกิดอะไรขึ้นกับใจของเขา ทำไมต้องห่วงใยเธอมากมายขนาดนี้ด้วย ปากก็บอกว่าเกลียดแต่พอเห็นเมรีถูกทำร้าย เขาก็อดที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเธอไม่ได้ทุกที“เธอเก่งมากเลยนะเมรี เก่งจนทำฉันแทบคลั่ง เมื่อเห็นไอ้หมอนั่นโอบเธอไว้แบบนั้น” เขาพูดขึ้นมาเบา ๆ ทว่าคนเมากลับนอนพลิกกายไปมา เหมือนเธอกำลังอึดอัดกับชุดเดรสรัดรูป “อืม... ทำไมถอดยากจัง” “เฮ้ย! อะไรของเธอเนี่ย ฉันไปทำเวรกรรมอะไรไว้นะ ทำไมถึงหนีไม่พ้นสองแม่ลูกนี่สักที” รามเกียรติ์ถึงกับถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นเมรีพยายามถอดชุดของเธออก แต่ถึงกระนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วยเธอ“อืม... พี่รามช่วยหน่อยสิเมย์อึดอัด” “นี่เธอ! นอนนิ่ง ๆ ได้ไหมฉันจะถอดให้ชุดอะไวว่ะเนี่ย! ตื่นมาอย่าโวยวายก็แล้วกัน เธอเป็นฝ่ายร้องขอเองนะเมรี” ชายหนุ่มพูดพลางรูดซิปเธอจากทางด้านหลัง “อืม...” เสียงครางจากลำคอของคนตัวเล็กดังขึ้น ประหนึ่งยอมให้เขาทำตามอำเภอใจ

ทางด้านเมรีเธอเข้ามารอบิดากับมารดาที่บริษัท หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ห้องทำงานที่ถูกจัดตกแต่งเอาไว้ ด้วยฟังก์ชันที่เพียบพร้อมสำหรับการใช้งาน เฟอร์นิเจอร์คุณภาพดี และของตกแต่งยังดูมีรสนิยมที่หรูหรา แต่เมรีกลับมองว่ามันสิ้นเปลือง เธอไม่ได้ยินดียินร้ายกับตำแหน่งที่กำลังจะได้รับเลยสักนิด “อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งจัง” หญิงสาวนั่งลงที่โต๊ะทำงาน พลางนึกถึงตอนเจอกับรามเกียรติ์ครั้งแรก ซึ่งตอนนั้นเขายังไม่ได้ร้ายกับเธอขนาดนี้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับมารดาของเธอที่กำลังส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับลูกสาวสุดที่รัก “แม่กลับมานานแล้วเหรอคะ” “ลงจากเครื่อง พ่อก็ให้ผู้ช่วยพานั่งตรงดิ่งมายังบริษัทเลย” “แม่ค่ะ” เมรีเรียกมารดาออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เป็นอะไรไป หืม... ไม่สบายหรือเปล่า” โมราเดินเข้ามาเอาหลังมืออังหน้าผากลูกสาวด้วยความห่วงใย“เปล่าค่ะแม่ เมย์แค่ไม่อยา

“เรียบร้อยดีครับ การผลิตทั้งหมดอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของดานัยบิวตี้กรุ๊ป แต่เรื่องควบคุณคุณภาพมาตรฐานสินค้านั้นทศกัณฐ์พีราฟามาซีกรุ๊ปมีสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว” “ดีมากเกมนี้เพิ่งเริ่มต้น อีกไม่นานในวงการธุรกิจจะไม่มีใครรู้จักทศกัณฐ์พีราฟามาซีกรุ๊ป พวกเขาจะกลายเป็นตำนานที่ถูกลืม ผู้คนจะจดจำเพียงแค่สิ่งไม่ดีที่ทศกัณฐ์ทำไว้กับผู้บริโภค” ดนัยเทพแสยะยิ้มร้ายราวกับเขากำลังจะได้รับชัยชนะ เมื่อความแค้นเกิดขึ้นดั่งไฟสุมทรวง การเล็งปืนมุ่งเป้าไปที่ศัตรู มันจึงกลายเป็นสิ่งที่ชายวัยกลางคนเชื่อมั่นในความคิดของตัวเองว่าถูกต้อง ทั้งที่ความจริงแล้วนั้น ความรักไม่อาจบังคับกันได้ เพราะความงามของโมราทำให้ดนัยเทพต้องตาต้องใจ ทว่าเธอกลับเลือกที่จะใช้ชีวิตคู่กับทศกัณฐ์ ทั้งที่เขานั้นตามจีบเธอมาตั้งนาน//// ภายในค่ำคืนที่แสนยาวนาน ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนมากมาย รามเกียรติ์ใช้เวลากับการดื่มแอลกอฮอล์ราวกับมันคือน้ำเปล่า ดวงตา

ทางด้านนายแพทย์ชินดนัย เขากำมือแน่นด้วยความโกรธ หลังจากพยายามโทรหาเมรีหลายครั้ง จนในที่สุดหญิงสาวก็กดรับสาย แต่เธอตอบกลับเขามาว่าได้โทรเรียกแกร็บให้ไปส่งที่บ้านแล้ว เขาสั่งให้เธอหยุดแล้วรอที่ใดที่หนึ่ง ทว่าหญิงสาวได้กดวางสายแล้วปิดเครื่องไปอย่างไม่แยแสต่อความรู้สึกที่เขามีให้กับเธอ “ฉันจะปล่อยเธอไป พรุ่งนี้ฉันจะคอยดูว่าเธอจะแก้ตัวยังไง ภาพพวกนั้นมันคงทำให้แม่ของเธอพูดไม่ออก เพราะใครต่อใครต้องคิดว่าเราสองคนคงมีค่ำคืนแสนหวานด้วยกันแล้ว” แววตาของนายแพทย์หนุ่ม แฝงไปด้วยร่องรอยเย็นเยียบชวนให้หนาวสะท้าน ราวกับติดอยู่ในจุดเยือกแข็งในเวลานี้รามเกียรติ์กำลังใช้ความพยายามสลัดแอนนาออกไปให้พ้น เมื่อหล่อนปีนขึ้นมานั่งบนตักของเขา แล้วยังถือวิสาสะแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ใครผ่านไปผ่านมาก็ประกาศไปทั่ว บอกว่าเขากับหล่อนกำลังคบกัน ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลย “คุณรามขา... แอนขอกอดหน่อยน๊า...” แอนนาเอนตัวไปโอบกอดชายหนุ่ม มือปลาหมึกของหล่อนยังคงลูบไล้ไปทั่วมั่วไปหมด จนรามเกียรติ์รู้สึกรำคาญเต็มที

ชายหนุ่มเองก็ทำเป็นเย็นชา เพราะไม่อยากนำพาตัวเองเข้าไปพัวพันชีวิตของเมรี แค่นี้ก็ยุ่งเหยิงมากพอออยู่แล้ว ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บประโยคนี้ไม่เกินจริง เขาจึงคิดหาทางไล่เธอกลับไป รามเกียรติ์หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอีกครั้ง พลางตั้งใจพ่นควันโขมงออกมา จนเมรีเริ่มทนไม่ไหว “เมย์บอกว่าไม่ให้พี่สูบไง เอาทิ้งไปเลยนะ” “ยุ่งอะไรด้วยหลบไป” “เอามานี่เลย ดับทิ้งเดี๋ยวนี้!” เมรีตะคอกออกมาเสียงดัง พลางคิดแย่งบุหรี่มวนนั้นทิ้ง “ฉันจะสูบหรือไม่สูบก็ไม่เกี่ยวกับเธอ” “เกี่ยวสิ! เอามานี่! ทิ้งไปเลยนะ” “หึ! ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” คราวนี้รามเกียรติ์แสร้งทำเป็นไม่สนใจในสิ่งที่เมรีห้ามปราม เขายังคงสูบบุหรี่มวนนั้นอย่างตั้งใจ ก่อนจะพ่นควันโขมงออกมาอย่างไม่เกรงใจคนข้าง ๆ “เอามานี่! ว้าย! โอ๊ย!” หญิงสาวตั้งใจจะคว้าบุหรี่ออกจากปากของรามเกียรติ์ ซึ่งเป็นจังหวะที่เขาหันมา