Semua Bab ยอดดวงใจรามเกียรติ์: Bab 41 - Bab 50

หลายวันผ่านไป โมราสัมผัสได้ถึงความเฉยชาที่ทศกัณฐ์กำลังแสดงออกมาทางภาษากาย เขาไปนอนห้องทำงาน โดยให้เหตุผลว่าช่วงนี้มีปัญหาหลายอย่างต้องแก้ไข บริษัทกำลังประสบกับวิกฤติทางการเงิน ทั้งที่โมราสอบถามเมรีแล้วทุกอย่างราบรื่นดี อีกทั้งฮายาโต๊ะยังร่วมลงทุนแทนดนัยบิวตี้กรุ๊ปอีกด้วย “ค่ำ ๆ มืด ๆ แบบนี้คุณจะออกไปไหนเหรอโมรา” “อ้อ! พอดีโมนัดเพื่อนเอาไว้น่ะค่ะ ไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ” “ให้คนขับรถพาไปสิ” “ไม่เป็นไรค่ะ โมขับไปเองดีกว่า” “ทำไมล่ะ” “ไม่ต้องห่วงนะคะโมไปไม่นานหรอกค่ะ” โมราส่งยิ้มให้กับผู้เป็นสามีก่อนที่เธอจะเดินออกจากบ้านตรงไปยังรถยนต์คันหรูแล้วขับออกไปทันที ทศกัณฐ์มองตามด้วยแววตาคาดเดาได้ยาก จากนั้นไม่นานเขาให้จักรวาลพานั่งรถตามโมราออกไปด้วยใบหน้าเหี้ยมโหด เมื่อสิ่งที่ดนัยเทพขอมามันมากเกินกว่าที่บิดาอย่างเขาควรได้รับจากลูกสาว ซึ่งเขาเองเป็นคนทอดทิ้งให้เมรีกลา

กระทั่งเวลาผ่านไปหลายวัน โมราเริ่มทนไม่ไหวจึงตัดสินใจมาเยี่ยมทศกัณฐ์ที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ซึ่งหน้าห้องผู้ป่วยวีไอพีเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดมากฝีมือ “เข้าไม่ได้นะครับ” “ทำไมจะเข้าไม่ได้ ฉันเป็นใครพวกแกเป็นใคร!” โมราตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้ง เธอเริ่มไม่พอใจที่คนกลุ่มนี้ไม่เห็นหัว ทั้งที่โมรายังคงเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของทศกัณฐ์ “คุณน้าอย่าเพิ่งโกรธสิครับ พวกเขาแค่ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย” น้ำเสียงของรามเกียรติ์ดังขึ้น ซึ่งทำให้ทุกคนก้มหน้าไม่กล้าสบตา มีเพียงโมราที่จ้องหน้าชายหนุ่มคาดคั้นเอาคำตอบจากเขา “วันนี้คุณรามจะให้น้าเข้าไปเยี่ยมคุณทศได้หรือยังคะ” “เชิญครับ แต่ต้องผิดหวังหน่อยนะครับ เพราะคุณพ่อไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ความจำเสื่อม” “ความจำเสื่อม” “ใช่ครับ บางทีคุณพ่ออาจจำคุณน้าไม่ได้” “ต่อให้คุณทศเป็นยัง

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เกือบห้าปีที่ทศกัณฐ์แสดงละครความจำเสื่อม แต่โมรากลับเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขามาโดยตลอด จนทำให้เขาเกิดความเห็นอกเห็นใจยอมอภัยให้กับเธอ แต่ไม่กล้าพูดความจริงเรื่องที่เขาปกปิดเอาไว้ “ใครเหรอ เด็กคนนี้เป็นลูกของใครทำไมน่ารักจัง” ทศกัณฐ์เดินเข้ามานั่งที่โซฟาตัวยาวข้าง ๆ โมรา พลางแอบชำเลืองดูเด็กผู้หญิงวัยกำลังน่ารักน่าชัง ที่โมรากำลังเลื่อนปัดผ่านหน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องแพง ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของภรรยากำลังสร้างความสงสัยให้กับทศกัณฐ์ “น่าเสียดายนะคะ ที่คุณรามกำลังจะแต่งงานกับคุณโรสศิริน” น้ำเสียงของโมราแฝงไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวด เมื่อลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอกำลังเดินรอยตามท่ามกลางความขมขื่นในชีวิต “โรสศิรินน่ารัก ทั้งฐานะและชาติตระกูลเหมาะที่จะเป็นภรรยาของเจ้ารามที่สุด” “คุณทศพูดเหมือนความจำกลับมาปกติแล้ว” “เปล่าสักหน่อย ผมแค่จำได้บ้างไม่ไดบ้าง” เขารีบเฉไฉทันที “ช่างเถอะค่ะ ยังไงอีกไม่ถึงเดือนคุณรามก็จะแต่ง

“เชิญทุกคนตามสบายเลยนะคะ แอนขอตัวไปพักก่อน” “ไปพักเถอะแอนนาพวกเราจัดการกันเองได้” รามเกียรติ์พูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าดวงตาของเขากลับแฝงไปด้วยร่องรอยความกังวล “แอนทำกับแกล้มไว้ให้ในครัว ถ้าไม่พอยังมีอีกนะคะ” “ขอบคุณครับ ให้ผมไปส่งคุณเข้านอนไหมที่รัก” “โอ้โห! มึงเป็นเอามากนะไอ้เหม ห้องนอนอยู่แค่นี้เองคุณแอนนาเดินไปเองก็ได้มั้ง” ขุนเดชชักจะเหม็นความรัก เมื่อเห็นเหมันต์ออดอ้อนแอนนาด้วยคำพูดหวาน ๆ พลางใช้สายตาพลอดรักไม่เลิก “ถ้ามึงอยากมีโมเมนต์แบบนี้ก็ลองมีแฟนดูสิจะไปยากอะไร” เหมันต์เองก็อยากเห็นหน้าผู้หญิงของขุนเดช ผู้ชายปากหมาอย่างเขาจะตรงสเปกผู้หญิงคนไหนบ้างนะ “ไม่เอาหรอกแค่กูใช้ชีวิตคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่ ว่าแต่มึงเถอะไอ้รามงานแต่งใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว มึงจะจัดการเรื่องนี้ยังไง” “หลักฐานที่พวกมึงได้มา มันมากพอที่จะเปิดโปงความร้ายกาจของโรสศิริน แต่กูไม่อยากทำร้ายอนาคตของเธอ” รามเกียรติ์พูดพลางกระดกเหล้าเข้าปากทีเดียวหมดแก้ว

“เธอไม่ต้องการฉันจริงเหรอเมรี” น้ำเสียงแฝงความสั่นเครือเล็กน้อย บ่งบอกถึงการสะกดกลั้นอารมณ์อ่อนไหวไว้สุดกำลัง เพราะเขาไม่อยากหลั่งน้ำตาออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็นถึงความอ่อนแอ “เรื่องราวระหว่างเรามันจบไปตั้งนานแล้ว” “ใครบอก พี่ไม่เคยจบ พี่ไม่เคยรักใคร พี่ไม่เคยนอกใจเธอเลยนะเมรี” ครั้งแรกที่รามเกียรติ์ใช้สรรพนามเรียกตัวเองว่าพี่ ซึ่งกำลังส่งผลให้หัวใจของเมรีเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง “แต่พี่กำลังจะแต่งงานกับคุณโรศสิริน หึ! เนี่ยนะเหรอบอกไม่เคยนอกใจ พี่ไม่จำเป็นต้องชักแม่น้ำทั้งห้ามาหว่านล้อมเมย์หรอกค่ะ เพราะถึงยังไงเมย์ก็ไม่มีวันกลับไป” หญิงสาวยังคงยืนกรานเสียงแข็ง ประหนึ่งเธอได้กลายเป็นคนไร้หัวใจไปแล้ว “เมขลาเป็นลูกของใคร ตอบพี่มาสิเมย์!” ชายหนุ่มต้องการคำตอบเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวด เพราะรามเกียรติ์คิดว่าเมรีได้เริ่มต้นใหม่กับฮายาโตะไปแล้ว ถึงแม้ความปรารถนาของเขาจะโหยหาเธอมากเพียงใด สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับพี่ชายต่างมารดา