Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Kabanata 11 - Kabanata 20

67 Kabanata

เจ้าไม่พูด ข้าไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้

ความเสียวซ่านแล่นพล่านจนปาโก้หายใจติดขัด ลิ้นหนาละเลงเลียความฉ่ำหวานของเนื้อสาวอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้นมา นาลินจิกนิ้วลงบนกลุ่มผมของเด็กหนุ่มพลางแอ่นสะโพกรับสัมผัสร้อนแรงอย่างถึงใจ เสียงครางกระเส่าของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ยิ่งกระตุ้นให้เด็กหนุ่มอยากจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว“อ๊า...ปาโก้ ซี้ด...ตรงนั้นแหละจ่ะ”ปาโก้เงยหน้าขึ้นมา นัยน์ตาของเขาเยิ้มฉ่ำและแดงก่ำด้วยแรงตัณหา ลมหายใจหอบกระชั้นชิดจนอกแกร่งขยับขึ้นลง นาลินไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เธอประคองร่างของเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้นยืน ก่อนที่เธอจะขยับตัวนอนหงายราบลงบนโขดหินก้อนใหญ่ อ้าขาเรียวขานวลรับความต้องการอย่างเปิดเผย“พี่นาลิน...ข้า...ข้าทนไม่ไหวแล้ว” ปาโก้พูดเสียงพร่า แววตาเต็มไปด้วยความหิวกระหาย“ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนสิจ๊ะ เข้ามาเลย...ผัวตัวน้อยของข้า” นาลินส่งสายตาฉ่ำปรือยั่วยวนชวนฝันเด็กหนุ่มสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาจับแก่นกายที่พองขยายใหญ่โตเต็มที่จ่อเข้าที่ใจกลางความเป็นสาวของเธอ “อูยยย....” สัมผัสแรกที่หัวเห็ดอุ่นร้อนแตะต้องความฉ่ำเยิ้มทำให้ปาโก้สะดุ้งครางออกมาด้วยความเสียวหนึบตรงท้องน้อย เขาค่อยๆ กดกระแทกคว
Magbasa pa

ต้อนเข้าหอให้ครบทั้งสี่

หลังจากเสร็จบทรักร้อนแรงที่ลำธาร ปาโก้ก็พานาลินเดินกลับมาที่กระท่อมด้วยท่าทางเชื่องซึมเหมือนลูกแมว มือหนาหยาบกร้านยังคงคอยประคองเอวบางของเธอไว้ไม่ห่าง แววตาของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบเต็มไปด้วยความหลงใหลในตัวเมียรุ่นพี่อย่างปิดไม่มิดเมื่อมาถึงบ้าน นาลินกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบว่าบ้านหลังย่อมที่เป็นรังรักของเธอกับสามีทั้งสี่คนยังเงียบอยู่ น่าจะไม่มีใครอยู่เลยสักคน จาซูพี่ใหญ่คงยังไม่กลับมาจากบ้านอาจูที่ไปช่วยล้มหมู “เลอต้ากับมูก้าไปกับพี่จาซูด้วยเหรอ” เธอหันไปถามปาโก้ เขาพยักหน้ารับ“แปลว่าจริงๆ แล้วเจ้าก็ต้องไปด้วยงั้นสิ?”“ก็...”“เอาเถอะๆ เอาไว้ถ้าพี่จาซูกลับมาแล้ว ข้าจะช่วยพูดกับเขาให้ ว่าข้าขอให้เจ้าพาไปเก็บผลไม้กับผักป่าพวกนี้”“พี่ซูจะรู้เรื่องที่เรา....”“ไปเอากันในป่าน่ะเหรอ” ปาโก้ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แต่หญิงสาวกลับยิ้มกริ่มอย่างพอใจ“ไม่รู้หรอกน่า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะก็สิ้นเรื่อง อย่าระแวง อย่าร้อนตัว” นาลินเดินนำเข้าไปในบ้าน กวาดสายตาสอดส่องดูให้แน่ใจอีกครั้งว่าไม่มีใครอยู่จริงๆก่อนที่เธอจะหันกลับมามองปาโก้ ที่กำลังยืนหน้าแดงลนลานทำตัวไม่ถูก แจมในร่างใหม่ที่รักสนุกเป็นทุ
Magbasa pa

ชายลึกลับ

เช้าวันต่อมา หมู่บ้านคึกคักเป็นพิเศษเพราะเป็นวันแต่งงานของอาจู เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันกับจาซู ส่วนจาซูและเลอต้านั้น พวกเขากลับมาจากการดื่มเหล้าตั้งแต่เมื่อคืนด้วยสภาพเมาพอสมควร ทำให้ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่นาลินหายไปกับปาโก้แต่ถึงจะเมาหนักแค่ไหน เขาก็ต้องรีบตื่นขึ้นมาแต่งตัวเพื่อพาเมียรักของบ้านออกไปร่วมงานเฉลิมฉลองตามคำเชิญชวนแจมในร่างของนาลินยืนส่องกระจกเงาบานเก่าในห้อง พลางจัดแจงเครื่องแต่งกายของตัวเองอย่างพิถีพิถัน เดิมทีนาลินคนเก่าแม้จะเป็นคนสวยล่มเมืองอยู่แล้ว แต่กลับไม่ชอบแต่งเนื้อแต่งตัว ปล่อยให้ตัวเองดูจืดชืดไปวันๆ แต่สำหรับแจมผู้เป็นตัวแม่และสาวเทสดีจากอีกโลก มีหรือที่เธอจะยอมปล่อยให้ตัวเองโทรมถึงแม้เสื้อผ้าในตู้จะมีเพียงชุดผ้าฝ้ายสีเข้มทรงโบราณของคนในชนเผ่า แต่เธอก็เลือกหยิบชิ้นที่ขับผิวให้ขาวผุดผ่องออกมาสวมใส่ นาลินนำผ้ามาพันรัดเรือนร่างเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งให้บั้นท้ายงอนงามและสะโพกผายเด่นชัด เสื้อตัวสั้นเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบและเอวคอดกิ่ว ทรวงอกอวบอัดขนาดใหญ่ดันรัดจนเห็นร่องอกลึกเย้ายวนตา เครื่องประดับลูกปัดหินและเงินถูกนำมาเลือกแมตช์เข้าชุดกันอย่างลงตัว ใบหน้าหวานถ
Magbasa pa

รสสวาทผัวคนสุดท้อง

จาซู เลอต้า และปาโก้ออกเดินทางเข้าป่าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เหลือเพียงมูก้าคนเดียวที่อยู่บ้าน นาลินนั่งมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังผ่าฟืนอยู่หน้ากระท่อมด้วยสายตาครุ่นคิดงแต่เธอฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ ผู้ชายสามคนแรกต่างตกเป็นเหยื่อเสน่ห์ของเธอไปหมดแล้ว เหลือเพียงคนเดียว มูก้า น้องชายคนเล็กของบ้านคนที่เงียบที่สุด ซื่อที่สุด และหลบหน้าเธอมากที่สุด ทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ เขาจะรีบหันหน้าหนี ทุกครั้งที่เธอแตะตัว เขาจะตัวแข็งเหมือนกวางน้อย จนบางครั้งนาลินยังอดสงสัยไม่ได้ว่า มูก้ากลัวเธอ หรือกำลังพยายามอดกลั้นอะไรบางอย่างอยู่กันแน่"เจ้าจะผ่าฟืนทั้งวันเลยหรือ" มูก้าชะงัก ก่อนหันมาตอบ"ใช่ พี่ใหญ่สั่งไว้""แต่วันนี้พี่ใหญ่ไม่อยู่""แต่ข้าต้องทำตามคำสั่งของพี่ใหญ่" นาลินแอบหัวเราะในความซื่อของหนุ่มน้อย ยิ่งเห็นท่าทางซื่อๆ แบบนี้ เธอก็ยิ่งนึกสนุกหลังจากนั้นทั้งวัน นาลินพยายามหาเรื่องชวนคุย ชวนทำงานด้วย ชวนไปตักน้ำ ชวนเข้าครัว แต่มูก้าก็ยังคงรักษาระยะห่างอยู่เสมอ “ข้าหิวแล้ว เจ้าหาอะไรให้ข้ากินหน่อยสิมูก้า” หญิงสาวเดินเข้าไปออดอ้อน มูก้าหน้าแดงด้วยความเขินอาย แต่ก็ยอมเดินเข้าครัวไปตามคำขอขอ
Magbasa pa

วาซา

มูก้ายังคงนั่งอยู่ข้างกายนาลิน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักนิ่งเฉยอยู่เสมอ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนนาลินยกมือขึ้นลูบศีรษะของเขาเบาๆ “ทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะ” มูก้าก้มหน้าลงเล็กน้อย“ข้าดีใจ”“ดีใจเรื่องอะไร”“ดีใจที่พี่ไม่รังเกียจข้า” คำตอบนั้นทำให้นาลินชะงักไปครู่หนึ่งที่ผ่านมาเธอมัวแต่คิดว่ามูก้าเป็นเด็กซื่อ เป็นคนหัวอ่อน และขี้อาย แต่ดูเหมือนว่าในใจของเด็กหนุ่มคนนี้จะคิดมากกว่าที่เธอคาดเอาไว้“ทำไมข้าต้องรังเกียจเจ้าด้วย”“ข้าเป็นน้องเล็ก”“แล้วไง”“ข้าสู้พี่ๆ ไม่ได้” นาลินหัวเราะออกมา“ใครบอก”“ทุกคนก็พูดแบบนั้น” มูก้าตอบตามตรง ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเป็นน้องคนสุดท้องของบ้านเสมอ จาซูเป็นผู้นำ เลอต้าเป็นคนเก่ง ใครๆ ก็มองว่ารองจากจาซูคือเลอต้า ไม่ใช่แค่อายุของเขา แต่คือความสามารถของเขาด้วย ปาโก้ก็เป็นพรานที่แข็งแรงส่วนเขา...เป็นแค่น้องเล็กที่คอยเดินตามพี่ชาย และเพราะที่เขาเป็นน้องเล็กนี่เอง ทำให้เขาไม่เคยได้ทำอะไรแบบที่พี่ๆ ทำ รวมทั้งเข้าหอกับนาลินด้วย“ข้าว่าเจ้านี่แปลกคน” นาลินเอ่ยขึ้น“แปลกยังไง”“เจ้าคิดว่าข้าจะเลือกคนจากอะไร” มูก้านิ่งไป“ความเก่ง?”“ข้าจะ
Magbasa pa

ผัวใหญ่ก็คือผัวใหญ่

กลิ่นเนื้อกวางย่างลอยอบอวลไปทั่วกระท่อมเมื่อค่ำคืนมาเยือน เลอต้าจัดการหั่นเนื้อและปิ้งจนสุกเหลืองหอม มูก้าช่วยจัดข้าวและผักที่เก็บมาจากหลังบ้าน ทุกคนนั่งล้อมวงกันตามธรรมเนียม จาซูนั่งอยู่หัวโต๊ะข้างนาลิน ส่วนน้องๆ อีกสามคนนั่งเรียงกันอีกฝั่ง"กินเยอะๆ นะ วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมาก" นาลินพูดพลางหยิบเนื้อชิ้นโตวางในถ้วยของจาซูก่อนใคร ตามธรรมเนียมที่เธอทำเป็นประจำกับพี่ใหญ่"ขอบใจ" จาซูยิ้มรับ ก่อนจะหันไปดูน้องๆ "พวกเจ้าก็กินให้เต็มที่ วันนี้ทำงานกันหนักมาก จะได้พักผ่อน พรุ่งนี้ต้องเข้าไร่แต่เช้า" เลอต้าตอบรับพลางหยิบเนื้อใส่ปาก เขาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย มูก้านั่งกินอย่างเงียบๆ แอบชำเลืองมองนาลินเป็นระยะ ราวกับยังนึกถึงเหตุการณ์ช่วงบ่ายอยู่ไม่หายส่วนปาโก้นั่งอยู่ตรงข้ามมูก้าพอดี เขาหยิบอาหารเข้าปากอย่างช้าๆ สายตาเหลือบมองไปทางนาลินเป็นครั้งคราว ทุกครั้งที่เธอหัวเราะกับเรื่องราวที่จาซูหรือเลอต้าเล่า เขาก็รู้สึกอึดอัดในใจอย่างบอกไม่ถูก"ปาโก้ วันนี้เจ้าเงียบผิดปกตินะ" เลอต้าเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็นน้องชายนั่งนิ่งนานผิดสังเกต"ข้าก็แค่เหนื่อยมากน่ะพี่ใหญ่ กวางตัวนี้ปราดเปรียวจับยาก" ปาโก้ตอบท
Magbasa pa

ผัวสามผู้ไร้เดียงสา

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลอดผ่านช่องไม้ไผ่เข้ามาภายในกระท่อม นาลินค่อยๆ ลืมตาตื่นอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อย แต่กลับถูกแขนแกร่งของจาซูโอบรั้งไว้แน่น"ตื่นแล้วหรือ" เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู"อือ..." เธอพยักหน้ารับเบาๆ พลางหันไปยิ้มให้เขา จาซูยกมือขึ้นลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัว"วันนี้พวกเราจะพักอยู่บ้าน เจ้าจะได้ไม่เหงา""ดีสิ" นาลินยิ้มกว้าง เธอชอบเวลาที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้ไม่นานนัก จาซูก็เดินออกจากห้องไป นาลินจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินตามออกมาที่ด้านนอก เลอต้ากำลังต้มน้ำอยู่หน้าเตาไฟ ส่วนปาโก้กำลังลับมีดล่าสัตว์ มูก้านั่งสานตะกร้าอยู่ไม่ไกลเมื่อเห็นนาลินเดินออกมา มูก้าก็รีบก้มหน้าทันที จนเลอต้าหลุดหัวเราะกับท่าทางไร้เดียงสาของน้องเล็ก"เจ้าจะก้มทำไม มองหน้าเมียตัวเองไม่ได้หรือ" มูก้าหน้าแดงจัด"ข้า...ข้าไม่ได้ก้ม""ไม่ได้ก้ม แล้วพื้นมันมีอะไรให้น่ามองนัก" ปาโก้เงยหน้าขึ้นมองน้องชาย ก่อนจะหันไปมองนาลิน สายตาของทั้งสองสบกันเพียงชั่วครู่ ปาโก้รีบหลบตาทันทีนาลินขมวดคิ้วน้อยๆเธอรู้สึกว่าบางอย่างมันแปลก...วันนี้ผัวสามและผัวสี่ ทั้งสองคนดูแปลกไป
Magbasa pa

ถึงเวลามีผัว

"เจ้ายังหน้าด้านมาเดินอวดโฉมแถวนี้อีกเหรอ" เสียงแหลมดังขึ้นกลางตลาด เนลียืนกอดอกขวางทางอยู่ตรงหน้า สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ไม่เคยคิดจะปิดบัง"นึกว่าใคร ทำไม? หายหน้าไปนาน ลืมรสมือข้าไปแล้วงั้นรึ" นาลินเอียงคอถามกลับ พลางยกมือขึ้นมาเป็นเชิงขู่"เจ้าได้ผัวไปตั้งสี่คนแล้ว ยังไม่พออีกหรือ""ข้าแค่มาเดินตลาด แต่ถ้าความสวยของข้ามันจะทำให้มีใครอยากมาเป็นผัวข้าเพิ่มเนี่ย มันก็ช่วยไม่ได้" เนลีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ อะไรทำให้พี่สาวของเธอเปลี่ยนไปขนาดนี้กัน“หน้าด้าน พูดจาไม่อายฟ้าดิน” แม้นาลินจะเดินหนี แต่เนลีก็วิ่งตามมาขวางหน้า และพยายามหาเรื่องไม่ลดละ“ข้าไม่ได้อยากมีเรื่องกับเจ้า ข้าบอกไปแล้วว่าวันนี้แค่อยากมาเดินเล่น ดูข้าวของในตลาด”“แต่ข้าอยากมี ครั้งก่อนเจ้าทำข้าไว้แสบนัก ครั้งนี้ข้าต้องเอาคืนให้ได้...” เนลีไม่พูดเปล่า เธอทำท่าจะพุ่งเข้าใส่นาลิน แต่ก็ต้องชะงัก เมื่ออีกฝ่ายเพียงแค่ยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้หน้า พร้อมกับออกคำสั่งให้หยุด“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันไม่ได้อยากมีปัญหากับใคร ว่างมากก็ไปหาอะไรทำให้มันมีประโยชน์ ฉันต้องเก็บร่างกายไว้ปรนเปรอผัวทั้งสี่คน” “หน้าด้าน”“เรื่องจริงทั้งนั้น ไ
Magbasa pa

เด็กดีของข้า

เสียงกลองดังกึกก้องไปทั่วหมู่บ้านฝ่ายเจ้าบ่าว นาลินเดินตามหลังจาซู เลอต้า ปาโก้ และมูก้าเข้าไปในลานพิธี ที่จัดแต่งด้วยดอกไม้ป่าและผ้าสีสดใส ทุกอย่างดูรื่นเริงเหมือนงานเฉลิมฉลองทั่วไป“น่าสงสารเหลือเกิน” จาซูเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เมื่อเห็นสภาพเนลีเนลีนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางเครื่องประดับเต็มตัว ใบหน้าแต่งแต้มด้วยสีสันตามธรรมเนียม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา มือทั้งสองข้างกำผ้าคลุมไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยราวกับพยายามข่มไม่ให้ตัวเองร้องไห้ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน“ตอนข้าถูกพวกท่านฉุดมา ไม่ได้อยู่ในสภาพเดียวกันนี่หรอกหรือ” นาลินได้ยินจึงกระซิบถามผัวด้วยความไม่พอใจ เธอจำได้ว่าปาโก้เคยบอก ว่าจาซูเคยชอบพอกับน้องสาวของเธอ แต่เพราะแม่ไม่ชอบ จึงได้ฉุดเธอมาแต่งแทน“เจ้าไม่นึกสงสารน้องตัวเองบ้างหรือ สองพี่น้องคู่นั้นขี้เกียจอย่างกับอะไร” จาซูหันไปพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“ทำไม? ท่านคิดอยากจะเอามันมาเป็นเมียอีกคน แต่โดนแย่งไปก่อนก็เลยไม่พอใจเหรอ”“นาลิน!!!”“พี่ใหญ่...ในงานคนเยอะ อย่าต่อว่าพี่นาลินเลย” ปาโก้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบเข้ามาขวาง พร้อมกับปกป้องนาลินอย่างออกหน้า“เจ้านี่
Magbasa pa

ข้าจะไม่ยอมเป็นเมียใต้การควบคุม

กลับถึงบ้านจากงานแต่งเนลี บรรยากาศระหว่างจาซูกับนาลินยังคงตึงเครียด จาซูรอจนน้องๆ แยกย้ายไปทำงานของตัวเองแล้วจึงเรียกนาลินเข้าไปคุยในห้อง สีหน้าเขาเคร่งขรึมกว่าปกติ"นาลิน เจ้ารู้ตัวไหมว่าวันนี้เจ้าทำอะไร เจ้าพูดจาไม่เกรงใจข้าต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน มันไม่สมควรเลยสักนิด""ข้าก็แค่พูดความจริง" นาลินเถียงกลับทันที ไม่มีท่าทีจะยอม "ท่านต่างหากที่เริ่มก่อน มาต่อว่าข้าทั้งที่ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด""เจ้าไม่ควรพูดถึงเรื่องเนลีแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น มันทำให้ข้าเสียหน้า""เสียหน้า? ท่านกลัวเสียหน้าเรื่องแฟนเก่า แต่ไม่เคยคิดว่าข้าจะรู้สึกยังไงบ้างเลยสักนิดสินะ""นาลิน อย่าพูดจาแบบนี้กับข้า" จาซูเริ่มขึ้นเสียง"แล้วจะทำไม" เธอไม่ยอมลดโทนเสียงลงเลย ยิ่งพูดยิ่งเถียงกลับไม่หยุด สะสมความไม่พอใจตั้งแต่ตอนที่งานแต่งจนถึงตอนนี้ คิดว่าเขาจะจบก็ยังไม่จบ"เจ้าเงียบแล้วฟังข้า!""ไม่ฟัง! ในเมื่อท่านเองก็ไม่เคยฟังข้าเลยสักครั้ง!""ข้าบอกให้เจ้าเงียบ!" จาซูตะโกนเสียงดังพลางยกมือขึ้น“เอาสิ ตบเลย”เพียะ!เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังขึ้นในห้อง นาลินสะดุ้งจนตัวเซถอยหลัง ก่อนจะยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนวูบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยคว
Magbasa pa
PREV
1234567
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status