All Chapters of ทะลุมิติมาสร้างครอบครัวที่อบอุ่นในยุคโบราณ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 สอบเสร็จ3 วันต่อมาการสอบของเทียนเซิงก็ดำเนินมาถึงวันสุดท้าย เขาตรวจสอบคำตอบและทบทวนคำตอบอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นไปส่งกระดาษคำตอบให้แก่ผู้คุมสอบ เก็บของใช้ของตนเองออกจากสนามสอบและไปยังโรงเตี๊ยมการสอบครั้งนี้ไม่ได้แจ้งผลการสอบในทันทีต้องผ่านการตรวจสอบหลายขั้นตอน เหล่าบัณฑิตที่ส่งข้อสอบเสร็จแล้วบางคนก็เดินทางกลับเรือน บางคนอยู่ไกลก็พักโรงเตี๊ยมพักผ่อนเสียก่อน เพราะช่วงสอบทั้งตึงเคียดและกดดันทำให้หมดแรง เทียนเซิงเองก็เช่นกัน เขาเลือกที่จะเข้ามาพักที่โรงเตี๊ยมกินอาหารร้อน ๆ แช่น้ำให้สบายกายนอนพักที่โรงเตี๊ยมให้เต็มอิ่ม อีกสองวันเขาที่จะเดินทางกลับเรือนตระกูลหวัง ไปรอผลสอบที่เรือน หากเขาสอบผ่านจะมีคนจากทางการไปแจ้งถึงเรือน หลังจากที่หลับไปหนึ่งวันเต็ม ๆ เทียนเซิงไปเดินเล่นที่ตลาด สองข้างทางในเมืองหลวงมีของขายมากมายเหลือเกิน ทว่าอาหารไม่อร่อยเหมือนฝีมือของอวิ๋นหลิงสักนิด เมื่อไหร่ที่เขากินอาหารมักจะนึกถึงกับข้าวฝีมืออวิ๋นหลิงอยู่เสมอ ยามนี้หากได้กินหมาล่าหม้อไฟของนางคงสดชื่นไม่น้อย เขาเดินไปเรื่อย ๆ เห็นสตรีในเมืองหลวงมากมายพากันเลือกซื้อเครื่องประดับ เขาหวนคิดถึงอวิ๋นหลิงอีกครั้ง ต

ตอนที่ 24 ข่าวดีฝั่งด้านซ่งจ้าวเหวินซูหนานอวี้ให้สาวใช้ไปว่าจ้างนักฆ่าทว่าป่านนี้ยังไม่ลงมือจนการสอบจบสิ้นลงเพราะการคลาดเคลื่อนและสั่งการผิดพลาดของลู่เอ๋อร์ ทำให้ซูหนานอวี้โมโหจนแทบอยากจะทำร้ายคนของตนเอง ทว่ายามนั้นเองเสียงบ่าวรับใช้หน้าเรือนตะโกนแจ้งว่ารถม้าของซ่งจ้าวเหวินเดินทางกลับมาที่เรือนแล้ว"เฮ้อ! ในเมื่อพลาดแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไป ไม่ว่าจะลงมือยามใดก็ต้องลงมือ เจ้าจงปิดปากให้สนิทอย่าให้ท่านพี่รับรู้เรื่องนี้เด็ดขาดเข้าใจหรือไม่?""เจ้าค่ะ "ลู่เอ๋อร์ขานรับทันทีคิดว่าตนเองจะถูกนายหญิงลงโทษเสียแล้ว โชคดีที่นายท่านกลับมาเสียก่อน ซูหนานอวี้รีบเดินย่างกรายออกไปนอกเรือนเพื่อไปต้อนรับการกลับมาของจ้าวเหวิน"ท่านพี่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ การสอบเป็นเช่นไรบ้าง คงทำให้ท่านพี่เหน็ดเหนื่อยและใช้ปัญญามากเลยสินะเจ้าคะ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะให้พ่อครัวทำอาหารแสนอร่อย น้ำซุปร้อน ๆ ให้ท่านได้กินบำรุงร่างกายนะเจ้าคะ ส่วนคืนนี้ข้าจะนวดให้ท่านเอง" ซูหนานอวี้รีบเข้าไปคล้องแขนของเขาพูดเอาอกเอาใจ"ดี ๆ แต่ว่ายามนี้ข้าอยากแช่น้ำอุ่น ๆ เหลือเกินให้บ่าวรับใช้นำของไปเก็บ ส่วนเจ้าลู่เอ๋อร์ไปเตรียมน้ำให้ข้าเร็

ตอนที่ 26 สูญเสียเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหัวใจถูกฉีกกระชากดังออกมาจากส่วนลึก ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังแตกสลายลงตรงหน้า อุณหภูมิในร่างกายเย็นเยียบราวกับเลือดในกายหยุดไหลเมื่อหันไปเห็นนางอวี่เฉินถูกแทงลงที่ร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงกระนั้นนางก็ยังคงกอดขาของชายผู้นั้นเอาไว้แน่น อวิ๋นหลิงชาไปทั้งตัวน้ำตาไหลรินอาบแก้ม วิ่งกลับมาหานางอวี่เฉินอย่างไม่เกรงกลัวความตายอีกต่อไป เสียงกรี๊ดของอวิ๋นหลิงเมื่อครู่ทำให้บ่าวรับใช้ในเรือนที่เดินตรวจตราได้ยิน ชายฉกรรจ์เริ่มลุกลี้ลุกลนเพราะคนที่เขาตั้งใจจะฆ่าคือจางอวิ๋นหลิง ทว่าเขากลับลงมือฆ่าฮูหยินหวังอวี่เฉินแทน เขาครุ่นคิดชั่วหนึ่งอย่างเร่งรีบในเมื่อนายหญิงที่ว่าจ้างต้องการให้เขาจัดการอวิ๋นหลิง อย่างนั้นเขาจึงจะจัดฉากให้นางเป็นคนลงมือฆ่านางอวี่เฉินแทน ก่อนจะรับงานเขาได้สืบมาเป็นอย่างดี เมื่อก่อนอวิ๋นหลิงผู้นี้ไม่ใช่สตรีดีอะไร เป็นสตรีร้ายกาจไม่สนใจผู้ใดเลยนอกจากตนเอง แถมยังรังเกียจทุกคนในตระกูลหวัง เขาเตะร่างของนางอวี่เฉินให้หลุดจากการกอดที่ขา อวิ๋นหลิงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ร้องเรียกให้ผู้คนมาช่วย จังหวะนั้นเขารีบทิ้งมีดเอ

ตอนที่ 28 ปล่อยตัว3 วันผ่านมาในคุกอับชื้นบนพื้นมีเพียงเศษฟางพอให้อวิ๋นหลิงนั่งเบียดกายอยู่ด้านใน ร่างกายอ่อนล้าอาภรณ์เปื้อนเลือดแห้งเคอะ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่แห้งติดใบหน้า กว่าจะผ่านได้แต่ละคืนวันช่างเจ็บปวดหัวใจจริง ๆ วันนี้เป็นวันที่นายอำเภอจะมาไต่สวนนางด้วยตนเอง ประตูคุกถูกเปิดเข้ามา ชายฉกรรจ์มาจับตัวของนางให้ลุกขึ้นลากนางออกไปนั่งด้านในที่ลานสอบสวน แสงแดดสว่างจ้าแยงตา กลิ่นอายสายลมที่นางไม่ได้กลิ่นชดชื่นมาหลายวัน นางหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง อวิ๋นหลิงได้รับหนังสือหย่าตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ในคุก นางแทบตรอมใจร้องไห้ทุกค่ำคืน ทว่าเมื่อนางลูบท้องน้อย ๆ ที่นูนออกมา นางจึงตัดสินใจจะหยัดยืนมีชีวิตอยู่เพื่อลูกคนนี้ที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลก นางจะไม่ทำให้นางอวี่เฉินผิดหวังที่ยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อให้นางกับหลานสาวได้มีชีวิตอยู่ต่อการไต่สวนเริ่มขึ้น อวิ๋นหลิงเล่าเรื่องราวตั้งแต่แรกให้นายอำเภอได้ฟัง และให้เหตุผลว่าการตายของนางอวี่เฉินนี้นางจะทำไปเพื่ออะไรกัน ไม่มีสิ่งใดให้นางต้องลงมือฆ่าแม่สามีที่ป่วยใกล้ตายเช่นนั้น อีกอย่างนางก็รักนางอวี่เฉินเสมือนมารดาตนเอง หากจะเ

ตอนที่ 30 รับโทษ“นั่นถุงเงินของฮูหยินของข้าก็จริง แต่นางอาจจะมอบให้สาวใช้ก็ได้นี่ขอรับ ท่านกลับไปแจ้งนายอำเภอเถอะขอรับ นางไม่มีส่วนเกี่ยงข้องกับการตายของฮูหยินตระกูลหวังหรอกขอรับ”“ใต้เท้าซ่งข้ายังไม่ได้เอ่ยเลยนะขอรับว่าข้ามาในครั้งนี้ด้วยเรื่องอันใด ท่านรู้ได้อย่างไรขอรับว่าข้ามาในครั้งนี้เพราะเรื่องการตายของฮูหยินหวังอวี่เฉิน น่าแปลกเสียจริงทั้ง ๆ ที่เรือนของท่านก็อยู่ไกลกับเรือนตระกูลหวังแถมยังอยู่คนละหมู่บ้าน ตอนนี้ท่านอย่าได้เสแสร้งอีกเลยและยอมมอบตัวนางให้ทางเราเถอะขอรับ” ซ่งจ้าวเหวินใบหน้าซีดเซียวเพราะเขาเองแท้ ๆ ที่หลุดปากเอ่ยเรื่องนี้ออกไปและไม่รอบคอบ แต่ดูเหมือนนายอำเภอจะรู้จึงวางแผนไว้ก่อนที่จะให้ทหารเข้ามาในเรือนตระกูลซ่ง สอบถามกับลู่เอ๋อร์หากนางยอมบอกจะยอมลดโทษในครั้งนี้ นางจึงบอกทางออกที่คนนอกไม่ค่อยรู้ ทหารอีกกลุ่มหนึ่งจึงไปคอยอยู่ประตูหลัง จนกระทั่งยามนี้พวกเขาได้จับกุมตัวของซูหนานอวี้และบ่าวรับใช้โดยไม่สามารถต่อสู้กับคนของทางการได้ ทั้งสองถูกโยนเข้ามาในห้องโถงของเรือนตระกูลซ่ง“ในเมื่อไม่ใช่ความผิดของซูหนานอวี้เหตุใดต้องหลบหนีและท่านใต้เท้าต้องออกหน้ารับแสร้งโกหกหลอกล