All Chapters of ทะลุมิติมาสร้างครอบครัวที่อบอุ่นในยุคโบราณ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังเทียนเซิงไม่ได้เอ่ยอันใดเพียงมองแผ่นหลังของสตรีที่ไม่เคยเข้าข้างเขาเลยเพียงสักครั้ง คราแรกเขาเห็นซ่งจ้าวเหวินตั้งแต่ไกล ๆ คิดว่านางจะหวั่นไหวหรือเสียใจที่เจอเขาอีกครั้ง ทว่าแตกต่างจากเขาคิดเอาไว้มากโข มิใช่ว่านางจะตกลงปลงใจแต่กลับต่อว่าอีกทั้งยังเชื่อมั่นในตัวเขาเต็มเปรี่ยม เดินมาได้สักพักห่างไกลจากตลาด อวิ๋นหลิงหายใจฟึดฟัดเกรี้ยวโกรธที่ต้องมาพบทั้งสองคนนี้อีกในยุคโบราณ ทว่าตอนนั้นเองนางพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองจับมือของเทียนเซิงแน่น“เอ่อ..ข้าขอโทษนะเจ้าคะ เมื่อครู่ข้าลืมตัวไปหน่อยจึงถือวิสาสะจับมือของท่าน” เทียนเซิงคลี่ยิ้มพลางหัวเราะเบา ๆ“ฮ่า ฮ่า เจ้านี่นะเหตุใดถึงมั่นใจจังว่าข้าจะสอบฮุ่ยชื่อผ่าน จนถึงขั้นสอบเตี้ยนชื่ออีกด้วย หากข้าทำไม่ได้จะไม่ทำให้เจ้าอับอายต่อซ่งจ้าวเหวินหรอกหรือ?” อวิ๋นหลิงใบหน้าซีดเซียวก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่“ตราบใดที่ท่านมีข้าอยู่เคียงข้าง ข้าจะช่วยเหลือท่านเองเจ้าค่ะ ข้ามั่นใจว่าอย่างไรท่านต้องทำได้ วันนี้กลับไปข้าจะอาหารบำรุงสมองของท่าน จะได้ช่วยให้ท่านจำตำราที่ท่านอ่านอยู่ทุกคืนวันได้ดี” แววตาของนางเต็มไปด้วยค

ตอนที่ 13 งานเลี้ยงคนในตระกูลหวังต่างพากันส่งเสียงกรู่ร้องด้วยความยินดี ใบหน้าของฮูหยินอวี่เฉินเต็มไปด้วยความปรี่ดา "อวิ๋นหลิงเรื่องนี้ช่างเป็นเรื่องที่ดีแก่ตระกูลเราเสียจริง เมื่อไหร่ที่เทียนเซิงกลับมาถึงเราจะจัดงานเลี้ยงฉลองและไหว้บรรพบุรุษกัน""เจ้าค่ะท่านแม่ ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ เจ้าค่ะ" อวิ๋นหลิงเองก็ยิ้มแก้มปริออกมาไม่ต่างจาก เรือนตระกูลหวังจัดเตรียมวัตถุดิบมากมาย สุราเลิศรสไว้คอยต้อนรับผู้ที่มาร่วมแสดงความยินดี หนึ่งวันต่อมาเทียนเซิงกลับมาถึงเรือน ทุกคนยืนต้อนรับเขาหน้าเรือน นางอวี่เฉินวิ่งเข้าไปกอดบุตรชายน้ำตาเอ่อล้นออกมา"เทียนเซิงเจ้าทำได้แล้ว ข้าดีใจเหลือเกิน""ท่านแม่ ข้านำความสำเร็จอีกขั้นมาฝากท่านแล้ว ตอนนี้ข้าสอบผ่านฮุ่ยชื่อแล้วขอรับ""ท่านพ่อ ท่านพ่อจะเป็นขุนนางแล้วใช่หรือไม่ขอรับ เช่นนั้นข้าก็จะได้เป็นคุณชายน้อยบุตรชายของท่านใต้เท้าสินะขอรับ" อี้เฟิงยืนอยู่กับอวิ๋นหลิงเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น เทียนเซิงออกจากอ้อมกอดมารดา ย่อตัวนั่งลงยกมือลูบศีรษะของบุตรชายเบา ๆ "ทุกวันนี้เจ้าก็เป็นคุณชายน้อยตระกูลหวัง เจ้าลืมแล้วหรือ ? วันนี้คือผลสำเร็จของข้า สักวันจะเป็นควา

ตอนที่ 15 เจ็บใจ การไหว้บรรพบุรุษผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ญาติพี่น้องตระกูลหวังที่ไม่ได้ไปร่วมงานเมื่อวานก็พากันมารวมตัวที่นี่ เพื่อกล่าวคำขอบคุณและแสดงความยินดีกับเทียนเซิงเพราะไม่ว่าจะเป็นผู้ใดในตระกูลหวังจะได้รับความดีความชอบในการสอบผ่านในครั้งนี้ของเทียนเซิงเพราะไม่ต้องจ่ายภาษี ดังนั้นทุกคนจึงยกเยอปอปั้นและดีใจกันถ้วนหน้าเรือนตระกูลซ่งเรื่องการที่เทียนเซิงสอบผ่านฮุ่ยชื่อถึงหูของซ่งจ้าวเหวิน เขาทั้งโมโหและเจ็บแค้นหัวใจเหลือเกิน“ทำไมหวังเทียนเซิงถึงสอบผ่านได้นะ แถมยังสอบผ่านในอันดับที่สูงกว่าข้าเสียอีก เจ็บใจนัก มันมีดีกว่าข้าที่ตรงใดกัน หากไม่ใช่เพราะข้าต้องการอำนาจจากตระกูลซู คงไม่ต้องมาแต่งงานอยู่กับซูหนานอวี้เช่นนี้ ” เขาสถบออกมาด้วยความเจ็บใจ อวิ๋นหลิงใบหน้างดงาม หากนางเป็นบุตรสาวของตระกูลขุนนางป่านนี้เขาคงได้ครอบครองและอยู่กับนางอย่างมีความสุข ทว่ายามนี้นางกลับมีความสุขอยู่กับเทียนเซิงตระกูลหวังแถมกำลังไปได้ดีกว่า“เหตุใดต้องโมโหถึงเพียงนั้น เพียงเพราะจางอวิ๋นหลงไม่ยอมมาเป็นอนุหรืออับอายที่หวังเทียนเซิงสอบผ่านฮุ่ยชื่อและตอนนี้ตำแหน่งของเขาเทียบเท่ากับท่านแล้ว ข้าได้ยินมาว่าเ

ตอนที่ 17 ข้าไม่ใช่นางจ้าวเหวินเดินกลับรถม้าอย่างหัวเสียเพราะมีคนที่ได้ยินแถวนั้นเริ่มจ้องมอง เขาจึงเลือกที่จะจากมา ทว่าไม่ได้กลับเรือนในทันทีเลือกที่จะให้สารถีพาไปที่โรงคณิกา ไปปลดปล่อยความโมโหในยามนี้เขาดื่มสุราเมามายเคล้านารี เมื่อเมาก็มองเห็นสตรีอื่นเป็นอวิ๋นหลิง จ้าวเหวินมีอารมณ์รุนแรงหากได้ร่วมรัก เขามักจะฟาดตีทำร้ายร่างกายของสตรีจนตื่นเช้ามาต้องหยอดข้าวต้ม และมีสตรีคู่ขาของเขาที่รู้ดีเมื่อมาที่หอนางโลมทีไรจะเป็นนางที่คอยมาต้อนรับทุกครั้ง และเรื่องนี้ซูหนานอวี้ก็ไม่เคยรับรู้ถึงความโรคจิตวิตถารนี้ยามสาม ถนนโล่งมีเพียงผู้คนที่ชื่นชอบสุราและเคล้านารียังคงจราจรพากันเดินเพ่นพล่าน หลังจากที่จ้าวเหวินสุขสม เขาดื่มสุราเมามายจนนางคณิกาต้องให้คนงานแบกเขาไปขึ้นรถม้าตระกูลซ่งเพื่อกลับเรือนฝั่งด้านซูหนานอวี้นางนอนตั้งแต่หัวค่ำ แม้จะเป็นฮูหยินของซ่งจ้าวเหวินแต่ทั้งสองได้แยกกันนอนมานานมากแล้ว ครั้นเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น นางปรือตาขึ้นมองในความมืด เหตุใดจ้าวเหวินถึงเสียงดังโวยวายเช่นนี้ในยามวิกาล นางค่อย ๆ ก้าวเท้าไปจุดเทียน ดึงผ้าคุมมาคุมกายเปิดประตูออกไปดูข้างนอกเห็นสภาพของจ้า

ตอนที่ 19 ขยายร้าน วันเวลาผ่านไปรวดเร็วจนฤดูเหมันต์มาเยือน เทียนเซิงได้ไปร่ำเรียนหลายสำนักกับอาจารย์เก่ง ๆ ไม่ว่าจะเป็นสำนวนหรือบทกลอนเขาเก่งและสามารถแต่งกลอนต่อจากอาจารย์โดยใช้เวลาไม่นานนัก ในยุคสมัยนี้ต้องร่ำเรียนคัมภีร์ทั้งสี่และตำราทั้งห้าซึ่งเป็นรากฐานคำสอนของลัทธิขงจื๊อ การปกครอง จริยธรรม ความจงรักภักดี ยังมีการแต่งเรียงความแปดขา เน้นตรรกะและการใช้ภาษาอย่างสละสลวย อีกทั้งยังมีการเขียนโคลงกลอน ทดสอบไหวพริบและสุนทรียภาพทางภาษา การแก้ปัญหาการเมือง การสอบระดับสูง ผู้เข้าสอบจะต้องเขียนหัวข้อเสนอแนะเพื่อแก้ปัญหาบ้านเมือง เช่นเศรษฐกิจ การทหารและการเกษตร ทุกข้อที่เอ่ยถึงเทียนเซิงทำได้ดีทุกอย่าง เป็นที่กล่าวถึงในราชสำนัก ช่วงนี้เขาจึงมาพักผ่อนอ่านตำราทบทวนอยู่ที่เรือน ส่วนร้านน้ำชาและเสื้อผ้าของอวิ๋นหลิงเป็นที่รู้จักมากขึ้น ช่วงนี้หิมะเริ่มตก นางเริ่มคิดค้นการเย็บอาภรณ์หนา ๆ เสื้อกันหนาวเพื่อต้านกับความเย็นยะเยือกของลมหิมะที่โปรยลงมา น้ำชาของนางขายดีกว่าฤดูอื่น ๆ ลมเย็นพัดผ่านการได้ดื่มชาร้อน ๆ จะทำให้ร่างกายอบอุ่น“ท่านแม่ขอรับ ดูสิขอรับเสื้อที่ท่านแม่ทำให้กับถุงสวมมือนี่ทำให้เพื่อ