All Chapters of ทะลุมิติมาสร้างครอบครัวที่อบอุ่นในยุคโบราณ: Chapter 31 - Chapter 34

ตอนที่ 31 นายอำเภอคนใหม่2 ปีต่อมาอวิ๋นหลิงลงหลักปักฐานอยู่ที่หมู่บ้านเจียงชุ่ย ร้านน้ำชาของนางเลื่องชื่อ นางเลือกซื้อร้านขนาดใหญ่กว่าเดิมใกล้ ๆ สถานีไปรษณีย์ของหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดในอำเภอนี้ มีคนงานหลายคนที่นางว่าจ้างให้มาคอยช่วยเหลืองานในร้าน ตอนนี้อี้ซินตัวน้อยได้ลืมตาออกมาดูโลกภายนอก ใบหน้าของนางคล้ายนางอวี่เฉินยิ่งนัก“นายหญิงเจ้าคะ นี่คือสมุดบัญชีของร้านน้ำชาเจ้าค่ะ มีลูกค้าหลายคนต้องการซื้อสูตรของท่านเพื่อไปเปิดอีกแคว้น”“น้ำชาของข้าไม่เหมือนที่ใด คนค้าขายเมื่อเห็นข้าขายได้ดีจึงอยากเปิดขายเหมือนกับข้า แต่ว่าหากข้าขายสูตรร้านน้ำชาของข้ายังจะขายได้ดีอีกอย่างนั้นหรือ ? ชิงชิงเจ้าอยู่กับข้าตั้งแต่เริ่มเปิดร้านย่อมรู้ดีมิใช่หรือ”“เจ้าค่ะ ข้านั่นไม่ลืมอยู่แล้วเจ้าค่ะและไม่มีทางหักหลังผู้ที่มีพระคุณกับข้าเป็นแน่ จริงสิเจ้าคะหมาล่าขายดีมากกว่าเดิม นายหญิงต้องสั่งโต๊ะกับเก้าอี้อีกทั้งหม้อเพิ่มหลายชุดแน่ ๆ เจ้าค่ะ วันนี้ได้ยินว่ามีนายอำเภอย้ายมาประจำการที่นี่ ขุนนางที่เคยมากินที่ร้านเราบอกกล่าวถึงร้านของเรา ข้าเชื่อว่านายอำเภอต้องมาชิมเป็นแน่เจ้าค่ะ” ชิงชิงเอ่ยดวงตาเป็นประกาย นางคือสต

ตอนที่ 33 พบเจ้าจนได้ฝั่งด้านอวิ๋นหลิงนางได้รับรู้ว่าอี้เฟิงมาที่นี่ได้อย่างไร เขาเดินทางมากับเทียนเซิง เทียนเซิงถูกย้ายให้มาเป็นนายอำเภอที่นี่ หัวใจของอวิ๋นหลิงสั่นไหวอีกครั้ง ยังคิดไม่ออกเช่นกันหากพบหน้าเขาอีก นางจะใจสั่นกับเขาอยู่หรือไม่ หากถามหาความโกรธและความเจ็บปวดที่เขาทำให้นางนั้น บัดนี้นางได้สะลัดทิ้งไปจนหมด นางอยากให้ชีวิตทุกวันนี้ให้มีความสุข ดีกว่าทนทุกข์อยู่กับความเจ็บปวดเสียใจครั้งนี้อีก เพราะครั้งเมื่อเป็นเจียงซี นางถูกคนรักกระทำให้เจ็บปวดมากกว่าที่เทียนเซิงทำเสียอีก“อี้เฟิงเจ้ามาที่นี่กินอาหารเย็นก่อนนะค่อยกลับ”“ไม่ขอรับ ข้าจะไม่ไปที่ใด ข้าจะอยู่ที่นี่กับท่านแม่และอี้ซิน ข้าไม่อยากกลับไปพบเจอบิดาใจร้ายเช่นท่านพ่อ” อี้เฟิงเอ่ยพลางหยอกล้ออี้ซิน“คนใจร้ายใช่ข้าจริง ๆ นะหรืออี้เฟิง หากบิดาเจ้าใจร้าย มารดาของเจ้าย่อมใจร้ายเสียมากกว่า” เสียงของเทียนเซิงดังขึ้น ชิงชิงตกใจคราแรกเขาเดินตามหลังนางมาติด ๆ ทว่าเมื่อเข้ามาใกล้นายหญิงเขารีบย่างเท้าแถมยังเดินนำหน้านางเข้าไปหานายหญิงก่อนที่นางจะบอกกล่าวเสียด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อได้ยินคำว่าบิดาของอี้เฟิง ชิงชิงก็ยืนอยู่หน้าห้องไม่กล้