ทะลุมิติมาสร้างครอบครัวที่อบอุ่นในยุคโบราณ

ตอนที่ 2 ทะลุมิติ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เจียงซีลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเธอก็อยู่ในโรงพยาบาล ที่แขนถูกเสียบสายน้ำเกลือร่างเล็กลืมตาขึ้นมาสะลึมสะลือก่อนจะนึกขึ้นได้ รีบจับที่หน้าท้องของตัวเอง ตอนนี้หน้าท้องที่เคยนูนใหญ่ กลับกลายเป็นแบนราบ ประหนึ่งโดนสายฟ้าฟาดผ่านร่าง เหมือนตกอยู่ในห้วงน้ำลึก ลำคอตีบตันในใจขมขื่นปวดร้าววนเวียน น้ำตาไส ๆ เอ่อนองออกมาราวกับสายน้ำที่ไม่รู้จักบรรจบ หลายวันกว่าร่างกายของเจียงซีจะกลับมาแข็งแรงระหว่างที่เธอนอนรักษาตัวไม่มีสักคนที่เข้ามาเยี่ยมเยือน เธอโศกเศร้ากับการสูญเสีย ตกสู่ความเดียวดายที่ว่างเปล่ากว่าเดิม เมื่อมองไปทางใดก็มองไม่เห็นหนทางในการดำรงชีวิต“คนไข้หลีเจียงซีมีญาติมาเยี่ยมค่ะ” เสียงพยาบาลเข้ามาบอกในห้องเธอเงยหน้ามองคราหนึ่งก่อนจะหันมองไปทางหน้าต่าง หากจะมีคนมาเยี่ยมคงไม่พ้น สามีสารเลวกับเพื่อนทรยศแน่ ๆ“เจียงฉีเป็นอย่างไรบ้าง รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงเธอแค่ไหน ฉันนะไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องอย่างนี้นะ แต่อยากมีตัวตนเปิดเผยเดินเคียงข้างพี่จื่อหลงอย่างสง่างามเท่านั้นเอง เรื่องทั้งหมดเป็นเธอเองที่ทำร้ายตัวเอง ถ้าเธอไม่ผลักและดึงมือเธอก็คงไม่ต

ตอนที่ 4 เปลี่ยนนิสัยเธอลุกขึ้นจากเตียงเปิดหน้าต่างรับลมเข้ามา อากาศด้านนอกลมโกรกเย็นสบายแสงแดดอ่อน ๆ กระทบใบหน้าของเธอเมื่อเธอยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่าง เสียงผู้คนครึกคักเดินกันไปมา เรือนหลังนี้เป็นเรือนไม้ขนาดใหญ่ มีรั้วบ้านเป็นของตนเอง แถมยังมีบ่าวรับใช้ก็คงมีเงินไม่ขาดมือในยุคสมัยนี้ หากตอนนี้เธอยังอยู่ในร่างของเจียงซีก็คงต้องรีบร้อนออกไปทำงาน ผู้คนแออัดแย่งชิงที่นั่งของรถประจำทางแม้ว่าจะมีรถยนต์และสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แต่การนั่งรถประจำทางคือการประหยัดเงินอย่างหนึ่งของเจียงซี เมื่อนึกย้อนไปเธอก็รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองให้เป็นอย่างดี วัน ๆ เอาแต่คิดถึงสามีและหนี้สินที่ต้องช่วยเขาชำระหนี้“ฮึ ฮึ ฉันนี่โง่จริง ๆ โง่ที่ถูกหลอกอย่างโง่หัวไม่ขึ้นโดยแท้จริง ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ร่างนี้สามีรักและเอาใจใส่ดูแลเป็นอย่างดี แถมยังมีลูกชายแสนน่ารักแม่สามีก็ดีกับตนยิ่งกว่าลูกสาวแท้ ๆ ต่อจากนี้ฉันจะละทิ้งชีวิตของเจียงซี และมาใช้ชีวิตในร่างของจางอวิ๋นหลิงให้เป็นอย่างดี สิ่งแรกคือการเปลี่ยนนิสัยเข้าหาทำดีกับทุกคนในครอบครัว อี้เฟิงแสนน่ารักนั่นชอบอะไรบ้างนะ ก่อนอื่นต้อ

ตอนที่ 6 ทำขนมเอาใจ“ท่านแม่บ้านโม่ชิง ข้าไม่ได้เข้ามาหาเรื่องต่อว่าอันใดเสียหน่อย ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้าต้องการเข้ามาทำของกินเล่นให้อี้เฟิงเท่านั้น ดูจากร่างกายแล้วเหมือนจะผอมแห้งไปสักนิด บุตรชายต้องอ้วนท้วนสมบูรณ์จะได้มีเรี่ยวแรงต่อสู้กับผู้อื่น” นางเอ่ยพลางลอบมองสิ่งของที่สามารถนำมาทำอาหารกินเล่นได้ จนสายตาของนางเหลือบไปเห็นแป้งทำอาหาร และยังมีถั่วดำถั่วแดง ในหัวของนางตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่จำได้อย่างรวดเร็วและใช้เวลาไม่นานมาก นางไม่เอ่ยถามสาวใช้แต่ลงมือทำเองทุกอย่าง ตั้งแต่นำถั่วแดงกับถั่วดำไปแช่น้ำและต้มให้สุกนิ่ม ก่อนนำไปตำให้ละเอียดมากที่สุดเท่าที่นางจะทำได้ เมื่อได้เนื้อตามที่ต้องการนางจึงตักใส่หม้อขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ขึ้นกวนไฟอ่อน ๆ ผสมน้ำตาลเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความหวาน กวนต่อจนได้ที่จึงยกหม้อลงพักเอาไว้ให้เย็น จากนั้นนางก็มาผสมแป้งในยุคนี้ไม่มีทั้งผงฟูและยีสต์ยากนักที่จะทำให้แป้งฟูและนุ่ม แต่กระนั้นนางก็ทำออกมาอย่างเต็มที่ นวดแป้งให้ได้ที่พักแป้งเอาไว้ระยะหนึ่ง ระหว่างนั้นนางก็ยกหม้อที่ใช้นึ่งสิ่งของมาตั้งเตาไฟ ซุกฟืนเข้าไปด้านในเพื่อให้เกิดความร้อน ไอน้ำ

ตอนที่ 8 ปลุกใจ ไม่นานอี้เฟิงหลับปุ๋ยในอ้อมแขนของอวิ๋นหลิง นางค่อย ๆ จับศีรษะของเด็กชายในนอนหนุนหมอนอย่างเบามือ ดึงผ้าห่มมาห่มกาย ขยับกายลงจากเตียงช้า ๆ ดับเทียนในห้องมืดสนิท ย่างกรายออกมาปิดประตูและเดินจากมา พลางถอนหายใจทำไมสตรีอย่างอวิ๋นหลิงถึงได้เย็นชาไร้ใจกับลูกชายถึงเพียงนี้ เข้าใจว่าไม่ชอบและรังเกียจบิดา ทว่านี่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนางมิใช่หรือ ?“ไม่มีมารดาที่ใดไม่รักลูกตนเองหรอกนะต่อจากนี้แม่จะรักและดูแลเจ้าจนเติบใหญ่” นางพูดพลางเดินกลับไปที่ห้องนอนฝั่งซ้ายของเรือนตระกูลหวัง ระหว่างทางได้เดินผ่านห้องอ่านตำราแสงเทียนส่องสว่าง สะท้อนเงาของเทียนเซิงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ อวิ๋นหลิงหวนคิดถึงคำพูดของนางอวี่เฉิน‘สงสัยเขาอ่านตำราเพื่อทบทวนความรู้อยู่ตลอดเวลา ในใจของเขาเองก็ยังอยากไปสอบแต่ติดที่จิตใจหวนคิดถึงความเจ็บปวดเมื่อครั้งเสียบิดาสินะ ฉันจะช่วยเองไม่ว่าอย่างไรการที่มีบิดาเป็นข้าราชการทำงานยศสูง ๆ ย่อมดีกับอี้เฟิง’ อวิ๋นหลินครุ่นคิดอยู่ชั่วหนึ่งก่อนจะมุ่งหน้าไปที่โรงครัว เมื่อคิดได้ว่าช่วงบ่ายที่ผ่านมานางได้ทำขนมเอาไว้ หากได้กินขนมพร้อมดื่มน้ำชาอุ่น ๆ อาจจะทำให้เขา

ตอนที่ 10 ไปตลาดอวิ๋นหลิงลูบศีรษะของอี้เฟิงเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู"เพียงเท่านี้ก็งดงามมากแล้ว ขอบใจเจ้านะอี้เฟิง""ว่าแต่เมื่อครู่ท่านแม่เอ่ยเรื่องอันใดกันอยู่หรือขอรับ" เทียนเซิงเอ่ยถามเรื่องที่เขาเดินเข้ามาได้ยินเมื่อครู่ทว่าได้ยินไม่ชัดเจนนัก "ไปที่โต๊ะอาหารก่อนเถอะแล้วข้าจะบอกเจ้าว่าข้ากับอวิ๋นหลิงพูดคุยหารือกันเรื่องอันใด" ทั้งสี่คนเดินไปที่โต๊ะอาหาร วันนี้แม่บ้านโม่ชิงเห็นว่าอากาศค่อยข้างดีจึงจัดโต๊ะอาหารด้านนอกเรือน สายลมพัดเย็นสบายแสงแดดอุ่น ๆ อาหารเลิศรสเต็มโต๊ะไปหมด ระหว่างกินอาหารอวี่เฉินจึงบอกเรื่องอาภรณ์ของเทียนเซิงที่จะสวมใส่ไปสอบ เทียนเซิงจึงคิดได้ว่าวันนี้ที่ตลาดมีตลาดนัด จึงอาสาพาอวิ๋นหลิงออกไปที่ตลาดด้วยตนเอง เขาเองก็ต้องการซื้อของไปสอบในครั้งนี้ด้วย ไม่ว่าจะเป็นพู่กันใหม่ที่เหมาะมืออีกทั้งกระดาษซวนจื่อในเรือนก็หมดแล้วด้วย ดวงตะวันเริ่มเคลื่อนขึ้นบนท้องฟ้า อี้เฟิงอ้อนวอนอยากไปที่ตลาดด้วยแต่เทียนเซิงไม่อนุญาตยามนี้บุตรชายอายุได้ 5 ปีแล้ว เขาอยากให้เขามีความรู้จึงว่าจ้างอาจารย์มาสอนหนังสือเขาตั้งแต่ยังเยาว์ ยิ่งเรียนรู้เร็วยิ่งมีข้อได้เปรียบ อี้เฟิงจึงไม่อาจจะต่อต้า