ทะลุมิติมาสร้างครอบครัวที่อบอุ่นในยุคโบราณ

บทนำ

หลีเจียงซีเสียลูก เสียใจ ตัดสินใจเลือกเส้นทางด้วยการจบชีวิตของเธอเอง แต่ใครจะคิดว่าเธอจะได้เข้ามาอยู่ในร่างของ

จางอวิ๋นหลิง สตรีที่ใจร้าย ทั้งกับลูกชายและสามี ขี้เกียจไม่ทำอะไรสักอย่างเพราะเธอถูกซื้อเข้ามาแต่งงานกับบุตรชายตระกูลหวัง ที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน แต่คนที่เธอมีใจให้ไม่ใช่เขาแต่เป็นลูกชายของท่านผู้ว่าการอีกหมู่บ้าน เธอทั้งเกลียดทั้งโกรธที่ต้องมาแต่งงานกับเขาที่แม้แต่จะสอบบัณฑิตไม่ผ่าน ในขั้นบัณฑิตโรงเตี๊ยมเลยด้วยซ้ำ ทำให้สหายของนางยามเดินผ่านมักจะหัวเราะขบขัน เธอทำตัวแย่ ๆ ให้ตระกูลหวังเสมอ แต่แม่สามีกับสามีแม้กระทั่งลูกของเธอยังแสนดีเสมอมา

เมื่อเจียงซีที่เสียลูกและผ่านการมีครอบครัวที่ไม่ดีมา สามีอบอุ่นเชื่อฟัง ลูกชายที่น่ารักมีหรือที่เจียงซีจะไม่ชอบ ราวกับว่าสวรรค์ส่งเธอมาหาลูกของเธออย่างแท้จริงและได้พบเจอครอบครัวที่อบอุ่นอย่างนี้ เธอจะใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้เป็นภรรยาที่ดี เป็นแม่ที่ดี และมีความสุขอย่างที่เธอต้องการ

แต่สามีของเธอกลับสงสัยในนิสัยที่เปลี่ยนไป การกระทำที่เธอไม่เคยทำกลับแสดงให้เห็น เขาคิดว่าเธอต้องมีแผนการอะไรแน่ ๆ เพราะก่อนที่เธอจะหมดสติไปในครั้งนี้ เธอพยายามจะหนีไปจากครอบครัวของเขา มีหรือที่เธอจะทำดีในเมื่อกายและใจของเธออยากจะไปจากที่นี่เต็มแก่

ตอนที่ 1 เล่นชู้

“หลีเจียงชี ฉันรักเธอนะ เราจะสร้างครอบครัวที่มีความสุขด้วยกัน” คำพูดแสนหวานพ่นออกมาจากปากของชายที่เธอรักหมดหัวใจ จนทำงานถวายชีวิต แต่ใครจะคิดเมื่อเธอแต่งงานกับเขาเข้าปีที่ 2 ได้ตั้งท้อง นิสัยของเขาเริ่มเปลี่ยนไป กลับเข้าบ้านมักจะหงุดหงิดและโมโห จนในวันหนึ่งที่เธอรู้ความจริง ที่แท้เขาหลอกลวงเธอมาตลอด การแต่งงาน ความรักทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องไม่จริงทั้งสิ้น

เธอยืนอยู่หน้าห้องร่างกายสั่นเทายื่นมือไปด้านหน้าสั่นระริกค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป ในใจภาวนาให้สิ่งที่ตัวเองรับรู้มาไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด 

“พี่จื่อหลงเมื่อไหร่เราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยละ ฉันเหนื่อยแล้วนะที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้”

“ฉีซินหยาตอนนี้เธอก็สุขสบายดีแล้วไม่ใช่หรือไง ไม่ต้องทำงานอยู่บ้าน ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ให้คนที่ทำคือหลีเจียงซี” เสียงหัวเราะชอบใจหยอกล้อกันคิกคัก ยิ่งได้ยินยิ่งทำให้หัวใจของเจียงซีสั่นคลอนไปทั้งหัวใจ ความรู้สึกบีบรัดราวกับมีมีดแหลมทิ่มแทงอยู่ด้านใน สองเท้าค่อย ๆ ก้าวไปด้านใน ถัดจากประตูแรกไม่กี่ก้าวเธอเห็นเสื้อผ้าของชายหญิงเลว ถูกถอดกองวางเอาไว้อย่างไม่เป็นระเบียน เพียงมองก็ทำให้รู้ว่าทั้งสองรีบร้อนกระโจนเข้าหากัน

“ว่าดีมันก็ดีค่ะ แต่ฉันอยากนอนเคียงข้างพี่จางจื่อหลงทุกวันนี่คะ ฉันละอิจฉาเจียงซีที่มีพี่กอดในทุกค่ำคืน ส่วนฉันนอนเหงา รู้มั้ยว่าฉันนะเหงาใจเพียงใด อุ้ย ๆ ฉันจั๊กกระจี้นะคะ เมื่อครู่เราพึ่งเสร็จพี่จะต่ออีกอย่างเหรอ”

“ก็ซินหยาบอกว่าเหงา วันนี้เรามามีความสุขกันดีกว่า เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคิดอีกทีก็แล้วกัน ตอนนี้พี้ตองการเงิน เจียงซีคือตัวหาเงินเข้าบ้าน ยังต้องพึงพาอาศัยอยู่ ซินหยาช่วยเข้าใจด้วยนะ” เขาพูดจบซุกหน้าลงเนินอกอวบ ไฟราคะเริ่มปะทุอีกครั้ง

ทว่าหญิงอีกคนที่ยืนฟังอยู่ร้อนผ่าวชาไปทั้งร่างกาย เมื่อได้ยินบทสนทนาของสามีกับเพื่อนรักของเธอ

ที่แท้หลายปีที่ผ่านมาเขามองเห็นเธอเป็นแค่คนหาเงินเข้าบ้าน หลอกใช้หนำซ้ำยังหักหลังแอบมามีความสัมพันธ์กับซินหยาเพื่อนเพียงคนเดียวของเธออีกด้วย

ปัง !!

“มีความสุขกันมากใช่มั้ย ที่เห็นฉันเป็นคนโง่ให้พวกแกหลอกใช้ อย่างนั้นก็เชิญสมสู่กันอย่างสุขสมไปเถอะพวกชาติชั่ว อีกสองวันฉันจะหย่า” เสียงเล็กแหลมตะโกนออกไปด้วยความโกรธและโมโห น้ำตาไหลรินอาบแก้ม พูดจบเธอรีบวิ่งออกมาจากห้องไม่อยากจะเห็นภาพอุบาทว์ตาให้เจ็บปวดหัวใจ

จื่อหลงใบหน้าซีดเซียวดวงตากลมโตเบิกโพลงรีบลุกขึ้นคว้าผ้ามาห่มส่วนล่างรีบวิ่งไปหาเจียงซีเพื่ออธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น เขาจะให้เป็นอย่างนี้ไม่ได้ไม่อย่างนั้นการเงินของเขาต้องติดขัดแน่ ๆ

“เจียงซีรอก่อน ฟังฉันอธิบายก่อนมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเห็นนะ” 

ร่างใหญ่คว้ามือของเธอเอาไว้ทัน รีบอธิบายเรื่องทั้งหมดว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเห็น เจียงซีหูอื้ออึงไร้สติไม่ว่าเขาจะพ่นอะไรก็ล้วนทำให้เธอเจ็บปวดหัวใจในคำโกหกของเขา เขาคิดว่าเธอโง่บรมครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างนั้นหรือ ?

“กรี้ด !! พอสักที พอได้แล้วฉันไม่อยากฟังและรับรู้อะไรทั้งนั้น ในเมื่อฉันเห็นกับตาตัวเอง ได้ยินกับหูยังบอกไม่ใช่เรื่องจริงอีกอย่างนั้นหรือ ?”

“เจียงซี..ฉันจะบอกเธอเอง ฉันกับพี่จื่อหลงเรารักกัน รักกันมานานกว่าที่เขาจะขอเธอแต่งงานเสียอีก ในเมื่อตอนนี้เธอรู้แล้วจะหย่าก็รีบหย่าไปซ่ะ เธอหมดประโยชน์แล้วในเมื่อตอนนี้พี่จื่อหลงใช้หนี้จนหมด ไถ่ถอนที่คืนมาได้แกเองก็หมดประโยชน์ถึงเวลาเฉียดหัวทิ้ง” เสียงของฉีซินหยาดังขึ้นมาตามหลัง เธอเดินออกมาจากห้องสวมใส่เสื้อผ้าลวก ๆ เพราะกลัวว่าจื่อหลงจะโกหกและไม่ยอมเลิกกับเจียงซีเสียที ในเมื่อเธอมาก่อนเธอต้องเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเธอยอมมามากแล้ว ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมและกลัวว่าจื่อหลงจะมีความรู้สึกดี ๆ กับเจียงซี

“ไม่จริงนะ ซินหยาเธอพูดอะไรออกมา เจียงซีนี่มันเรื่องเข้าใจผิด”

“ฮ่า ฮ่า เข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ ทั้งที่ไอ้นั่นมันเข้าไปอยู่ในตัวของซินหยา สนุกเริงร่านี่เรียกว่าเข้าใจผิดอีกหรือ? ปล่อยอีกสองวันฉันจะหย่า ส่วนลูกฉันจะเลี้ยงเขาเอง” พูดจบเจียงซีสะบัดมือออกจากมือของจื่อหลง ห้องที่พวกเขาอยู่คืออพาร์ทเม้นท์ชั้นที่สาม ทางที่เจียงซีขึ้นลงยังไม่มีลิฟต์เพราะความประหยัดของเธอจึงอยู่อพาร์ทเม้นท์ที่มีเพียงบันไดจะได้ประหยัดค่าใช้จ่าย

ครั้นเมื่อจะก้าวเท้าลงบันไดแรงสะบัดเมื่อครู่ทำให้เธอข้อเท้าพลิกก้าวผิดบันได ใบหน้าเจียงซีซีดเซียวหัวใจหล่นวูบ เมื่อตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังร่วงหล่นตามขั้นบันไดลงมา ความเจ็บปวดที่ถูกหลอกยังไม่เจ็บปวดเท่าตกบันไดหลายขั้นในตอนนี้

โคร้ม ! ตุบ !!

จื่อหลงเห็นภรรยาหล่นลงพื้นดวงตาเบิกโพลงร้องเรียกเสียงหลง ซินหยาเองก็ไม่ต่างใบหน้าสะใจเมื่อครู่พลันเปลี่ยนสี

“เจียงซี ตั้งสติดี ๆ เอาไว้นะ ฉันจะเรียกรถโรงพยาบาลมาช่วยเดี๋ยวนี้ ซินหยาทำอะไรอยู่มัวยืนอึ่งอยู่ได้ รีบเข้าไปในห้องแล้วโทรแจ้งรถฉุกเฉินเร็วเข้า

“อือ ๆ เข้าใจแล้ว” ซินหยาทำตัวไม่ถูกรีบวิ่งไปโทรเรียกรถฉุกเฉินส่วนจื่อหลงรีบเข้าไปประคองร่างกายของเจียงซี จับมือของเธอแน่น เจียงซีไร้ความรู้สึกด้านซ้ายของเอว แต่รู้สึกถึงน้ำที่ไหลเปียกซึมออกมาตรงระหว่างขา ร่างเล็กสั่นสะท้านใจหายวาบ เมื่อจ้องมองไปเห็นเลือดสีแดงฉาดไหลออกมา เธอกรี๊ดออกมาอย่างบ้าคลั่งเสียใจแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

“กรี๊ด ๆ ๆ ลูก ลูกของฉันไม่นะ อึก อึก ฮื้อ ฮือ” ว่าในเรื่องความเสียใจ เสียสามียังไม่เจ็บปวดเท่าการเสียลูกในครั้งนี้ ร่างกายเริ่มเสียเลือดไปมาก เหงื่อเริ่มออกมาตามรูขุมขน ใบหน้าขาวเผือดราวกับว่าเธอทนไม่ไหว ทำให้สลบไปในที่สุด