All Chapters of เจ้าสาวของเสี่ยฤทธิ์ชาติ: Chapter 21 - Chapter 30

“เจ้าสาวพร้อมแล้ว”ฉันแต่งหน้าแต่งตัวพร้อม ใส่ชุดกี่เพ้าแดงที่ซื้อมาใส่ตอนตรุษจีนและยิ้มเขินๆ เพราะนังหม่อมอัดวิชาลับใส่หัวฉันเต็มพิกัด ทั้ง 69 ท่าอุ้ม ท่านั่ง ด๊อกกี้ กวางเหลียวหลัง ลิงอุ้มแตง woman on top, reverse cowgirl, legs on shoulders และอื่นๆอ่า...  สมองประมวลผลไม่ทันค่ะ ฉันตาลอย เดินนมเด้งเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ซึ่งนั่งรออยู่เสี่ยฤทธิ์ชาตินั่งคุยอยู่กับบรรดาเจ้าสัว ท่วงท่าองอาจภูมิฐานและเป็นศูนย์กลางของบรรยากาศภายในห้อง บทสนทนาเป็นเรื่องยากๆ ในวงการเงินซึ่งมีภาษาของตัวเอง แค่พูดไม่กี่คำ แสดงความคิดเห็นไม่มากแต่ตรงประเด็น บรรดาเจ้าสัวผู้คร่ำหวอดมานานต่างก็พยักหน้ายอมรับ พอเขาหันหน้ามา ฉันจึงได้เห็นเขาเต็มตา และเขาก็มองฉันไม่วางตาเช่นกันเขายิ้มหล่อเชียว ภายนอกเขาดูนิ่งๆ เฉยๆ แต่แววตากลับแพรวพราวราวกับจะบอกอะไรบางอย่าง ขณะกำลังจะนั่งลงข้างๆ ฉันเกิดอาการข้อเข่าเสื่อม แข้งขาไม่ค่อยจะสามัคคีจึงสะดุดขาตัวเอง ดีที่เขาช่วยรับฉันไว้ทันก่อนที่จะหน้าคะมำแคว่กก!!ตะเข็บกี่เพ้าปริ เป็นผลจากสะสมความจ้ำม่ำเยอะไปหน่อยก็เลยอวบปลิ้น แง... ขณะที่

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกเธอเป็นเมีย”        ฉันเงยหน้าขึ้นสบตา เอียงคอเล็กน้อยขณะครุ่นคิด “ไม่รู้สิคะ จี้คิดว่าเสี่ยสุ่มเลือกด้วยซ้ำ”        “เปล่าเลย ไม่ใช่อย่างนั้น” เขาหัวเราะ “ฉันเจาะจงเลือกเธอโดยเฉพาะ”        “...”        “ถ้าเธอพยายามปรับเปลี่ยนตัวเองให้เป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบตามมาตรฐานคนอื่น ฉันก็อาจจะชอบ แต่สักพักฉันก็คงเบื่อ”        “แล้ว... เสี่ยอยากให้จี้เป็นแบบไหนคะ”         “แบบที่เธอเป็นอยู่ทุกวันนี้ไงล่ะ นั่นแหละที่ฉันต้องการ มันอาจจะปุบปับเกินไปหน่อย แต่ฉันอยากให้เธอเข้าใจไว้ว่าฉันเลือกเธอด้วยความต้องการของฉันเอง ไม่มีใครบังคับฝืนใจฉันทั้งสิ้น” เขาสบตาฉันพลางกล่าวนุ่มนวล ช่างขี้โกงเสียจริง แค่น้ำเสียงที่เขาใช้ก็เขย่าทุกสิ่ง ฉันรีบก้มหน้าลงเพื่อซ่อนแก้มแดงๆ จนน่าขบขันนี้เอาไว้ ก่อนจะพยักหน้ารับทราบ

บทที่ 7 เป่าเด็กเข้าท้อง  ฉันหมกมุ่นอยู่กับการโกนหมออ้อยอยู่เป็นชั่วโมง ปาดซ้ายแหว่งเลยปาดขวาเพิ่ม เอ้า ไม่เท่ากันอีก สรุปโกนเอาให้มุ้งมิ้งใสเกลี้ยงไปเลยก็แล้วกัน เมื่ออาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็ต้องมาเครียดเรื่องชุดนอนต่อ ปกติฉันใส่เสื้อยืดกางเกงเจเจนอน แต่นี่เป็นคืนเข้าห้องหอเพราะฉะนั้นก็ต้องดูดีนิดนุง ฉันต้องใส่ชุดนอนประมาณไหนดีล่ะเนี่ย... ฉันคุ้ยหาชุดชั้นในลูกไม้ตัวเก่งซึ่งมันย้วยหมดแล้วอ่า ทำไงไม่ต้องใส่ก็แล้วกัน!ฉันหันไปเห็นเสื้อผ้าของเสี่ย ไม่รู้อะไรดลใจให้คว้าเสื้อเชิ้ตที่เขาถอดพับเอาไว้มาใส่ ก่อนจะนึกทึ่งเพราะว่าเสื้อของเขาตัวใหญ่กว่าที่คิด ทำให้ฉันนึกถึงตอนเด็กที่แอบเอาเสื้อพ่อมาใส่เล่นไม่มีผิด ประเด็นก็คือเสื้อตัวเองก็มีทำไมไม่ใส่คะนังจีจี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน คงอยากจะทำความรู้จักคุ้นเคยเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ล่ะมั้งหอมอ่ะ ใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มยี่ห้ออะไรนะ มันคาใจจริงๆเมื่อดมกลิ่นหอมๆ จากเสื้อของเขาจนพอใจ ฉันก็กำลังจะถอดเสื้อออก แต่ได้ยินเสียงเขาหัวเราะคิกคักเสียก

“แบบนี้โอเคมั้ยคะ”“ดีมากเลยครับทูนหัวของผัว” เขาขมวดคิ้วมุ่น หอบหายใจแรง เป็นสีหน้าที่สุดแสนจะเร้าอารมณ์ เพียงแค่เขาเรียกชื่อฉันเบาๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนถูกปลุกให้ตื่น มือของเขาวางลงบนทรวงอกอวบนุ่มทั้งสองข้าง ฉันสะดุ้งโหยง พอจะร้องท้วง เขาก็ประกบจูบซ้ำอีก ช่วงชิงเสียงของฉันไป ฉันรู้ว่าเขากำลังข่มความร้อนที่กำลังพุ่งทะยาน ให้ฟ้าผ่าฉันตายเถอะ ฉันชอบที่ได้มองใบหน้าหล่อเหลากำลังว้าวุ่นเพราะมือนุ่มๆ ของฉัน ใบหน้าของเขาแดงก่ำถึงใบหูและหอบครางออกมาหนักๆ ยิ่งฉันจึงทดสอบ ขยับข้อมือเร็วขึ้น แค่นั้นก็ทำให้เขากระตุกไปทั้งตัว ฮ่าๆ สนุกดีอ่ะ คราวนี้ฉันเลยประกบฝ่ามือแล้วปั่นเลยค่ะ ปั่นไปหัวเราะไปอีกต่างหาก“เสียงครางลามกจังนะเสี่ย ฮ่าๆ”“ซนจริงนะยัยเด็กนี่ อึ่กก...”ฉันเงยหน้าขึ้นอีกนิดและเผยอริมฝีปากเพื่อรับลิ้นอุ่นจัดที่รุกล้ำเข้ามา เกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นกันและกันอย่างวาบหวาม ฉันมองมัดกล้ามบึกบึนเมื่อเขากระตุกสั่น มองตามทุกอิริยาบทอย่างไม่อาจคลาดสายตา ไม่ทันขาดคำเขาก็หลั่ง เอ่อทะลักจนล้น พุ่งเป็นน้ำพุเลยค่ะ“ตายๆ” ฉันแตกตื่น เกิดอะไรขึ้นอ่ะรีบเอามือไปอุดไว้ ทำให้เ

บทที่ 8 หลีกทางหน่อย คุณจีจี้จะเดิน  เมื่อฉันย้ายไปอยู่กับเสี่ยฤทธิ์ชาติที่คฤหาสน์ที่ปทุมธานี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งมีเรือบรรทุกทรายวิ่งเอื่อยเฉื่อยผ่านไปมาทั้งวัน สัมภาระของฉันมีแค่กระเป๋าใบเดียว ข้างในเป็นสารพัดเกมล้วนๆ กับชุดนอนตัวเก่ง ส่วนที่เหลือเสี่ยบอกว่าไม่ต้องเอามา เดี๋ยวซื้อให้ใหม่ทั้งหมดฉันนั่งกดเกมมือถือมาตลอดทาง ผัวจะพาไปเชือดทิ้งที่ไหนก็พาไปเลยค่ะ เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ตอนเขาเลี้ยวรถมาจอดหน้าประตูอัลลอยด์สีทองอร่ามขนาดมหึมา ฉันเงยหน้าขึ้นยังไม่ทันมองรอบตัวว่าอยู่ที่ไหนแล้ว ร่างกำยำก็ยื่นหน้ามาใกล้เสียจนฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆ และกลิ่นหอมของชายฉกรรจ์ ทำให้ฉันชะงัก รู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาแตะลงบนริมฝีปาก ฉันจึงแหงนหน้ารับจุมพิตจากเขา แค่นี้ฉันก็หน้าแดงถึงคอแล้วค่ะ“ทูนหัวของผัวขี้อายจังนะ”“ก็... ก็ยังไม่ชินอ่ะ”“ฉันจะจูบเธอบ่อยๆ จะได้ชิน ดีมั้ย”ก่อนจะเตลิดเปิดเปิงไปมากกว่านี้ ก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในป้อมติดแอร์ขนาดบ้านหลังย่อมๆ วิ่งออ