Semua Bab Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): Bab 51 - Bab 60

Nagbabasa si Lucia ng libro sa kwarto, paminsan-minsan ay sumusulyap sa labas ng bintana na may walang laman na pakiramdam. Mula nang mangyari iyon sa okasyon kahapon, hindi siya kinausap ni Alexandro. Sa may pangunahing pintuan, mabilis na naglakad ang isang guwardiya patungo sa opisina ni Alexandro. "Ginoo, may bisita. Isang lalaking nagngangalang Nathan. Humihingi siya ng pagkakataong makipagkita." Si Alexandro na nakaupo sa likod ng mesa ay nagtaas ng kilay. Nathan? Ang lalaking kagabi ay nagpatawa kay Lucia nang malaya. Ang lalaking walang asawa at dating naging kapitbahay ni Lucia noon. Ang lalaking naging dahilan ng kaniyang pagkabalisa buong araw na ito. Inilapag ni Alexandro ang pluma na hawak, pumikit ang kaniyang mga mata. "Papasukin." Nagtaka siya. Anong klaseng lalaki ang may lakas ng loob na pumunta sa bahay niya nang hindi inanyayahan? Nang walang takot? Alam ba ni Nathan kung sino siya? Tiyak na alam. Lahat ng tao sa lungsod na ito ay alam ang pangalang De Luca pe

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Nanginginig ang aking mga kamay. Basa pa rin ang aking mga mata. Ang alam ko lang, sinabi ko ang totoo, at iyon ang nagpaalis sa kaniya.Makalipas ang ilang minuto, nakatayo pa rin ako sa iisang lugar nang may mga yabag na lumalapit.Marco.Tumayo siya sa koridor, tinitigan ako gamit ang kaniyang karaniwang walang ekspresyong mukha. Maayos na itim na terno, nakaayos ang buhok paatras gaya ng dati."Ginang," bati niya.Tinitigan ko siya. "Marco, umalis siya.""Oo, Ginang. Alam ko.""Nagsabi lang ako ng totoo. Hiniling niya sa akin na maging totoo ako pero nagalit siya."Tumahimik sandali si Marco saka lumapit, tumayo sa tabi ko nang may respetadong agwat."Ganoon talaga si Ginoong Alexandro. Hindi siya sanay sa masasakit na katotohanan.""Ano ang dapat kong gawin?""Dapat humingi ng tawad ang Ginang."Napakurap ako. "Humingi ng tawad? Pero hindi ko...""Alam kong hindi nagkamali ang Ginang pero si Ginoong Alexandro ay hindi uri ng lalaking mapapal

Nakababad kami sa mainit na pool. Nakaupo ako sa tapat ni Alexandro, nakadikit ang aking likod sa pader na bato. Nakalubog ang aking katawan hanggang balikat, basa ang aking buhok at nakadikit sa aking leeg. Sa harap ko, nakarelaks na nakaupo si Alexandro, nakabuka ang kaniyang mga braso sa gilid ng pool, ang kaniyang malapad na dibdib na tunay na nakabihag sa aking atensyon.Hindi ako tumigil sa pagtingin sa kaniya. Ang kaniyang matigas na mukha, malakas na panga, madilim na mga mata na ngayon ay nakatitig sa akin. Umaagos ang tubig sa kaniyang dibdib, pababa sa kaniyang patag na tiyan, patungo sa manipis na linya ng buhok na bumababa sa tubig. Guwapo, napakaguwapo. Alam kong mali ito, alam kong hindi ako dapat patuloy na tumingin sa kaniya nang ganito pero ang aking mga mata ay tila may sariling kagustuhan.Hanggang sa nagtaas siya ng kilay.Mabilis kong inilihis ang aking mukha. Napalingon ako sa gilid, nagkunwaring tumitingin sa mga kandilang nakahanay sa gilid ng pool. Mabilis na

Ngumiti siya. Ngiting hindi mainit, pero hindi rin malamig. Ngiting nagpangyaring matakot at magtaka ako nang sabay."Magiging akin ka ngayong gabi, Lucia. Lubusan."Hinila niya ako sa kaniyang yakap. Ang kaniyang katawan na basa pa rin ay dumikit sa aking katawan. Gumapang ang kaniyang mga kamay sa aking likuran, hinahaplos, dinidiin, lalo akong ipinadikit sa kaniya. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng kaniyang puso, o marahil iyon ay ang sarili kong puso.Yumuko siya, hinalikan ang aking leeg. Hindi marahang halik. Halik na nagugutom, nag-iiwan ng basang bakas sa aking balat. Kinagat ko ang aking labi upang pigilan ang pagbuntong-hininga."Kwarto," bulong niya sa aking tainga. "Ngayon."Hinila niya ang aking kamay, inakay ako pataas sa hagdan patungo sa kwarto sa itaas na palapag. Matatag ang kaniyang mga hakbang, walang puwang para sa pag-aalinlangan. Sinundan ko siya, nanginginig ang aking mga paa, pero hindi ako tumigil.Bumukas ang pinto ng kwarto. Madilim ang kwartong ito, ta

Hindi umalis si Alexandro.Buong umagang iyon ay nakaupo siya sa upuan sa tabi ng aking kama. Paminsan-minsan ay tumatayo siya, naglalakad papuntang bintana, nakatitig sa labas na nakalagay ang mga kamay sa bulsa ng kaniyang pantalon, saka bumabalik sa pag-upo. Nakahawak pa rin ang kaniyang kamay sa aking kamay, marahang hinahaplos ng kaniyang mga daliri ang likod ng aking kamay.Ilang beses na nag-ring ang kaniyang telepono. Sinagot niya ito nang mahina ang boses, maikling usapan, saka pinatay. Ang mga piraso ng pangungusap na aking narinig: "ipagpaliban ang meeting", "asikasuhin mo", "hindi ako pwede ngayon".Paminsan-minsan ay may inis sa dulo ng kaniyang mga salita, pero sinisikap niyang magpigil. Paminsan-minsan ay sumasulyap ang kaniyang mga mata sa akin, tinitiyak na humihinga pa ako.Nakahiga akong tahimik, nakatitig sa kisame, nakikinig sa kaniyang mahinang boses, nararamdaman ang hawak ng kaniyang kamay. May guilt sa aking dibdib. Hindi siya dapat nandito. Dapat siya nasa op