FAZER LOGINNgumiti siya. Ngiting hindi mainit, pero hindi rin malamig. Ngiting nagpangyaring matakot at magtaka ako nang sabay."Magiging akin ka ngayong gabi, Lucia. Lubusan."Hinila niya ako sa kaniyang yakap. Ang kaniyang katawan na basa pa rin ay dumikit sa aking katawan. Gumapang ang kaniyang mga kamay sa aking likuran, hinahaplos, dinidiin, lalo akong ipinadikit sa kaniya. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng kaniyang puso, o marahil iyon ay ang sarili kong puso.Yumuko siya, hinalikan ang aking leeg. Hindi marahang halik. Halik na nagugutom, nag-iiwan ng basang bakas sa aking balat. Kinagat ko ang aking labi upang pigilan ang pagbuntong-hininga."Kwarto," bulong niya sa aking tainga. "Ngayon."Hinila niya ang aking kamay, inakay ako pataas sa hagdan patungo sa kwarto sa itaas na palapag. Matatag ang kaniyang mga hakbang, walang puwang para sa pag-aalinlangan. Sinundan ko siya, nanginginig ang aking mga paa, pero hindi ako tumigil.Bumukas ang pinto ng kwarto. Madilim ang kwartong ito, ta
Nanigas ako sa gitna ng aking hakbang. Parang nakaugat sa lupa ang aking mga paa. Si Marco na nagbubukas ng pinto ng sasakyan ay tumigil rin, nakatitig sa direksyon ng villa na may alertong ekspresyon.Lumingon ako.Nakatayo si Alexandro sa may pintuan ng villa. Nakabalot na sa kaniyang katawan ang itim na bathrobe, pero hindi maayos ang pagkakatali, bahagya pang nakabukas sa may dibdib."Saan ka pupunta?" tanong ni Alexandro.Lumunok ako. "Inutusan mo akong umuwi.""At gusto mo?"Naguluhan ako. "I-iyon ang sinabi mo."Lumapit siya. Mabagal ang kaniyang mga hakbang, pero bawat hakbang ay lalong nagpapabilis ng tibok ng aking puso. Umatras si Marco ng isang hakbang, nagbigay ng puwang.Tumigil si Alexandro mismo sa harap ko. Dahil sa kaniyang tangkad, kinailangan kong umangat ang aking ulo. Mula sa malapitan, nakikita ko ang mga patak ng tubig na nakadikit pa rin sa kaniyang leeg, sa kaniyang matigas na panga. Ang bango ng sabon at ang init ng kaniyang katawan ay humaplos sa aking pand
Nakababad kami sa mainit na pool. Nakaupo ako sa tapat ni Alexandro, nakadikit ang aking likod sa pader na bato. Nakalubog ang aking katawan hanggang balikat, basa ang aking buhok at nakadikit sa aking leeg. Sa harap ko, nakarelaks na nakaupo si Alexandro, nakabuka ang kaniyang mga braso sa gilid ng pool, ang kaniyang malapad na dibdib na tunay na nakabihag sa aking atensyon.Hindi ako tumigil sa pagtingin sa kaniya. Ang kaniyang matigas na mukha, malakas na panga, madilim na mga mata na ngayon ay nakatitig sa akin. Umaagos ang tubig sa kaniyang dibdib, pababa sa kaniyang patag na tiyan, patungo sa manipis na linya ng buhok na bumababa sa tubig. Guwapo, napakaguwapo. Alam kong mali ito, alam kong hindi ako dapat patuloy na tumingin sa kaniya nang ganito pero ang aking mga mata ay tila may sariling kagustuhan.Hanggang sa nagtaas siya ng kilay.Mabilis kong inilihis ang aking mukha. Napalingon ako sa gilid, nagkunwaring tumitingin sa mga kandilang nakahanay sa gilid ng pool. Mabilis na
Bumukas ang pinto ng kwarto.Isang babae ang lumabas mula sa banyong kanina ay akala ko ay si Alexandro lamang ang nasa loob.Nakilala ko siya.Nadine.Ang babae sa hotel. Ang babaeng mariing hinalikan si Alexandro. Ang babaeng nagpadala sa akin ng mapanuyang mensahe. Ang babaeng laging naroroon sa bawat bitak ng aking kasal.Matikas siyang naglakad, mahahaba at puno ng tiwala sa sarili ang mga hakbang.Tumigil siya sa likuran ni Alexandro na nakatayo malapit sa bintana saka niya ito niyakap mula sa likuran. Pumulupot ang kaniyang mga kamay sa baywang ni Alexandro, dumikit ang kaniyang katawan sa likod ng aking asawa. Isinandal niya ang kaniyang baba sa balikat ni Alexandro, ngumiti sa direksyon ko.Umatras ako ng isang hakbang."Akala ko dumating ka para humingi ng tawad, pero mukhang dumating ka lang para mang-abala," sabi ni Nadine.Hindi ako sumagot. Lumipat ang aking tingin kay Alexandro.Binitawan ni Nadine ang kaniyang yakap. Lumapit siya, nakarelaks ang mga hakbang, parang pus
Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Nanginginig ang aking mga kamay. Basa pa rin ang aking mga mata. Ang alam ko lang, sinabi ko ang totoo, at iyon ang nagpaalis sa kaniya.Makalipas ang ilang minuto, nakatayo pa rin ako sa iisang lugar nang may mga yabag na lumalapit.Marco.Tumayo siya sa koridor, tinitigan ako gamit ang kaniyang karaniwang walang ekspresyong mukha. Maayos na itim na terno, nakaayos ang buhok paatras gaya ng dati."Ginang," bati niya.Tinitigan ko siya. "Marco, umalis siya.""Oo, Ginang. Alam ko.""Nagsabi lang ako ng totoo. Hiniling niya sa akin na maging totoo ako pero nagalit siya."Tumahimik sandali si Marco saka lumapit, tumayo sa tabi ko nang may respetadong agwat."Ganoon talaga si Ginoong Alexandro. Hindi siya sanay sa masasakit na katotohanan.""Ano ang dapat kong gawin?""Dapat humingi ng tawad ang Ginang."Napakurap ako. "Humingi ng tawad? Pero hindi ko...""Alam kong hindi nagkamali ang Ginang pero si Ginoong Alexandro ay hindi uri ng lalaking mapapal
Tumayo si Alexandro. Hindi na siya nakaluhod. Ngayon ay nakatayo siya sa harap ko, nakatingin sa akin mula sa itaas na may madilim at mahirap basahing mga mata. Binitawan na niya ang aking mukha, pero nararamdaman ko pa rin ang init ng bakas ng kaniyang hawak sa aking pisngi."Sinabi niyang karapat-dapat kang maging masaya. Sa tingin mo ba hindi kita kayang pasayahin?"Tumahimik ako, hindi nangahas sumagot.Naglakad siya papuntang sofa sa tapat, umupo muli, pero sa pagkakataong ito ay hindi siya masyadong lumayo. Maliit na mesa lang ang pagitan namin."Lucia."Nakayuko pa rin ako."Tingnan mo ako."Dahan-dahan kong itinaas ang aking ulo. Tinitigan ako ng kaniyang mga mata nang may matinding lakas na nagpangyaring gusto kong yumuko muli, pero pinigilan ko."May itatanong ako. Sumagot ka nang totoo!"Lumunok ako."Masaya ka ba rito?"Masaya? Ano ba ang ibig sabihin ng maging masaya para sa akin? Hindi ko na alam. Nakalimutan ko na ang pakiramdam ng kaligayahan. Ang alam ko lang ay ang m
Pumasok ako sa mamahaling sasakyang iyon na nanginginig ang mga kamay. Hindi ako nagdala ng maraming gamit — isang maliit na bag lamang na may mga pamalit na damit, cellphone, at ang manipis kong pitaka. Nakapulupot pa rin sa aking leeg ang kwintas ng aking ina — tumanggi akong tanggalin iyon. Iyon
Kinagabihang iyon ay umuwi kami sa bahay. Pakiramdam ko'y halos bumigay na ang aking katawan. Masakit ang aking mga paa dahil sa maghapon na pagtayo, masakit ang aking mga balikat dahil sa walang tigil na pagdadala ng mga bag at kahon. Mabigat ang aking ulo, pero ako pa rin ang huling bumaba mula s
Lucia.Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Tulad ng nakasanayang routine na nakadikit na sa katawan ko, dumiretso ako sa kusina. Nagpainit ng sabaw, nagprito ng itlog, nag-ayos ng tinapay sa plato. Lahat ng iyon ay ginawa ko nang awtomatiko, para bang kumikilos ang katawan ko nang hin
Lucia's Pov"Ano ito?!"Nanginginig ang puso ko sa lakas ng boses na iyon. Lumingon ako at naroon na ang tiyahin ko sa may pintuan, pula ang mukha, at ang kanyang mga mata ay nakatutok agad sa gown na iyon. Sa ibabaw ng mesa, nakalatag nang sira ang pastel na kulay na gown. Itim ang mga gilid nito,







