Semua Bab Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): Bab 61 - Bab 70

Tatlong araw sa ospital ay parang tatlong linggo. Hindi dahil sa may sakit ako, kundi dahil hindi umalis si Alexandro. Sa tuwing imumulat ko ang aking mga mata, nandoon siya. Nakaupo sa upuan, nagbabasa ng mga ulat, paminsan-minsan ay sumasagot sa tawag nang mahina ang boses at sa tuwing sinusubukan kong bumangon, agad niya akong tinitignan, parang tinitiyak na hindi na ako mawawalan ng malay muli.Hanggang sa sa wakas ay pinayagan na akong umuwi.Pagpasok ko pa lang sa dining area, puno na ng pagkain ang mesa. Maayos na nakahain lahat parang handaan para sa sampung tao.Tinitigan ko ang head butler nang may pagkalito. "Para kanino ito?""Para sa Ginang.""Para sa akin? Hindi ko kayang ubusin ang lahat ng ito.""Sabihin ng Ginoo na dapat kumain ang Ginang, tatlong beses sa isang araw nang marami at hindi pwedeng may tira."Ibinuka ko ang aking bibig upang tumutol, pero mula sa likuran ng balikat ng head butler, nakita ko si Alexandro na nakatayo sa koridor, tinititigan ako nang may ti

Pumunta si Marco para sunduin ako nang napakaaga."Iniutos ni Ginoong Alexandro na pumunta ang Ginang sa opisina."Napakurap ako. "Sa opisina? Ngayon?""Opo. Naka-ready na ang sasakyan."Hindi pa ako nakakapunta sa opisina ni Alexandro. Sa lahat ng oras na ito, ang kaniyang mundo ng trabaho ay isang mundong hiwalay sa akin. Alam kong mayroon siyang malaking kumpanya, alam kong abala siya sa mga proyektong hindi ko maintindihan, pero hindi ko kailanman naisip na makialam doon. Pero hindi nagbigay ng choice si Marco. Nakatayo siya sa pintuan na may naghihintay na tindig, at alam kong walang silbi ang tumanggi.Nagsuot ako ng simpleng bestida na kulay krema, inayos ang aking buhok sa abot ng aking makakaya, saka sumunod kay Marco papuntang sasakyan. Buong biyahe, tumahimik ako. Tahimik din si Marco.Ang opisina ni Alexandro ay nasa isang skyscraper sa gitna ng lungsod. Dinala ako ni Marco sa pamamagitan ng espesyal na pinto, dumaan sa lobby na puno ng mga empleyadong nagsisimula na sa ka

Narinig ang tunog ng pinto.Hindi gumalaw si Alexandro. Nakatutok pa rin ang kaniyang mga mata sa akin, pero nanigas ang kaniyang panga. Ang kamay na kanina ay humahaplos sa aking pulso ay ngayon ay nakadiin sa daybed sa tabi ng aking ulo."Sino?" Mahina ang kaniyang boses, paos, basa pa rin ng mabibigat na hiningang hindi pa humuhupa."Ginoong Alexandro, may dokumentong kailangan pirmahan."Ang kaniyang sekretarya. Nakilala ko ang boses na iyon. Mabilis na kumabog ang aking puso. Hubad ako. Kakalaya pa lamang ng aking mga kamay mula sa pagkakatali. Basa pa rin ang aking katawan ng pawis at ng kaniyang likido at sa pagitan ng aking mga hita, nararamdaman ko pa rin itong umaagos palabas, mainit, dahan-dahan.Lumingon si Alexandro sa akin. Bumuo ang kaniyang mga labi ng mahinang ngiti."Maghintay ka," sabi niya, nang hindi inaalis ang kaniyang tingin sa akin.Bumaba siya sa daybed. Nakita ko ang kaniyang katawan na hubad pa rin mula sa baywang pababa, ang mga kalamnan ng kaniyang mga hi

Nanginginig pa rin ako sa sofa nang marinig ang boses ni Alexandro mula sa likod ng pinto na bahagyang nakabukas. Nakatayo siya sa koridor, nakadikit ang telepono sa kaniyang tainga, ang kaniyang boses ay pataas-baba sa tonong hindi ko pa naririnig mula sa kaniya.Kinagat ko ang aking labi. Ang aking kamay na nakahawak pa rin sa kumot ay nanginginig nang malakas. Sa marmol na sahig sa harap ng sofa, ang anino ng lalaking iyon ay bumabagabag pa rin sa akin. Kahit na ang kaniyang bangkay ay nailabas na, ang kaniyang dugo ay nalinis na, walang bakas pero nakikita ko pa rin siya, naririnig ko pa rin ang tunog ng putok at nakikita ko pa rin ang ulo ng lalaking iyon na napatalon paatras at ang kaniyang katawan ay gumuho na parang walang laman na sako.Si Alexandro ay nagsasalita pa rin. "Nagbibiro ka ba? Ayaw kong gamutin ang sugat niya. Gusto kong dahan-dahan siyang mamatay. Hayaan mong maramdaman niya..."Hindi ko na kayanin pang makinig pa. Tumayo ako. Nanlambot ang aking mga paa, pero p

Kinabukasan.Hindi ko alam kung anong oras na. Hindi ko alam kung gaano katagal na. Ang alam ko lang, hindi ako natulog. Nakaupo ako sa sulok ng kulungan, nakadikit ang aking likuran sa malamig na pader na bato, nakayuko ang aking mga tuhod sa aking dibdib, mahigpit na nakahawak ang aking mga kamay.Hindi umalis ang aking mga mata sa bakal na pinto sa kabilang gilid ng kulungan at sa likod ng pintong iyon, paminsan-minsan ay may naririnig na mababang ungol na yumayanig sa lupa sa ilalim ko.Kulungan ng leon.Iniwan ako ni Alexandro sa kulungan ng leon.Hindi ko alam kung totoong may leon doon. Kung totoong nakabukas ang pintong iyon. Kung ang hayop na iyon ay maaaring lumabas anumang oras pero ang tunog nito ay sapat na totoo. Sapat na upang hindi ako mangahas na pumikit. Sapat na upang isipin ko bawat segundo, kung ano ang pakiramdam ng masila, kung ano ang pakiramdam ng mga matutulis na pangil na iyon na pumapasok sa aking balat.Bumukas ang pintong iyon.Hindi ako kumilos. Hindi ko