บททั้งหมดของ Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): บทที่ 71 - บทที่ 80

Nang gabing iyon, tinawag ako para sa hapunan. Hindi sa kwarto, hindi sa maliit na kainan na karaniwan kong ginagamit nang mag-isa. Sa malaking kainan, na may mahabang mesa na karaniwang ginagamit lamang para sa mga pormal na okasyon o kapag nag-e-entertain si Alexandro ng mahahalagang bisita. Tumayo ako sa may pintuan, nag-aalinlangan. Liwanag ng kandila sa gitna ng mesa, dalawang upuan na magkaharap sa dulo. Isa na ang may nakaupo.Nakaupo si Alexandro sa upuang iyon, puting mahabang manggas na kamiseta, walang jacket, walang kurbata. Bahagyang basa ang kaniyang buhok, parang bagong ligo. Naka-cross ang kaniyang mga binti, ang isang kamay ay may hawak na baso ng malinaw na tubig, ang kabilang kamay ay nasa mesa, dahan-dahang kumakatok. Nang makita ako, tumigil siya sa pagkatok."Pasok."Pumasok ako.Umupo ako sa upuang nakalaan, sa harap niya. Ang mahabang mesa na ito ay naghiwalay sa amin na parang bangin.Nagsimula siyang kumain nang mahinahon at nakarelaks. Paminsan-minsan ay sum

Kinabukasan.Humatinto ang sasakyan sa harap ng isang marangyang ospital na hindi ko pa napuntahan. Hindi ito ordinaryong ospital. Parang five-star hotel na nagkukunwaring ospital. Puting marmol na lobby, kristal na ilaw sa kisame, sariwang bulaklak sa bawat sulok, at mga taong nakadamit nang maayos na nakaupo sa malalambot na sofa habang nagbabasa ng mga magasin.Hindi ako makapaniwala na talagang hinatid ako ni Alexandro. Nakaupo siya sa tabi ko sa buong biyahe, tahimik, hindi nagsasalita. Paminsan-minsan ay hinahawakan ng kaniyang kamay ang aking kamay, pinipisil, saka binitawan. Hindi ko alam kung ano ang nasa kaniyang isipan. Hindi ko rin alam kung ano ang nasa sarili kong isipan.Pumasok kami. Agad na tumayo ang isang receptionist, nakangiti nang malapad."Ginoong De Luca, maligayang pagdating. Naghihintay na si Doktor Moretti."Tumango lamang si Alexandro. Hinawakan ng kaniyang kamay ang aking baywang, inakay ako papasok. Naglakad ako sa tabi niya, mabilis na kumabog ang aking

Tumango ako. Bumaling ako, sumunod kay Marco pataas. Bawat hakbang ay mabigat, ang aking mga paa ay parang may nakataling bato. Sa itaas, binuksan ni Marco ang pinto ng sasakyan para sa akin. Umupo ako sa likurang upuan, ang resulta ng ultrasound ay mahigpit ko pa ring hawak. Umupo si Marco sa harap, tahimik, hindi nagsasalita. Tahimik din ako.Mula sa loob ng sasakyan, hindi ko makita kung ano ang nangyayari sa silong na iyon. Nakikita ko lamang ang bakal na pinto na nakasara nang mahigpit, binabantayan ng dalawang armadong lalaki na nakatayong matigas na parang mga estatwa. Ilang minuto ang lumipas. Maaaring sampu. Maaaring dalawampu. Hindi ko alam. Ang alam ko, malamig ang aking mga kamay at ang resulta ng ultrasound sa aking kandungan ay nagsisimula nang magusot dahil sa patuloy kong paghawak.Bumukas ang bakal na pinto. Lumabas si Alexandro. Tensed pa rin ang kaniyang mukha, pero hindi tulad kanina. May bahagyang kulubot sa kaniyang noo na dahan-dahang nawawala. Naglakad siya pap

Ipinagpatuloy ko. Puno ang bibig ko sa kanya, gumagalaw ang dila ko ayon sa ritmong nilikha ng kanyang pagkakahawak sa buhok ko. Ngunit habang tumatagal, lalo kong napagtanto. Siya palagi ito. Siya ang humahawak. Siya ang nagkokontrol. Siya ang nag-uutos. Sumusunod lang ako. Gaya ng lagi. Gaya ng palagi.Tumigil ako.Naramdaman niya ito. Tumigil ang kamay niya sa buhok ko. "Lulu?"Dahan-dahan kong inilayo ang bibig ko, binitawan ito nang may basang tunog na nagpainit sa pisngi ko. Tiningnan ko siya mula sa ibaba. Madilim ang mga mata niya, puno ng pagtataka at marahil kaunting inis dahil tumigil ako sa kalagitnaan.Tumayo ako."Lulu?" tawag niyang muli.Hindi ako sumagot. Hinawakan ko ang kamay niya, niyakap ang kanyang malaking pulso. Tinitigan niya akong nagtataka. Hinila ko siya papunta sa kagamitang panggym na yari sa itim na bakal na may itim na leather na sandalan sa ibabaw. Gamit iyon para sa ehersisyo ng dibdib, may dalawang hawakan sa gilid at adjustable na sandalan ng ulo.I

Ngumiti siya. Ngiting nagpanginig sa aking balahibo. Hindi mainit na ngiti. Hindi kuntentong ngiti. Ngiti ng isang maninila na kakakita lang ng kanyang biktima."Nagdaya ka," sabi ko."Hindi ako nagdaya. Bumilang ako hanggang 8 at hindi ka naman nagtago nang maayos."Tinitigan ko ang yelo sa likuran ko, pagkatapos ay tinitigan siya. Nakatayo siya sa harapan ko, hubad, at ang kanyang malaking katawan ay humaharang sa pintuan palabas."Hindi ko gusto ng ikalawang round."Tinitigan niya ako. Taglay pa rin ang ngiting iyon. "Ikaw ang nagsimula. Ikaw ang nagtali sa akin. Ikaw ang nanguna. Ngayon kailangan mong managot."Kinagat ko ang aking labi. Gusto kong sabihin na hindi siya ang kinakatakutan ko kundi ang mga bangkay sa likuran ko."Nakikiusap ako," sabi ko.Nagtaas siya ng kilay."Nakikiusap ako, Alex. Pakawalan mo na ako ngayong pagkakataon na ito."Matagal niya akong tinitigan. Gumalaw ang kanyang mga mata, mula sa maputla kong mukha, patungo sa nanginginig ko pang kamay, patungo sa