Lahat ng Kabanata ng Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): Kabanata 1 - Kabanata 10

Si Carlo Bianchi ay nakatayong nag-aalinlangan sa harap ng malaking pintong iyon. Namamasa ang kanyang mga kamay kahit malamig ang hangin ng gabi. Maayos ang pagkakasuot ng kanyang jacket, ngunit hindi nito kayang itago ang pagkabalisa sa likod ng kanyang matigas na mga balikat. Dalawang malalaking lalaki ang nakatayo sa magkabilang gilid ng pinto, walang ekspresyon ang kanilang mga mukha, ang matatalim nilang mga mata ay patuloy na nagmamasid sa bawat kilos ni Carlo. Binuksan ng isa sa kanila ang pinto nang walang sinabing kahit ano.Pumasok si Carlo. Si Alexandro De Luca ay nakaupong nakarelaks sa malaking madilim na kulay na sopa. Bukas ang isang butones ng kanyang kamiseta, nakalugay ang kanyang kurbata. Isang babaeng halos walang damit ay nakapatong sa kanya, nakababa ang mahabang buhok nito na tumatakip sa bahagi ng kanyang mukha. Isang mahinang tawa ang narinig, napakatantalizing.Bahagyang itinaas ni Alexandro ang kanyang kamay nang malamang may pumasok sa kanyang silid. Tumig

Lucia.Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Tulad ng nakasanayang routine na nakadikit na sa katawan ko, dumiretso ako sa kusina. Nagpainit ng sabaw, nagprito ng itlog, nag-ayos ng tinapay sa plato. Lahat ng iyon ay ginawa ko nang awtomatiko, para bang kumikilos ang katawan ko nang hindi na kailangang utusan. Halos hindi ako nakatulog kagabi, pero ang pagod ay hindi kailanman naging dahilan sa bahay na ito.Ang kakaiba, ngayong umaga ay walang sigaw.Nang matapos kong ayusin ang almusal sa hapag-kainan, nakaupo na nang maayos ang aking tiyuhin, nakasuot ng kanyang pinakamagandang kamiseta. Ang aking tiyahin ay mukhang mas nag-ayos kaysa dati. Maayos ang pagkakasuklay ng kanyang buhok, puno ng kolorete ang kanyang mukha. Si Elena ay nakaupo sa kanyang tabi, maganda gaya ng lagi, nakasuot ng simpleng gown pero halatang mahal.Pupunta na sana ako sa kusina gaya ng lagi nang magsalita ang aking tiyuhin, "Umupo ka."Tumigil ako."Anong meron?" nag-aalinlangan kong tanong."Sab

Pumasok ako sa mamahaling sasakyang iyon na nanginginig ang mga kamay. Hindi ako nagdala ng maraming gamit — isang maliit na bag lamang na may mga pamalit na damit, cellphone, at ang manipis kong pitaka. Nakapulupot pa rin sa aking leeg ang kwintas ng aking ina — tumanggi akong tanggalin iyon. Iyon na lang ang nagbibigay sa akin ng konting kapanatagan. Bago tuluyang sumara ang pinto ng sasakyan, lumingon ako sa likuran. Nakatayo ang aking tiyuhin sa may terrace ng bahay. Matigas ang kanyang mukha, pagkatapos ay tumango siya nang mahina sa akin — isang tango na hindi humihingi ng pagsang-ayon, kundi isang utos na hindi ko kayang tanggihan. Nakatayo ang aking tiyahin sa kanyang tabi na may malamig na ekspresyon. Samantalang si Elena ay hindi itinago ang kanyang pagkagalit — matalim ang kanyang titig, puno ng paghamak, para bang gustong sabihing hindi ako karapat-dapat na umupo sa mamahaling sasakyang ito, at para bang gusto niyang tiyaking naaalala ko ang aking lugar. Inilayo ko ang a

Pinihit ko ang panulat sa pagitan ng aking mga daliri, tinitigan ang mga pahina ng kontratang iyon gamit ang ulo na mas malamig kumpara kagabi. Hindi pa nawawala ang aking takot, pero ang takot lamang ay hindi magliligtas sa akin. Kung pinili ako ni Alexandro dahil sa tingin niya ay mahina ako, ang kahinaang iyon ang magiging pinakamahusay kong maskara.Isinara ko muli ang folder na iyon, pagkatapos ay tumayo at naglakad papunta sa bintana. Nasa ibaba ang malawak na hardin. Tila payapa ang hangin ng umaga, parang walang nakataya sa loob ng marangyang bahay na ito. Ngunit sa loob ng kwartong ito, pinagpapasyahan ang aking kapalaran.Hindi ko pipirmahan ang kontratang iyon bago ako makakuha ng kapalit.Pagsapit ng tanghali, dumating ang kanyang personal na katulong."Napirmahan na ba ang kontrata, Binibining Lucia?" magalang na tanong niya.Dahan-dahan akong umiling. "Hindi pa."Hindi siya nagulat, parang inaasahan na niya ito."Hinihintay kayo ni Ginoong Alexandro sa kanyang opisina."

Gabi na.Lalong sumikip ang pakiramdam sa malaking bahay na iyon kahit maluluwag ang mga pasilyo at mataas ang kisame. Bawat hakbang ko ay parang binabantayan. Bawat hininga ko ay parang kontrolado. Ang mga sinabi ni Alexandro kaninang hapon ay patuloy na umaalingawngaw sa aking ulo.Matuto kang tumayo nang nakatayo ang iyong ulo.Tumayo ako sa harapan ng bintana ng aking kwarto, tinitigan ang itim na bakal na gate na binabantayan ng dalawang security guard.Hindi ko ito pinaplanong mabuti.Isang bagay lang ang alam ko, kailangan kong kunin ang ilan sa aking mga gamit na naiwan sa bahay ng aking tiyuhin at tiyahin. Ilang lumang damit, ang notebook ng aking ina, at ang maliit na litratong itinago ko sa drawer ng mesa.Ang mga gamit na iyon ay maaaring walang halaga para sa iba.Pero para sa akin, iyon ang natitirang bahagi ng aking buhay na hindi pa lubusang kinuha sa akin.Naghintay ako hanggang sa tumahimik nang husto ang bahay na iyon. Ang mga kasambahay ay nakabalik na sa kani-kani