All Chapters of The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog): Chapter 91 - Chapter 100

Humabang ako mula sa elevator ng opisina ni Sebastian. Karaniwan ay laging malinis, makintab, at marangal ang lugar na ito, ngunit ngayon, kitang-kita pa rin ang mga bakas ng sunog kahit saan. Itim na itim ang dingding sa dulo ng koridor. Nakarolyo at basa ang karpet sa harap ng conference room. Umaalingasaw pa rin ang amoy ng usok, hinaluan ng matapang na amoy ng disinfectant.Nakatayo si Sebastian sa harap ng kanyang mesa na pansamantalang inilipat sa conference room. Nakarolyo ang mga manggas ng kanyang puting long-sleeve na kamiseta hanggang siko, kita ang kanyang maskulado at may tattoo na braso sa kaliwa. Ang kanyang matigas na mukha ay bahagyang mas pagod kaysa karaniwan."Mahal," bati niya habang ibinuka ang kanyang mga braso nang malapad.Lumapit ako. Mahigpit niya akong niyakap, napakahigpit na halos hindi ako makahinga."Miss na miss kita," bulong niya."Miss din kita.""Pasensya na at hindi kita nasundo. Magulo pa ang opisina.""Okay lang. Sumakay ako ng taxi."Binitawan n

Wala pa akong oras para kumalma matapos umalis si Clara, nang muling bumukas ang pinto ng aking maliit na kwarto.Nakatayo si Leon sa pintuan. Hindi galit ang kanyang mukha, ngunit may isang bagay sa kanyang mga mata. Matagal ko na siyang kilala upang malaman na ito si Leon sa kanyang pinakamapanganib na anyo."Ano ang sinabi mo kay Clara?" tanong niya.Hindi ako sumagot."Nagtanong ako, ano ang sinabi mo kay Clara?""Sinabi ko ang totoo.""Hindi siya anak ko?""Oo.""Wala kang karapatang sabihin sa kanya iyon."Tumayo ako. Nanghihina pa rin ang aking mga binti, ngunit ayaw kong magmukhang mahina sa harapan niya."Wala akong karapatan? Sa loob ng ilang buwan ay hinamak niya ako. Dinahilan niya ako. Sinabi niya akong magnanakaw. Sinabi niya akong puta. Sinabi niya akong mataba, pangit, hindi karapat-dapat na maging asawa ng kanyang ama, at ikaw? Nanatili kang tahimik."Tumahimik si Leon."Kahit na nalaman mong hindi ako ang kumuha ng kwintas, nanatili kang tahimik. Hindi mo ako kailanm

Makalipas ang dalawang araw, tumunog ang aking selpon.Isang numero na hindi ko kilala. Muntik ko nang hindi sagutin—takot na baka ito ay isang mamamahayag, takot na baka si Clara iyon na may panibagong pakana, takot na baka sina Irene o Dona o ibang taong gustong sirain ako—ngunit pagkatapos ng tatlong ring, pinindot ko ang berdeng pindutan."Hello, ito po ba si Nona Ana Lancaster?"Boses ng babae sa kabilang linya, propesyonal, magiliw, ngunit matatag."Opo, ako si Ana.""Ako po ang sekretarya ni Ginoong Jonathan Foster ng Foster Group. Si Ginoong Leon Harrington ang nag-rekomenda sa inyo na sumali sa aming kumpanya. Handa po ba kayong pumunta para sa isang interbyu ngayong araw?"Tumahimik ako. Ginawa nga ni Leon. Tinawagan niya talaga ang kanyang kaibigan."Handang-handa po," sagot ko sa wakas."Mabuti. Alas-diez po ng umaga sa punong opisina ng Foster Group. Hinihintay po namin kayo."+++Alas-diez ng umaga, nakatayo ako sa harap ng mataas na gusali na may asul na salamin na suma

Tinitigan ako ni Leon na may bahagyang pagpikit ng mga mata. Alam kong binabasa niya ang aking isipan, sinusubukang alamin kung bakit bigla akong nagsinungaling sa harap nina Adrian at Sebastian, ngunit makalipas ang ilang segundo, bahagya siyang tumango."Oo, pinag-iisipan namin ang ilang mga oportunidad sa pamumuhunan."Nagtaas ng kilay si Adrian. "Pamumuhunan? Hindi ba masyadong malaki ang limang milyong euro para sa panimula?""Negosyo sa real estate, ngunit gusto ni Ana na maging malaya. Ayaw niyang gamitin ang pera ko."Tinitigan ako ni Sebastian, pagkatapos ay si Leon. Ang kanyang mukha ay puno pa rin ng pagtataka, ngunit hindi na siya nagtanong pa."Sige. Kung kailangan ninyo ng payo, nandito lang kami."Napabuntong-hininga ako nang may ginhawa. Nakalampas ang mapanganib na paksang iyon.Ngunit biglang kumulo ang aking tiyan—at malakas.Napatingin lahat sa akin."Gutom na ako. Matapos ang ilang linggong mahigpit na diet, gusto ko talagang kumain ng karne."Tumawa si Adrian. "K

Natauhan si Clara makalipas ang halos isang oras matapos ang operasyon. Dahan-dahang iminulat niya ang kanyang mga mata, nananamlay pa rin, namumula pa rin dahil sa natitirang anestesya at sa mga luhang hindi tumigil sa pag-agos simula nang makatulog siya.Maputla ang kanyang mukha, tuyo ang kanyang mga labi, at ang kanyang blond na buhok ay basang nakadikit sa kanyang noo. Nakatayo ako sa sulok ng kwarto, sa tabi ng bintana, sinisikap na bigyan ng espasyo sina Leon at ang kanyang anak.Ngunit hindi tiningnan ni Clara ang kanyang ama. Walang laman ang kanyang mga mata, nakatitig sa puting kisame, na parang walang ibang tao sa kwartong iyon maliban sa kanyang sarili. Nakatayo si Leon sa tabi ng kama, mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga kamay sa tabi ng kanyang katawan.Hindi ko mabasa ang kanyang mukha—isang pinaghalong galit, kalungkutan, at pagkadismaya, ngunit sinisikap niyang manatiling kalmado."Clara, tingnan mo si Tatay. Bakit mo ginawa ito? Bakit mo pinatay ang sarili mong sa