Lahat ng Kabanata ng The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog): Kabanata 51 - Kabanata 60

Nasa labi ko pa rin ang halik ni Leon, masakit, agresibo, puno ng pagmamay-ari pero hindi ako busog at nauuhaw pa ako. Gusto ko pa.Kumawala ako sa pagkakayakap ni Leon at humakbang paatras, mismo sa pagitan nina Adrian at Sebastian. Hinawakan ko ang mga kamay nilang dalawa, at inilapat ko ang mga palad nila sa dibdib ko."Damhin ninyo, basa na ako," sabi ko.Umungol nang mahina si Adrian. Ang kamay niyang kanina ay nag-aalinlangan ay nagsimula nang marahang pisilin ang dibdib ko, sa pamamagitan ng tela ng bestida. Sumunod si Sebastian, ang kanyang malalaki at magagaspang na kamay ay pumisil sa kabilang bahagi ng dibdib ko, may ibang presyon."Haaah... oo... ganyan..." Ipinikit ko ang mga mata ko, tinatamasa ang paghawak nilang dalawa.Nakatayo si Leon sa harap ko na nakatiklop ang mga braso sa dibdib. Malamig ang mukha niya pero ang mga mata niya, ang mga ito ay matitingkad na itim, nagdidilim sa pagnanasang hindi niya maitago."Sobra na, sa gitna ng course? May makakakita sa atin,"

Makalipas ang ilang araw mula nang mamili ako, parang panaginip ang buhay ko. Nagsisimula na akong masanay na makatanggap ng pera mula kina Adrian at Sebastian.Hindi ko ito tinatanggihan dahil pagod na akong maging mahirap.Ngayong araw na ito, niyaya ako ni Sebastian sa kanyang opisina. Madalas ko nang naririnig ang tungkol sa kanyang mataas na gusali sa sentro ng lungsod, pero hindi ko pa ito nakikita nang personal.At nang pumasok ako, nakanganga ako.Tatlong palapag ang taas ng lobby ng opisina ni Sebastian. Makintab na puting marmol sa sahig, nakabitin ang malaking kristal na ilaw sa kisame, at sa harap na dingding, nakapaskil ang logo ng kanyang kumpanya sa gintong letrang napakalaki."Ito ang opisina mo?" tanong ko na parang tanga.Ngumiti si Sebastian. Hinawakan ng kamay niya ang baywang ko at hinila ako palapit."Ito pa lang ang lobby. Ipapakita ko sa iyo ang opisina ko sa ika-20 palapag."Sumakay kami sa pribadong elevator. Ang salamin sa paligid ng elevator ay nagpapakita

Kinabukasan, nagising ako bago sumikat ang araw. Masakit pa rin ang katawan ko dahil buong gabi akong umiyak at nag-empake.Binuksan ko ang maliit na aparador sa sulok ng kwarto. Sa loob nito, nakasabit ang dating uniporme kong kasambahay.Isinuot ko ito.Lumabas ako ng kwarto at naglakad papunta sa kusina. Inihanda ko ang kape para kay Leon.Tinitigan ako ng kusinero ng mansion nang may pagtataka. "Binibining Ana, sinabi na ni Ginoong Leon na hindi na kailangan ninyong gumawa ng gawaing bahay.""Ako ay hindi Binibining Ana. Ako ay si Ana lamang. Tawagin ninyo akong Ana."Tumahimik ang kusinero."At pakiusap huwag ninyong sabihin kay Ginoong Leon, desisyon ko ito."Dinala ko ang tray na may lamang kape sa kainan. Hindi pa bumababa si Leon. Inilapag ko ang tray na iyon sa mesa, pagkatapos ay pumunta ako sa sala upang punasan ang mga alikabok na hindi naman talaga naroon dahil ang mansion na ito ay laging malinis.Hindi ko alam kung bakit ko ginagawa ito. Maaaring dahil gusto kong ipaal

"Tapos na ang oras ng trabaho ko para sa araw na ito," sabi ko."Nakatira ka sa bahay ko, kumakain ka sa bahay ko, natutulog ka sa bahay ko. Habang nandito ka, sumusunod ka sa alituntunin ko."Ngumiti ako, hindi masayang ngiti. Mapait na ngiting madalas ko nang ipinakita nitong mga nakaraang araw."Alituntunin mo? Ano ang alituntunin mo? Na puwede akong hamakin araw-araw? Na puwede akong tawaging pokpok? Na puwede akong ikulong sa mansion na ito nang hindi pinakakain?"Tumahimik si Leon."O ang alituntunin mo na dapat kong pagsilbihan sina Adrian at Sebastian pero hindi dapat maging masaya kasama nila?""Hindi ko kailanman...""Hindi mo kailanman ano? Hindi kailanman nagseselos? Nagseselos ka, pero ayaw mong aminin. Mas gugustuhin mo akong pahirapan kaysa aminin na may pakialam ka."Tumayo si Leon mula sa kanyang upuan at namula ang kanyang mukha."Tama na, Ana.""Hindi, hindi pa tama. Hindi mo pa ako binigyan ng pera, sa tatlong lalaki, ikaw lang ang kuripot. Binigyan ako ni Adrian n

Kakatulog ko lang sa yakap ni Adrian nang ang malakas na katok sa pinto ang gumising sa akin. Tumayo si Adrian nang mabilis. Ang kanyang mukhang kanina ay kalmado ay biglang nagtensyon. Kinuha niya ang kanyang pantalon na nakalatag sa sahig at isinuot ito nang nagmamadali. "Anong oras na?" bulong niya habang tumitingin sa wall clock. "Alas tres ng umaga. Ano bang problema niya?" Naupo ako sa sofa, hinila ang kumot pataas upang takpan ang aking hubad na katawan. Mabilis na kumakabog ang dibdib ko. Dumating si Leon ng alas tres ng umaga, sa apartment ni Adrian. Binuksan ni Adrian ang pinto. "Leon, anong problema? Alas tres ng umaga." Hindi sumagot si Leon. Dumaan ang kanyang mga mata kay Adrian, diretso sa akin. Ako na nakaupo sa sofa na may kumot na nakatakip sa katawan, magulo ang kulot na buhok. "Umuwi na tayo," maikling sabi ni Leon. Hindi ako kumilos. "Narinig mo ako. Umuwi na tayo." "Hindi pa nagsisimula ang oras ng trabaho ko. Hindi ako nagtatrabaho." Pumasok si Leon.