Se connecterNakahiga pa rin ako nang mahina sa kama nang tumunog ang telepono ni Adrian. Nagbago ang kanyang mukha nang makita niya ang pangalang lumabas sa screen."Lucas? Anong meron? Ano? Lagnat? Kailan pa?"Narinig ko ang nanginginig na boses mula sa kabilang linya. Boses ng babae, marahil ang yaya ni Lucas."Sige. Uuwi na ako agad," sabi ni Adrian. Pinatay niya ang telepono, pagkatapos ay tiningnan ako nang may nagsisising mga mata. "Mahal, kailangan kong umuwi. Biglang nilagnat si Lucas. Sabi ng yaya niya 39 degrees na ang temperatura niya.""Umalis ka na. Mas mahalaga ang anak mo," sabi ko."Babalik ako sa lalong madaling panahon."Hinalikan niya ang aking noo, pagkatapos ay hinalikan ang aking kamay."Huwag kang pupunta kahit saan, ha.""Wala naman akong pupuntahan."Napabuntong-hininga si Adrian. Naglakad siya papunta sa pinto, nagpaalam kina Sebastian at Leon sa pamamagitan ng mabilis na tango, pagkatapos ay umalis.Bago pa man ako nakapikit, tumunog ang telepono ni Sebastian."Oo?" Mat
Tinitigan ni Adrian si Leon nang may hindi makapaniwalang tingin. "Anong ibig mong sabihin na hindi namin pwedeng hawakan si Ana?""Narinig ninyo ang sinabi ng doktor. Kailangan ni Ana ng pahinga. Huwag ninyo siyang gambalain.""Hindi namin siya gagambalain dahil gusto lang naming tiyakin na maayos siya," sabi ni Sebastian."Pwede ninyong tiyakin iyon mula sa malayo," sagot ni Leon."Pinagbabawalan mo ba kami?"Hindi sumagot si Leon. Tinitigan lamang niya si Ana na nakahiga pa rin nang nanghihina sa kanyang kandungan.Humakbang pasulong si Sebastian."Hindi ko alam kung ano ang nasa isip mo. Pero tandaan mo, hindi lang sa iyo si Ana. Sa amin din siya.""Ako ang kanyang asawa at may karapatan akong protektahan siya," sabi ni Leon."Hindi namin siya aagawin sa iyo. Gusto lang naming malaman niyang nagmamalasakit din kami," sabi ni Adrian."Pwede kayong magmalasakit mula sa malayo."Ikinuyom ni Sebastian ang kanyang mga kamay. "Sobra ka na."Hindi sumagot si Leon."Hindi ko alam kung ano
Makalipas ang halos isang oras, isang itim na sasakyan ang huminto sa bakuran ng villa. Bumaba ang isang binata na nakasuot ng malinis na puting jacket, itim na buhok na bahagyang mahaba sa harap, guwapong mukha na malamig at propesyonal. Si Doktor Aldo, ang doktor na dati nang gumamot kay Ana sa ospital, na minsan ay nagbanta na isusumbong sina Leon, Adrian, at Sebastian sa pulisya. Nagkunot ang noo ni Adrian. "Ikaw ang dumating? Bakit hindi ibang doktor?" Tinitigan ni Aldo si Adrian nang walang ekspresyon. "Nagkataon lang na ako ang naka-duty sa branch clinic malapit dito." Pumasok siya sa villa na may dalang medical bag. Nakaupo pa rin si Leon sa sahig sa harap ng fireplace, nakapanghawak kay Ana na nakabalot sa makapal na kumot. Maputla ang kanyang mukha, namumula ang kanyang mga mata dahil sa kawalan ng tulog at pagpipigil ng emosyon. Lumuhod si Aldo sa tabi ni Ana. Sinuri niya ang pulso, temperatura ng katawan, at tugon ng mga pupil ng mata. Mabilis at mahusay ang paggalaw
Pov ng May-akda"Villa?" tanong ni Leon.Tumango si Sebastian. "Iyon ang tanging ibang lugar na alam ni Ana bukod sa mansion, sa ating apartment, at sa opisina ko. Baka pumunta siya roon."Tumahimik sandali si Leon, iniisip ang layo mula sa mansion papunta sa villa. Tatlong oras ang biyahe sakay ng sasakyan."Imposible. Masyadong malayo ang villa na iyon. Walang sasakyan si Ana. Hindi siya maaaring sumakay ng taksi nang ganoon kalayo. At saka, wala siyang pera."Isinandal ni Sebastian ang kanyang katawan sa upuan. Tinitigan ng kanyang mga mata si Leon na may tinging hindi niya mabasa, haluang inis at awa."Madamot ka, Leon. Iyan ang problema. Sa tagal na ito, hindi mo siya binigyan ng pera pero binibigyan namin siya. Ako ay masipag mag-transfer sa kanyang account. Si Adrian din."Tumango si Adrian bilang pagsang-ayon."Kaya nakakasakay siya ng taksi kahit saan niya gusto, pati na sa villa. Baka hindi mo alam pero ang kerida natin ay may sapat na pera para magbiyahe," sabi ni Sebastian
Hindi sumagot si Leon sa tanong ni Clara. Lumabas lamang siya ng kwarto ng kanyang anak at naglakad papunta sa pintuan sa harap.Kinuha niya ang makapal na jacket mula sa aparador malapit sa pinto, pagkatapos ay tinawagan ang kanyang personal na tsuper."James, lalabas tayo ngayon.""Ano pong kailangan, Ginoo?""Maghanap ng isang tao."Dahan-dahang bumiyahe ang itim na sasakyan sa mga lansangan ng lungsod. Nakaupo si Leon sa likurang upuan nang hindi mapakali. Paulit-ulit na tinapik ng kanyang mga daliri ang kanyang hita. Hindi tumigil ang kanyang mga mata sa paggalaw, pinagmamasdan ang bawat gilid ng kalsada, bawat bangketa, at bawat anino na gumagalaw."Bagalan mo," utos niya.Dahan-dahang inapakan ni James ang preno. "Ginoo, napakabagal na natin.""Sinabi kong bagalan mo!"Tumahimik si James. Ibinaba niya ang bilis ng sasakyan na halos parang gumagapang na sa aspalto.Ibinaba ni Leon ang kanyang salamin sa bintana."Nandiyan!" bigla niyang sigaw. "Tumigil ka!"Biglang nagpreno si J
Pov ng May-akdaTumayo si Leon sa gitna ng sala ng mansion."WALANG MAY ALAM?" sigaw niya.Nakapila ang mga kasambahay sa harap niya. Nakayuko ang kanilang mga ulo. Ang ilan sa kanila ay nanginginig at walang naglakas-loob na magsalita.Naglakad-lakad si Leon sa harap nila. Nakatanggal na ang kanyang jacket. Ang puting long-sleeved niyang kamiseta ay basang-basa ng pawis o marahil ay ng tubig-ulan din, dahil lumabas siya upang hanapin si Ana bago niya tinawag ang lahat ng kasambahay sa sala."ARAW-ARAW KAYONG NANDITO! NAKIKITA NIYO SIYANG PUMAPASOK AT LUMALABAS! PERO NGAYON, WALANG MAY ALAM KUNG SAAN SIYA PUMUNTA?"Kinuha ni Leon ang kanyang telepono mula sa bulsa ng kanyang pantalon. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang binubuksan ang listahan ng mga contact. Pinindot niya ang pangalan ni Adrian."Hello, Leon?" Ang boses ni Adrian sa kabilang linya ay medyo nagulat. Karaniwan ay hindi siya tinatawagan ni Leon nang ganitong oras ng gabi."Nasa apartment mo ba si Ana?""Ano? Hindi
Tumahimik ako.Kasal. Hindi ko kailanman naisip na magpapakasal, lalo na sa isang lalaking kasing-yaman at kasing-misteryoso ni Ginoong Leon. Isa lang akong matabang at ordinaryong dalaga na ang buhay ay nauubos sa paglilinis ng dumi ng ibang tao."Bakit ako?" tanong ko.Nakayuko pa rin si Ginoong
Dalawang araw na ang lumipas.Sinikap kong iwasan si Ginoong Leon at ang kanyang mga bisita. Mas pinalakas ko ang trabaho kaysa dati. Nilinis ko bawat sulok ng mansyon, nilabhan ang mga damit ni Clara hanggang sa mabango, at winalis ko pa ang bakuran na hindi ko naman ginagalaw noon. Umaasa akong s
Huminto ako sa paglalakad.Nanigas ang buong katawan ko na parang estatwa. Tumama sa aking likuran ang mga salita ni Ginoong Leon—matalim at malamig, na para bang talim ng kutsilyong nakadikit sa aking leeg."Sino ang nagturo sa iyo ng ganyang kawalang-galang?"Hindi ako nangahas na lumingon. Umiin
Pag-aari niya.Hindi ako isang bagay, at hindi ako pag-aari ninuman.Dahan-dahang inalis ni Ginoong Leon ang kanyang braso mula sa aking baywang. Pagkatapos ay bumalik siya sa mesa ng bilyar, kinuha ang cue stick na ibinaba niya kanina, at ipinagpatuloy ang laro na para bang walang nangyari.Para b







