Alle Kapitel von The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog): Kapitel 61 – Kapitel 70

"Hindi ko anak si Clara.""Anong sinasabi mo? Si Clara ang anak mo. Mag-isa mo siyang pinalaki mula nang mamatay ang ina niya. Sinabi mo siya lang ang meron ka."Dahan-dahang umiling si Leon. "Hindi ko siya anak. Buntis na ang asawa ko nang magpakasal kami. Alam ko iyon pero pinakasalan ko pa rin siya dahil mahal ko siya."Tumahimik ako."Dalawang buwan na siyang buntis nang magpakasal kami. Alam kong hindi ko anak iyon pero nangako ako sa sarili ko na palalakihin ko ang batang iyon na parang sarili kong anak. Hindi ko sinabi kahit kanino. Alam ng tatay ko, dahil siya ang nag-utos sa akin na pakasalan ang babaeng iyon kahit na buntis na siya. Mayaman ang pamilya ng kanyang ina. Nakinabang ang negosyo namin sa kasal na iyon."Naupo ako sa tabi niya. Hinawakan ko ang kanyang malamig na kamay."Pagkatapos ay namatay ang asawa ko, maliit pa si Clara. Wala akong dahilan para hindi siya palakihin. Itinuring ko na siyang anak ko mula pa nang nasa sinapupunan siya.""Pero bakit ngayon humihin

Naglalakad si Leon patungo sa dingding sa dulo ng kanyang opisina. Nagkatinginan kaming tatlo ni Adrian at Sebastian, naguguluhan. Walang pinto roon. Walang hawakan. Pader lamang na gawa sa maitim na kahoy na tila matibay at napakalaki.Ngunit pagkatapos ay pinindot ni Leon ang isang panel ng kahoy na hindi nakikita ng karaniwang mata. Sa mahinang ugong, bumukas ang dingding na iyon, hindi pinto, kundi ang buong bahagi ng pader ang dumausdos sa gilid, ipinakita ang isang nakatagong silid sa likuran nito.Sumipol nang mahina si Adrian. "May sikretong silid ka pala sa bahay mo?"Hindi sumagot si Leon. Pumasok siya sa silid na iyon. Sinundan ko siya nang may pag-aalinlangan. Sumunod sina Adrian at Sebastian mula sa likuran.Malaki ang silid. Hindi gaya ng inakala ko. Inisip kong may mga lihim na dokumento, baril, o perang cash doon. Ngunit ang nakita ko ay isang malaking mesa sa gitna ng silid. Sa ibabaw ng mesa, nakatayo ang isang miniatur, isang modelo ng isang lungsod.Hindi pangkaran

Makalipas ang 2 buwan.Nakatayo ako sa ibabaw ng timbangan sa banyo. Namulat ang aking mga mata. Huminto ang karayom ng timbangan sa numerong hindi ko nakita sa loob ng maraming taon.Bumaba ako ng pitong kilo.Makalipas ang ilang sandali.Lumabas ako ng banyo na may tuwalya na nakabalot sa aking katawan. Gusto ko nang magbihis agad at bumaba. Gusto kong ibahagi ang magandang balitang ito sa isang tao. Si Leon ay maaaring walang pakialam pero tiyak na matutuwa sina Adrian at Sebastian.Pero bago pa ako makapili ng damit, sinira ng boses ni Clara ang aking kaligayahan."ANA! ANA! HALIKA DITO!"Napabuntong-hininga ako at lumabas ng kwarto.Nakaupo na si Clara sa mesang-kainan na nakakrus ang mga braso sa dibdib. Bilog na ang kanyang mukha dahil sa pagbubuntis, pumasok na siya sa ikalimang buwan. Lalong lumalaki ang kanyang tiyan. Lalo ring lumalala ang kanyang emosyon. Kahapon ay umiyak siya dahil masyadong mainit ang sabaw ng manok. Noong isang araw ay binato niya ang plato dahil masya

Pov ng May-akdaHuminto ang sasakyan ni Leon sa harap ng malaking bahay ng kanyang ama.Bumaba siya mula sa sasakyan nang walang tsuper.Pumasok si Leon sa bahay nang hindi kumakatok. Ang mga kasambahay na nakakakilala sa kanya ay tumango lamang nang may paggalang at umiwas. Alam na nila, si Ginoong Leon ay palaging dumarating kahit kailan niya gusto, nang walang paalam.Naglakad siya sa mahabang pasilyo patungo sa pangunahing silid-tulugan. Bukas ang pinto ng silid na iyon. Mula sa likod ng pinto, nakita ni Leon ang kanyang ama na nakahiga sa malaking kama na may makapal na kumot na nakatakip sa kanyang lalong pumapayat na katawan.Hindi na tulad ng dati si Antonio. Ang kanyang dating matipuno at makapangyarihang katawan ay buto na lamang na nababalutan ng balat ngayon.Umupo si Leon sa silya sa tabi ng kama. Hindi siya naghintay nang matagal."Itay," tawag niya.Iminulat ni Antonio ang kanyang mga mata. Sinubukan ng kanyang malabong mga mata na mag-focus sa mukha ng kanyang anak."L

Gabi na.Isinundo ako ni Adrian sa mansion. Hinalikan niya ang aking pisngi, hinalikan ang aking noo, pagkatapos ay bumulong."Mahal kita, Mahal. Magpahinga ka nang sapat."Ngumiti ako. "Mahal din kita."Naghintay siya hanggang sa makapasok ako sa loob, pagkatapos ay umalis ang kanyang sasakyan. Hindi ako pumasok sa pamamagitan ng pintuan sa harap. Pinili ko ang likurang pinto, na diretso sa kusina, pagkatapos ay sa likurang pasilyo, pagkatapos ay sa aking maliit na kwarto sa dulo ng mansion.Ang aking kaliwang kamay ay may dalang ilang mga bag ng pinamili.Pumasok ako nang tahimik, sinusubukang huwag gumawa ng ingay, pero pagkaapak ko sa kusina, nakita ko siya.Si Leon.Nakaupo siya sa malaking kahoy na mesa sa kusina na karaniwang ginagamit para sa paghahanda ng pagkain. Sa harap niya, may ilang bote ng alak, whisky, vodka, at isang bote ng wine na halos maubos na. Ang amoy ng alak ay matapang sa aking ilong na parang ilang oras na siyang umiinom.Hindi ako tinitingnan ni Leon. Naka