All Chapters of รินญาไร้รัก: Chapter 11 - Chapter 20

เปลือกตาของรินญากะพริบขึ้นช้า ๆ พร้อมกับความเจ็บปวดในอก ดวงตาแดงก่ำและบวมช้ำจากน้ำตาที่ไหลเมื่อคืน เธอค่อย ๆ พลิกตัวมองไปรอบห้องก่อนจะสะดุดตากับเงินปึกใหญ่วางอยู่ข้างตัว บนเตียงว่างเปล่าข้าง ๆ ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว รินญาลืมตาเต็มที่สูดลมหายใจลึก ๆ กลืนก้อนน้ำลายลงคอ พยายามกลั้นสะอื้นที่ราวกับติดอยู่ในลำคอ มือเธอสั่นเล็กน้อยขยับไปหยิบเงินปึกนั้นขึ้นมาถือไว้แน่นเหมือนพยายามยึดไว้กับความจริง ดวงตาแฝงความเจ็บปวดและความสับสนรินญามองมันนิ่ง ๆ ราวกับเงินจำนวนนี้กำลังตอกย้ำสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอค่อย ๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่านั่งพิงหัวเตียง ดวงตายังคงแดงช้ำ น้ำตาไหลออกมาแต่ไม่มีเสียงสะอื้น เธอสั่นเล็กน้อยพลางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ฉัน…กลายเป็นของเขาจริง ๆ แล้ว” เสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง “ใช่…ฉันกลายเป็นภรรยาของเขาแล้วทั้งทางกฎหมายและพฤตินัย…” รินญาพูดเบา ๆ น้ำตาไหลรินลงแก้มแต่เธอไม่ยอมให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา มือเธอกำผ้าห่มแน่นรู้สึกเหมือนกำลังยึดตัวเองไว้ไม่ให้จมลงกับความรู้สึก หลังจากสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่งรินญาลุกขึ้น

รินญาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันของเช้าวันใหม่ สายตาเธอปะทะเข้ากับความว่างเปล่าบนเตียงกว้าง ไม่มีเงาของคนที่ควรจะอยู่เคียงข้างเหมือนคืนที่ผ่านมา สิ่งเดียวที่ถูกวางทิ้งไว้คือธนบัตรหนึ่งปึกบนโต๊ะหัวเตียงราวกับเป็นสัญลักษณ์ที่ตอกย้ำความสัมพันธ์อันเย็นชา หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบเงินขึ้นมากำมันไว้แน่นก่อนจะวางใส่ลิ้นชักเล็ก ๆ ข้างเตียง ความรู้สึกขมขื่นตีตื้นในอกนี่มันครั้งที่สามแล้ว… เธอคิดในใจไม่ว่าเมื่อคืนจะเกิดอะไรขึ้นทว่าทุกเช้าตื่นมา ภพก็ไม่เคยอยู่ให้เธอเห็นแม้สักครั้งเดียว “ก็ดีเหมือนกัน…” รินญาพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา “…หากตื่นมาแล้วเจอ ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำหน้ายังไง” เธอพยายามบังคับหัวใจไม่ให้เจ็บอีกต่อไปลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเหมือนทุกเช้าทำตัวราวกับทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น น้ำเย็นที่ไหลรินผ่านร่างช่วยชะล้างความรู้สึกหนักอึ้งในอกเพียงเล็กน้อย เมื่อเธอเดินลงมายังชั้นล่างกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก รินญาเงยหน้ามองภพนั่งอยู่ตรงโต๊ะทานอาหารในห้องนั่งเล่น เขายังคงอยู่ในชุดสูทเรียบหรูที่ดูภูมิฐาน นั่งไขว่ห้างก้มมองแก้วกาแฟในมือด้วยสีห

รินญาที่เดินตามหลังมาเงียบ ๆ เห็นภาพนั้นเต็มตา หัวใจบีบรัดแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนนิ่งก้มหน้ามองพื้นพรมหรูใต้เท้าไม่อยากให้ใครเห็นแววตาเจ็บปวดของตัวเอง พนักงานต้อนรับของโรงแรมเดินเข้ามาเชื้อเชิญทั้งสามเข้าไปภายในงานด้วยท่าทางสุภาพ “เชิญทางนี้ครับ คุณภพ” ภพพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะก้าวเดินนำเข้าไปพร้อมแพรวที่ยังคงควงแขนแน่น ขณะที่รินญาตามหลังห่าง ๆ เธอรู้สึกชัดเจนว่าตัวเองเป็นเพียงเงาของสองคนนั้น เป็นเพียงคนที่ไม่มีใครอยากเห็นหรือให้ความสำคัญ แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังต้องก้าวเดินตาม...เพราะสถานะที่ถูกผูกไว้ด้วยพันธะไม่ใช่ด้วยหัวใจ เสียงดนตรีคลอเบา ๆ ดังไปทั่วห้องโถงใหญ่ภายในประดับตกแต่งด้วยแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ โต๊ะกลมเรียงรายเต็มไปด้วยเหล่าแขกผู้มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจและสังคมชั้นสูง ทุกสายตาพุ่งไปยังทางเข้าที่เพิ่งมีผู้มาใหม่ปรากฏตัว คุณธาราเจ้าของงานในชุดสูทสีเข้าเดินยิ้มออกมาต้อนรับทันทีที่เห็นภพก้าวเข้ามา เขายกมือขึ้นจับแขนอีกฝ่ายแน่นด้วยท่าทีให้เกียรติ “คุณภพมาถึงแล้ว ขอบคุณจริง ๆ ครับที่ให้เกียรติมางานของผม

เขาปิดโทรศัพท์มือกำพวงมาลัยแน่น ดวงตาคมสั่นสะท้อนความลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วสติต้องกลับมาอยู่กับหน้าที่ของตัวเองเขาเลี้ยวรถออกไปทันทีโดยไม่ได้คิดถึงรินญาอีกเลย กลับมาที่ห้องน้ำรินญานอนหงายร่างกายผ่อนคลายไปกับความเย็นของกระเบื้องแต่หัวใจกลับเต็มไปด้วยความเหงา เธอสูดหายใจลึก ๆ พยายามรวบรวมแรง “ไม่เป็นไร…ฉันต้องสู้ต่อไปเอง” เธอกระซิบกับตัวเอง ร่างกายสั่นนิด ๆ แต่สายตายังคงกล้าเผชิญความจริง มือข้างหนึ่งยื่นไปจับฝักบัวข้าง ๆ เธอคิดแม้ว่าภพจะไม่สนใจแต่เธอก็ต้องจัดการชีวิตตัวเองให้ได้ เริ่มต้นจากการลุกขึ้นยืน จัดตัวเองให้เรียบร้อย แต่ความคิดเรื่องภพกลับไม่ยอมเลือนหายรินญานั่งนิ่งอยู่บนพื้นสักครู่ ลืมตาและมองไปยังประตูห้องน้ำรู้สึกว่าความโดดเดี่ยวของเธอครั้งนี้หนักหน่วงเกินกว่าจะหาคนมาปลอบใจ “ฉัน…จะไม่ร้องไห้อีกแล้ว” “ต้องเข้มแข็งให้ได้” เธอพึมพำพลางกำมือแน่นน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เธอเริ่มลุกขึ้นจากพื้นยืนขึ้นอย่างยากลำบากแต่ก็พยายามรวบรวมความมั่นใจให้มากที่สุด ใบหน้าขอ

ภพเอนกายไปด้านหน้า ศอกวางลงบนโต๊ะ มือหนาประสานกันแน่น นิ้วโป้งกดเข้าหากันเป็นจังหวะช้า ๆ ดวงตาวาววับไหวแววครุ่นคิด ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เปิดภาพจากกล้องวงจรปิดมา” ลูกน้องรีบกดเครื่องคอมพิวเตอร์ โน้ตบุ๊กถูกเปิดขึ้นกลางโต๊ะ เสียงกดแป้นพิมพ์ดังถี่สั้น ๆ ห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน ภพนั่งนิ่งไม่ไหวติงดวงตาคมเพ่งไปยังหน้าจอด้วยความตั้งใจ ภาพจากกล้องถูกฉายออกมาทางเดินยาวของโรงแรม ห้องน้ำสตรีมุมหนึ่งและร่างบางของรินญาที่ถูกผลักเข้าไปเสียงไม่มีแต่ภาพนั้นก็เพียงพอให้ทุกอย่างชัดเจน ร่างหญิงสาวสองคนในชุดหรูเดินตามเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลังด้วยท่าทีรีบร้อน ภพเลื่อนภาพไปเรื่อย ๆ ดวงตาเรียบนิ่งกวาดตามองอย่างช้า ๆ ราวกับจะไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่เสี้ยววินาที จนกระทั่งจังหวะหนึ่งใบหน้าของหญิงสาวผู้กระทำชัดเจนเต็มหน้าจอ ดวงตาคมของเขาหรี่ลงทันทีกล้ามเนื้อกรามขบแน่นจนเป็นสันนูนขึ้น เขาไม่ได้สะดุ้งเพราะตกใจหากแต่เพราะคาดไม่ถึง ใบหน้าที่ปรากฏนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้าแต่คือคนใกล้ชิดแพรวอย่างชัดเจน ภพนิ่วหน้าเล็กน้อยแววตาวูบวาบด้วยความไม่พอใจปะปนรำคาญ เขายกม