All Chapters of รินญาไร้รัก: Chapter 1 - Chapter 8

เสียงทะเลาะที่ดังลั่นจากชั้นล่างของบ้านทำให้รินญา ลูกสาวคนโตที่กำลังจะก้าวลงบันไดถึงกับหยุดชะงัก เท้าชะงักค้างอยู่ตรงขั้นที่สาม ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกตรึงเอาไว้หัวใจสั่นระรัวไม่กล้าเดินต่อไป “แม่! จะบ้าหรือเปล่า หวานมีแฟนแล้วนะไม่อยากแต่งหรอกกับคนแบบนั้น!” เสียงตะโกนของน้ำหวานน้องสาวต่างแม่ของเธอดังขึ้นจนบ้านแทบสะเทือน รินญากัดริมฝีปากล่างแน่นนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นเพราะรู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไร น้าดาวก็ไม่เคยชอบหน้าตัวเองอยู่แล้ว หากเธอเดินลงไปกลางวงตอนนี้ คงหนีไม่พ้นถูกหันมาโวยวายใส่ด้วยแน่ “ทำไมล่ะลูก…คุณภพเขารวยมาก ๆ เลยนะลูก” น้ำเสียงน้าดาวลากยาวเต็มไปด้วยความโลภแฝงอยู่ในถ้อยคำ รินญาหลับตาแน่น แค่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็รู้ได้ทันทีว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องที่พ่อเอ่ยไว้เมื่อคืน เรื่องหนี้สินที่ก่อขึ้น กับนักธุรกิจคนหนึ่ง… เธอคิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นต้องเอาลูกสาวไปแลกเป็นภรรยาเพื่อชดใช้ “หวานไม่อยากสบายหรอกแม่!” น้ำหวานเถียงกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “หวานสบายแล้วแค่มีธี…หวานก็พอแล้ว!” รอยยิ้มบาง ๆ ผุ

เวลาผ่านไปสองสัปดาห์เงากระจกในห้องพักเจ้าสาวสะท้อนร่างของหญิงสาวในชุดแต่งงานสีขาวสะอาดตา เครื่องประดับประณีตถูกประดับบนเรือนผม แต่ใบหน้าของเธอกลับไร้รอยยิ้มมีเพียงความว่างเปล่าและเศร้าหมองในแววตา “หึ...คงเนื้อสั่นหมดแล้วสิ” เสียงเย้ยหยันของน้าดาวดังขึ้นทันทีที่ประตูถูกเปิดออก รินเหลือบมองช้า ๆ แววตาเหนื่อยอ่อน เธอไม่อยากปะทะ ไม่อยากสนใจแต่ก็รู้ว่าหลีกไม่พ้น “น้าต้องการอะไรคะ” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความอ่อนแรง “ต้องการอะไรเหรอ” น้าดาวยืนกอดอก ริมฝีปากยกยิ้มเหยียด “หึ...ก็แกกับแม่แกนั่นแหละที่ไม่เคยรู้จักพอ” “อยากแย่งทุกอย่างที่ไม่ใช่ของตัวเอง” คิ้วของรินขมวดแน่นทันทีเธอหันกลับไปจ้องด้วยสายตาแข็งกร้าว เดินเข้าไปใกล้ ๆ คนที่พูดจาดูถูกอย่างไม่เกรงใจ “ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าน้าโกรธอะไรกับแม่ฉัน แต่สิ่งที่ฉันมั่นใจคือแม่ของฉันไม่ใช่คนที่อยากได้ของของคนอื่นไม่เคยเลย” คำพูดของเธอทำให้น้าดาวถึงกับหันขวับมามองด้วยสายตาขุ่นเคือง ความไม่พอใจฉายชัดออกมาทุกอณูริมฝีปากที่เคยยิ้มเหยียดกลับเม้มแน่น เตรียมจะสวนกลับแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยเ

ระหว่างทางภพไม่ได้เอ่ยชวนคุยหรือถามไถ่เพียงแต่พูดแทรกเป็นระยะด้วยน้ำเสียงเหยียด ๆ “ใส่ชุดนี้เดินไปมายังไงก็เหมือน…ยังไงก็เหมือนผู้หญิงขายตัวอยู่ดี” รินกัดฟันแน่นไม่เถียงไม่โต้กลับเพราะตอนนี้เขาคือที่พึ่งสุดท้ายที่เธอมีแล้วจะเถียงไปก็เท่ากับจะไม่มีใครช่วย เหลือเธออีก เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าภพพาเธอเข้าไปเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย เสื้อผ้าสะอาดนุ่มสบายกว่าชุดเจ้าสาวที่เปื้อนและยับยู่ยี่ รินญาเงยหน้ามองตัวเองในกระจกใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาเริ่มมีสีหน้าเรียบเฉยขึ้นมา หลังจากนั้นภพพาเธอไปร้านอาหาร เธอได้กินข้าวร้อน ๆ ครั้งแรกในรอบเกือบสองวัน รสชาติของมันธรรมดาแต่สำหรับริน มันเหมือนความหอมหวานที่สุดในโลก เธอซดน้ำซุปไปพร้อมกับหลับตาภาพความโหดร้ายและความถูกทอดทิ้งทั้งหมดลอยเข้ามาในใจ “กินให้เรียบร้อยจะได้มีแรงเดิน…คืนนี้อีกยาวไกล” ภพนั่งมองเธอด้วยสายตาอ่านไม่ออกน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ยังแฝงความเย็นชาพูดขึ้น รินพยักหน้าเงียบ ๆ เธอรู้แล้วว่าตอนนี้ไม่มีใครที่เธอพึ่งพาได้นอกจากเขาแม้เขาจะพูดจาเหยียดหยาม เธอก็เลือกที่จะเก็บความเจ็บปวดไว้ข้างในเพราะ

ตกดึก…เขาเดินกลับเข้าห้องนอนร่างสูงถอดสูทออกลวก ๆ แล้วล้มตัวนอนลง ดวงตาคมเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่นอนนิ่ง ๆ ราวกับไม่กล้าหายใจแรง ริมฝีปากเรียวของเธอเม้มแน่นเหมือนเด็กที่ไม่รู้วิธีปกป้องตัวเอง เขาเอียงหน้าหันไปอีกทางปล่อยให้ความรำคาญกัดกินใจ แล้วหลับตาลงท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดที่ค้างคา ภพหัวเราะเยาะในใจใสซื่อเกินไป…หรือจริง ๆ แค่ทำทีเพื่ออัปราคาตัวเองกันแน่ เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ้าม่านลงมาในห้อง รินญาลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงียแต่สิ่งที่คุ้นชินกลับมาเป็นความว่างเปล่า…เตียงฝั่งข้าง ๆ ไม่มีเงาของภพให้เห็น เธอถอนหายใจเบา ๆ ไม่แปลกใจนักเพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนตื่นเช้าเสมอ แต่สิ่งที่ค้างคาในใจคือคำพูดเมื่อคืนคำพูดที่บอกว่าเกลียดครอบครัวเธอ ทำไมเขาต้องพูดแรงแบบนั้น ทำไมต้องเหมือนโกรธแค้นอะไรเธอด้วย ร่างบางลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันอย่างเชื่องช้า พยายามปัดความกังวลออกจากหัว ก่อนจะเลือกชุดสบาย ๆ ใส่เพื่อลงไปข้างล่าง เธอคิดในใจว่าจะลองทำให้บรรยากาศเช้านี้ดีขึ้นบ้างอย่างน้อย…ก็อยากลองเริ่มต้นใหม่ เมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหารกลิ่นกา