All Chapters of รินญาไร้รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ผ่านไปสามวันหลังจากเหตุการณ์ที่เจ็บปวดรินญากลับมาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของภพอีกครั้ง รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดตรงลานด้านหน้าอย่างเงียบเชียบ ประตูเปิดออกเธอก้าวลงมาพร้อมสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคู่สวยหม่นแสงเหมือนคนที่หมดแรงจะรู้สึกอะไรอีกต่อไป เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังเบา ๆ ในความเงียบงันของบ้านหลังใหญ่ ร่างบางเดินเข้ามาภายในโดยมีป้ามะลิเดินตามหลังอย่างเงียบ ๆ เหล่าแม่บ้านที่เห็นต่างพากันนิ่งเงียบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมา เพราะทุกคนรู้... ว่าความสูญเสียครั้งนี้ได้พรากแววตาสดใสของคุณรินญาไปจนหมดสิ้น ภายในห้องรับแขกภพนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มร่างสูงเอนหลังพิงพนัก มือหนากุมรีโมตไว้หลวม ๆ แววตาเหม่อลอยมองไปยังหน้าจอโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้โดยไม่สนใจว่ามันกำลังฉายอะไรอยู่ เสียงทีวีแผ่วเบาไม่อาจกลบความเงียบที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศได้เลย เมื่อรินญาเดินเข้ามาภพเงยหน้าขึ้นเพียงนิดดวงตาคู่นั้นมองเธอแวบเดียวก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจออย่างไร้ความหมาย ในใจเขามีบางอย่างสั่นไหวแต่ริมฝีปากกลับปิดสนิท ไม่มีคำใดเล็ดลอดออกมา ส่วนรินญาเองก็ไม่ได้ทักท

แสงแดดยามบ่ายสาดลอดผ่านแนวต้นไม้ริมถนนเสียงรถที่วิ่งผ่านไปมาเบา ๆ คล้ายเป็นเพื่อนร่วมทางเพียงไม่กี่อย่างที่อยู่ข้างรินญาในเวลานี้ หญิงสาวในชุดเรียบง่ายก้าวเท้าไปเรื่อย ๆ บนทางเท้าที่มีเศษใบไม้ปลิวอยู่ประปราย มือเรียวถือกระเป๋าใบเล็กเพียงหนึ่งใบ ใบหน้าซีดแต่สงบนิ่ง สายตาเธอมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่รู้จุดหมายแน่ชัดเพียงรู้ว่าที่นั่นต้องเป็นที่ที่เธอจะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง รินญาก้มลงมองเงินจำนวนหนึ่งในกระเป๋าเล็ก ๆ เงินที่ภพให้ไว้ก่อนกลับไม่มากมายเหมือนแต่ก่อนแต่ก็เพียงพอสำหรับเธอในตอนนี้ เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บแค้นหรือดีใจมีเพียงความว่างเปล่ากับความหวังเล็ก ๆ ว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างที่อยากมีมานาน ขาเรียวค่อย ๆ ก้าวต่อไปจนผ่านตลาดสดเล็ก ๆ ผู้คนขวักไขว่กลิ่นผักสดและของทอดลอยมากับลม เธอชะงักมองรอบตัวดวงตาใสว่างเปล่าฉายแววลังเลก่อนจะก้าวผ่านออกไปอีกนิดจนสายตาเหลือบเห็น ห้องแถวไม้เก่า ๆ ที่มีป้ายกระดาษเขียนว่า “ว่างให้เช่า” แปะอยู่หน้าประตูเหล็ก รินญาหยุดยืนตรงนั้นครู่หนึ่งสายลมพัดผมเธอปลิวเบา ๆ ใบหน้าเรียวแหงนขึ้นมองสภาพห้องที่เห็นเพียงภายนอก มั

เสียงแป้นพิมพ์กระทบกันเป็นจังหวะดังเบา ๆ ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่มีเพียงแสงไฟสีขาวนวลส่องอยู่เหนือศีรษะ ภพนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คขนาดใหญ่ ใบหน้าเรียบนิ่งดวงตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ข้างหน้า มือยังคงขยับเมาส์อย่างใจเย็นแม้ในแววตาจะมีแววเหนื่อยล้าปรากฏอยู่เล็กน้อย “คุณภพครับ! คุณสมุทรมาหาครับ!” ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างเร่งรีบเสียงของบอดีการ์ดคนสนิทดังขึ้นด้วยความตื่นตกใจจนแทบกลายเป็นตะโกน ภพละสายตาจากจอเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “สมุทร” เขาทวนคำเสียงเรียบน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยปนระแวดระวัง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งคำถามเสียงหัวเราะเย็นชาของชายอีกคนก็ดังขึ้นมาจากประตูทางเข้าอย่างไร้มารยาท “เป็นไงบ้างวะ ภพ...นั่งสบายอยู่เลยนะ” ร่างสูงใหญ่ของสมุทรเดินเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะโดยไม่รอคำเชิญ “มาทำไม” ภพขมวดคิ้วมุ่นแววตาคมหรี่ลงเขาถามเสียงเข้ม น้ำเสียงเย็นจัดจนบรรยากาศในห้องอ

ลมยามบ่ายพัดใบไม้ไหวเบา ๆ ในสวนหน้าคฤหาสน์ของวิทยา เสียงสะอื้นที่แผ่วเบาแต่ไม่เคยเงียบลงดังอยู่ในบ้านหลังนั้นมาเกือบสัปดาห์ ดาวยังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมใบหน้าซีดเผือดจากการร้องไห้และไม่ได้นอน ดวงตาบวมแดงจนแทบลืมไม่ขึ้นมือบางกำผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนน้ำตาแน่นราวกับมันคือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวหัวใจเธอไว้ได้ในตอนนี้ แต่ทันใดนั้นเสียงเครื่องยนต์หลายคันดังขึ้นจากหน้าบ้าน เสียงเบรกกระชั้นและเสียงประตูรถเปิดปิดแทบจะพร้อมกัน ทำให้ดาวที่กำลังนั่งนิ่งถึงกับสะดุ้งหัวใจเต้นแรงมือสั่นเทาอย่างมีความหวัง “หวาน! หวานกลับมาแล้วใช่ไหมลูก!” ดาวตะโกนออกมาพร้อมรีบพรวดลุกจากโซฟา เดินเร็ว ๆ จนแทบจะวิ่งออกไปทางประตูหน้าคฤหาสน์ เธอเปิดประตูออกอย่างแรงร่างกายสั่นเทาเพราะความหวังที่กำลังพุ่งขึ้นเต็มอก แต่ทันทีที่สายตาเห็นชายร่างสูงในสูทดำสนิทก้าวลงจากรถหรู ร่างนั้นไม่ใช่สมุทรและยิ่งไม่ใช่ลูกสาวของเธอ ดาวถึงกับชะงัก ดวงตากะพริบถี่ ๆ เพราะไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น “คุณภพ...” เสียงเรียกของเธอสั่นเครือก่อนจะเปลี่ยน เป็นเสียงร้องไห้ที่แตกพร่าเมื่อวิ่งเข้าไปคว้าแข

แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านบางสีขาวเข้ามาในห้องนอนกว้างกลิ่นสบู่อ่อน ๆ ที่เธอคุ้นเคยลอยปะปนอยู่ในอากาศ รินญาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตกะพริบสองสามครั้งเพื่อปรับให้ชินกับแสงก่อนจะเห็นเพดานสีขาวสะอาดและลวดลายโคมไฟที่เธอจำได้แม่นยำ... หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยนี่มันไม่ใช่ห้องเช่าของเธอแน่ ๆ กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกลิลลี่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง และผ้าปูเตียงผืนนี้...ทุกอย่างมันคุ้นเกินไป คุ้นจนใจสั่น “ที่นี่... ห้องของภพเหรอ” เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากบาง รินญาพยายามยันกายขึ้นช้า ๆ แต่พอขยับตัวเท่านั้น แรงสั่นสะเทือนจากอีกฟากของเตียงก็ทำให้เธอชะงัก ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นร่างสูงในชุดนอนสีเทาอ่อนนอนอยู่ข้าง ๆ คนที่เธอพยายามหนีมาเป็นเดือน …ภพ หัวใจรินญาเต้นถี่เหมือนจะหลุดออกจากอกเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะค่อย ๆ ถอยตัวออกจากเขาอย่างระมัดระวัง ทว่าข้อมือบางกลับสั่นเล็กน้อย ความกลัว ความสับสน และความทรงจำเก่าถาโถมเข้ามาในหัว “ทำไม...ฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้” เธอพึมพำเบา ๆ ก