All Chapters of รินญาไร้รัก: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากที่แพรวออกจากคฤหาสน์ไปบรรยากาศในบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้ง เสียงส้นรองเท้าของภพกระทบกับพื้นบันไดไม้ชั้นสองเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่เดินขึ้นมาด้วยท่าทีมั่นคงเงาร่างทอดยาวไปตามแสงไฟที่ส่องผ่านโถงบันได เขามุ่งหน้าไปยังห้องทำงานเช่นทุกครั้งแต่พอเดินผ่านโถงชั้นสอง สายตาคมก็เหลือบไปเห็นประตูห้องของรินญาที่ปิดสนิทมาหลายชั่วโมง คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยความสงสัยไม่ได้มาจากความห่วงใยหากแต่เป็นความขัดใจที่ความเงียบเกินไปนั้นดูผิดปกติ ภพหยุดยืนอยู่หน้าประตูเพียงชั่วครู่ก่อนหมุนลูกบิดอย่างเฉื่อยชาประตูเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนเตียง ผ้าห่มกึ่งคลุมกึ่งหลุด แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดเข้ามาตกกระทบใบหน้าซีดเผือดจนเหงื่อซึมเป็นเม็ดเล็ก ๆ ตรงหน้าผาก ดวงตาคมกริบของภพกวาดมองเพียงเสี้ยววินาที เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงออกถึงความกังวลมือหนาแตะขอบประตูเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความเย็นชา “หลับทั้งวัน...สบายดีนักนะ” น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่กดลึกจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกไปถนัด ราวกับคำพูดไม่ได้มีไว้ปลุก หา

ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดนั้นป้ามะลิแม่บ้านเก่าแก่ผู้รับใช้คฤหาสน์นี้มาหลายสิบปีกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นชัด ดวงตาขุ่นมัวด้วยทั้งโกรธและเวทนาเสียงหอบหายใจถี่เร่งบ่งบอกว่าความอดทนได้ถึงขีดจำกัด “จะให้เธอตายตรงนี้รึไง!” เสียงของป้ามะลิดังก้อง เธอถลันลุกขึ้นสะบัดผ้ากันเปื้อนออกอย่างไม่สนใจสายตาใครมือสั่นน้อย ๆ แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “พวกแกอยู่นิ่งไปเถอะ ฉันจะพาไปเอง!” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางวงทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือก บอดีการ์ดเม้มปากแน่นแต่ไม่กล้าห้ามความเงียบปกคลุมเพียงเสี้ยวอึดใจก่อนความวุ่นวายจะตามมา ป้ามะลิรีบเดินกะเผลกออกไปทางหน้าบ้านมือสั่นกวักเรียกแท็กซี่ที่ขับผ่านพอดี เสียงเครื่องยนต์หยุดลงตรงประตูรั้วใหญ่ “เร็วสิ ๆ! มาช่วยกันพยุง!” เธอตะโกนเรียกคนรับใช้ที่ยังยืนชะงักอยู่ ทันใดนั้นแม่ครัวสองสามคนรวมทั้งสาวใช้รุ่นเล็กรีบวิ่งเข้ามาช่วยกันประคองร่างเล็กที่หมดสติ แขนเรียวของรินญาห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรงศีรษะเอนอยู่บนบ่าของแม่ครัวน้ำตาทุกคนเอ่อคลอขณะพยายามยกเธอขึ้น “เบามือหน่อย... เธอเจ็บอยู่นะ” เสียงหนึ่งเอ่ยพลางก

ในขณะเดียวกันแพรวซึ่งนั่งอยู่ใกล้ ๆ สะดุ้งสุดตัว เธอเบิกตากว้างจนตาขาวล้อมรอบม่านตาดำ แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและความไม่อยากเชื่อ เธอแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ไม่มีทาง…ไม่มีทางที่นังนั่นจะท้องลูกของภพ! ฉันไม่ยอมเด็ดขาด…ผู้ชายที่ฉันรักมาตั้งนานจะต้องเป็นของฉันคนเดียว! ใบหน้าเธอซีดลงเล็กน้อยริมฝีปากกัดแน่นจนแทบเห็นรอยเลือดซิบความริษยาแล่นพล่านเต็มอก ความโกรธผสมกับความหวาดระแวง ทำให้ร่างกายเธอสั่นเล็กน้อยแต่เธอยังคงพยายามเก็บอาการให้เรียบร้อยที่สุด แพรวพยายามหันไปมองภพอย่างประเมินเขายังคงนั่งนิ่งเหมือนภูเขาที่ไม่เคลื่อนไหวรอยยิ้มไม่เคยปรากฏบนใบหน้า แม้สายตาจะเรียบเฉยแต่ก็แฝงความคิดบางอย่างที่แพรวไม่อาจอ่านออก ความรู้สึกของแพรวสับสนปนกับความอึดอัดเธอพยายามเก็บมือไว้บนตักไม่ให้ใครเห็นการสั่นสะท้านจากความโกรธและความริษยา แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ภพราวกับอยากจะเอาความเป็นเจ้าของกลับคืน เพื่อนอีกคนที่นั่งใกล้ ๆ ภพยังคงยิ้มแหยแต่ก็เริ่มเกรงใจความเงียบที่หนักอึ้งลงเรื่อย ๆ “กู…กูล้อเล่นนะโว้ย…เอ่อ…” แต่คำพู

ขณะที่เธอนั่งอยู่เช่นนั้นเสียงจากห้องทำงานที่อยู่ชั้นล่างดังแว่ว ๆ ผ่านทางบันไดไม้ เธอรู้สึกถึงการมีอยู่ของภพแม้จะไม่เห็นหน้าแต่แรงกดดันที่ออกมาจากการไม่ปรากฏตัวของเขาทำให้รินญารู้สึกเหมือนถูกจับตาอยู่ตลอดเวลา เขา…ยังไม่กลับมาอีกแล้ว ฉันต้องทนอยู่แบบนี้อีกกี่วัน เธอเอนหลังลงกับหมอนลมหายใจสั้น ๆ สั่นเครือเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจ ร่างกายของเธออบอวลไปด้วยความรู้สึกของความหวาดกลัวแต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะสู้ต่อ รินญาเอามือทั้งสองกอดตัวเองไว้แน่นปลายคางซบกับหน้าอกของตัวเอง น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังแผ่วในห้องกว้างแต่ก็ไม่สามารถเติมเต็มความว่างเปล่าที่อยู่รอบตัวได้ เธอมองไปยังหน้าต่างอีกครั้งแสงแดดที่ลอดเข้ามาเพียงเล็กน้อยสะท้อนบนผิวหน้าทำให้รินญารู้สึกถึงความเปราะบางของตัวเองและเด็กในท้อง ความหวังและความกลัวประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…ฉันต้องเข้มแข็ง …ต้องอยู่ให้ได้…เพื่อลูก แม้หัวใจจะหนักอึ้งและเงียบสงัดรอบตัวแต่เธอก็พยายามตั้งสติรู้ว่า

ในห้องนั้น... รินญานอนอยู่บนเตียงคนไข้แสงไฟสีขาวสาดลงมาบนใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตากลมโตเบิกโพลงมองเพดานนิ่ง ริมฝีปากซีดขาวเม้มแน่น เธออยากร้องอยากตะโกนแต่ไม่มีแรงแม้จะขยับปาก น้ำตาเม็ดใสค่อย ๆ ไหลซึมจากหางตากลิ้งลงข้างแก้มอย่างเงียบงัน มือที่เย็นเฉียบค่อย ๆ เลื่อนลงมากุมหน้าท้องตัวเองไว้แน่น หัวใจสั่นสะท้านทั้งจากความกลัวและความเจ็บปวด “อยู่กับแม่นะลูก... อยู่กับแม่นะ...” เสียงในใจของเธอสั่นพร่าเหมือนคนกำลังวิงวอนต่อโชคชะตา เธอรู้ดีว่า... เด็กคนนี้คือความหวังเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอก้าวต่อแต่ในวินาทีนี้ความหวังนั้นกลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอกลัว... กลัวว่าความผิดของคนอื่นจะพรากสิ่งสำคัญที่สุดของเธอไป แววตาของรินญาเต็มไปด้วยความเศร้าความเจ็บและความไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตถึงต้องเจ็บปวดซ้ำ ๆ แบบนี้ ทางด้านของภพ... บรรยากาศในบ้านใหญ่เงียบงันจนน่าขนลุกแสงไฟในห้องรับแขกสลัวเหลือเพียงแสงจากโคมข้างโซฟาที่ส่องลงบนใบหน้าชายหนุ่ม ภพนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นมือใหญ่สั่นเบา ๆ ขณะยกขึ้นกุมขมับแววตาที่เคยแน่ว