SERENA'S POVNakaupo ako sa labas ng kwartong kung saan nakahiga ang bangkay ni Mang Nardo. Paulit-ulit akong humingi ng tawad sa mga anak niya. They didn't respond, and they didn't avoid me either. Para bang hindi nila alam kung paano ako haharapin, o marahil ay wala na silang lakas para magsalita. At sa katahimikang iyon, pakiramdam ko ay nanigas ang buong katawan ko sa kahindik-hindik na tanawing iyon.Hindi ko magawang alisin sa isip ko ang imahe ni Mang Nardo. Ang lalaking ilang oras lamang ang nakalipas ay buhay pa, ngayo'y wala nang hininga, wala nang boses, at wala nang pagkakataong makauwi sa kaniyang pamilya. His children had lost their father, and somehow, I felt like I had a part in that loss.I leaned my head against the wall, totally out of breath. Parang hindi sapat ang hangin na pumapasok sa baga ko. Every breath felt heavy, as though guilt itself had settled inside my chest.Kung hindi lang ako naging makasarili, kung hinayaan ko na lang si Sebastian na palayain ang a
Ler mais