Todos os capítulos de Secret Contract:The CEO is my Twins' unknown father: Capítulo 81 - Capítulo 90

SERENA'S POV Matapos kaming kumain ay pumunta na kami sa library ng mga anak ko. Pagdating namin doon ay agad kaming napatingin sa munting silid na tila ginawa para sa kanila. Ang bawat estante ay puno ng iba't ibang librong pambata, mula sa makukulay na fairy tales hanggang sa educational books. Sa isang sulok ay may malaking kama na pinalagay ni Sebastian. Pambata ang disenyo nito, may malalambot na unan na hugis ulap, mga stuffed animals na maayos na nakahilera, at ang kisame sa itaas ay may mga nakaukit na bituin na nagbibigay ng banayad na liwanag. Hindi na kami nag-aksaya ng oras ni Chloe. Sabay kaming napahiga sa malambot na kama habang si Sebastian at Caleb naman ay dahan-dahang naglalakad sa pagitan ng mga estante, seryosong naghahanap ng librong babasahin. Paminsan-minsan ay may itinuturo si Caleb habang yumuyuko si Sebastian upang tingnan ang pabalat ng librong hawak nito. Maya-maya ay ngumiti si Sebastian bago kumuha ng isang manipis na libro na mukhang sapat lang basah

SERENA'S POV "Pinag-usapan namin iyan ng Papa mo." Tumingin siya sa malayo. "Nag-alala ako kasi... tuluyan nang nahulog ang loob mo sa lalaking iyon. Anak, alam kong darating ang araw na masasaktan ka. Dahil ang tadhana mo at ang sa kaniya ay hindi maaaring magdugtong..." Hindi niya naituloy ang sasabihin. "Alam ko..." Sabi ko. Mahina ang boses ko. Halos hindi ko na nga marinig ang sarili ko. "Alam ko na iyon sa simula pa lang. At ang nararamdaman kong ito ay labag na sa kontrata namin. Alam ko rin na sinasaktan ko lang ang sarili ko... pero, Ma..." Napatingin ako sa kaniya. Napuno ng lungkot ang mga mata ko. Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na ako umiiyak. Marahil ay dahil matagal ko nang tinanggap ang katotohanang ito. "...hindi mo makokontrol ang emosyon at nararamdaman mo. Marami akong natutunan sa piling ni Sebastian. Lagi siyang nariyan para sa'kin. Dinadamayan niya ako sa mga bagay na wala naman siyang obligasyong pakialaman. At ang pakikitungo niya sa mga

SERENA'S POV "HAHAHA!" patuloy na pagtawa niya. "Bakit ka natatawa? Mali ba?" "How can I...not laugh?" patawa niyang sabi. "Your questions don't connect." "Kasi, sabi mo pumupunta ka dito kung may mali o gusto mong ma-comfort ang sarili mo. Tapos nung dumating ako, sinabi mo na napapadalas na ang pagpunta mo dito," sabi ko. And he laughed even more. Napahawak siya sa gilid ng terrace habang yumuyuko nang bahagya sa tindi ng kaniyang pagtawa. Samantalang ako ay nakatingin lamang sa kaniya, hindi malaman kung maiinis ba ako o matatawa rin. The wind passed us. Dumaan ito sa pagitan namin, malamig at banayad, at bahagyang ginulo ang buhok namin. Ngunit kahit malamig ang paligid, hindi ko na iyon gaanong naramdaman dahil mas nangingibabaw ang init sa aking mukha. "Oh, Serena...you are still a fool." Ayan na naman siya. Napakunot ako ng noo. "I didn't mean it that way. Besides, I don't always come here alone. Nakakapunta lang ako dito if I want to talk to you." "Huh

SERENA'S POV Makalipas ang dalawang buwan, parang unti-unti ko nang nararamdaman ang paglapit ni Sebastian sa mga anak ko. At ganoon din sila sa kaniya. Hindi na siya basta "Sebastian" para sa kanila. Unti-unti, naging bahagi na siya ng kanilang pang-araw-araw na buhay. May mga pagkakataong hinahanap siya ni Chloe kapag wala siya sa bahay, habang si Caleb naman ay palaging may gustong ikuwento tungkol sa paaralan kapag umuuwi kami. Para talaga kaming isang tunay na pamilya sa harap ng lahat. At minsan... Pati ako ay nakakalimot na isa lamang itong kasunduan. "Paalam, Mama at Papa," sabi ni Chloe na ngayon ay naka-uniform na, pati na rin si Caleb. Handa na silang pumasok sa paaralan. Nasa pintuan kami ngayon. Pareho kaming nakasuot ni Sebastian ng pormal na kasuotan para sa opisina. Naka-dark navy suit siya na maayos na nakaplantsa, habang ako naman ay nakasuot ng cream-colored blouse na ipinares sa isang fitted black skirt at blazer. Pareho kaming mukhang handa para s

SERENA'S POV "Let's begin." Umupo si Sebastian at tahimik na bumaling sa mga dokumentong nasa harapan niya. Tumayo si Eric. Inayos niya ang kaniyang suit bago lumakad papunta sa harapan ng malaking screen. "Good morning, everyone. Today, I would like to present Santos Enterprise's proposal for a strategic partnership with L-Electronics." Agad na nagbago ang screen. Lumabas ang company profile ng Santos Enterprise, kasunod ang kanilang projected revenue, production capacity, distribution network, at proposed partnership structure. Nakatingin lamang ako sa screen. Tahimik. Hindi ako nagsasalita. Not yet. Nagpatuloy si Eric sa presentasyon na para bang walang nangyari sa pagitan namin. Para bang hindi niya sinira ang buhay ko. Para bang hindi niya ako iniwan noong panahong kailangan ko siya. Para bang dalawang business executives lamang kami na nag-uusap tungkol sa isang ordinaryong proposal. And that made my blood boil. Pero hindi ako nandito para magalit.