Secret Contract:The CEO is my Twins' unknown father のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 66

SERENA'S POVGinamit ko ang buong araw na oras para sa mga anak ko.Mula umaga hanggang hapon ay halos hindi kami umalis sa rooftop ng penthouse. Napakalawak ng espasyo roon. Sa isang bahagi ay naroon ang outdoor pool na tila sumasayaw ang tubig sa ilalim ng sinag ng araw. Mula roon ay kitang-kita ang tanawin ng lungsod. Ang mga gusali ay tila maliliit na lamang sa malayo habang ang bughaw na langit ay mistulang nakikipagtagpo sa abot-tanaw.Hindi ako sumama sa paglangoy.Sa halip ay nakaupo lamang ako sa gilid ng pool habang nakababad ang mga paa ko sa malamig na tubig. Paminsan-minsan ay pinapaalalahanan ko sina Chloe at Caleb na huwag masyadong lumayo sa mababaw na bahagi. Kapag naglalaro sila ng bola sa tubig ay ako ang sumasalo kapag napapadpad iyon sa gilid.Masayang-masaya si Chloe habang paulit-ulit na tumatawa sa bawat pagwisik niya ng tubig kay Caleb. Si Caleb naman ay pilit na nagpapakitang kaya na niyang lumangoy nang mag-isa kaya maya't maya ay lumilingon siya sa akin upa

SERENA'S POVNakatayo lang ako roon habang hawak niya ang kamay ko. Hindi ko alam kung saan ako napatigil, sa paraan ba ng pagtatanong niya o sa simpleng pagbanggit niya sa pangalan ni Hazel.Parang may kung anong humigpit sa dibdib ko. Isang pangalan lang iyon, ngunit tila ba may bigat na hindi ko maipaliwanag. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang naging reaksyon ko. Hindi naman siya dapat mahalaga sa akin, ngunit sa bawat segundo na lumilipas ay lalo kong nararamdaman ang kakaibang kirot na unti-unting kumakain sa loob ko.Hindi ko talaga kilala si Sebastian nang lubusan. May mga bagay talaga na hindi ko maintindihan tungkol sa kaniya. Mga bagay na patuloy pa ring nananatiling lihim hanggang ngayon.Sa mundong ginagalawan namin, ako lang ang walang kapangyarihang malaman ang tunay niyang pagkatao. Nakikita ko ang malamig niyang mga mata, naririnig ko ang matitigas niyang salita, ngunit alam kong hindi iyon ang buong kuwento. Para siyang isang aklat na nakasarado ang bawat p

SEBASTIAN'S POV"You're going to the US? For what?" I asked, one eyebrow raised as I looked at Hazel. The salty breeze brushed against my face while the sound of the waves echoed softly in the distance. We stood side by side, staring at the beautiful ocean stretching endlessly before us, yet it felt as though an invisible wall had already separated us."Doon... na ako mag-aaral," she answered hesitantly."You promised, Hazel," I said. "Nangako ka na mananatili ka sa tabi ko habambuhay.""Sinabi ko nga 'yan noon...""Then what? Are you going to say that it was meaningless because we were only twelve years old back then?" I looked at her, raising one hand in confusion as I questioned why it had to end like this."No, it's not, Sebastian. Sadyang... hindi mo ako naiintindihan."Her eyes were clouded with uncertainty, as if she wanted to say something but could not bring herself to do it."Yes, you're right. I don't understand you. I don't understand why you have to leave like this.""Kun