All Chapters of [แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]: Chapter 71 - Chapter 80

สมาชิกในทีมที่เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับการเดินทางอันยาวนานบนรถบัส ต่างพากันแยกย้ายไปยังจุดหมายของตนทันทีที่มาถึงจุดพักรถ สภาพอากาศในวันนี้ช่างสดใส และบรรยากาศภายในทีมก็คึกคักขึ้นกว่าเดิมมากหลังจากคว้าชัยชนะครั้งใหญ่มาได้ ความคาดหวังต่อการแข่งขันในรอบทัวร์นาเมนต์หลักที่จะตามมาหลังวันหยุดอันแสนหวานและการพักผ่อนที่เต็มอิ่มนั้น มากพอที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นจางฮานึลมองภาพเหล่านั้นพลางคลี่ยิ้ม "นี่พวกเราชนะติดต่อกันจริงๆ เหรอเนี่ย? ฝันไปหรือเปล่าครับ ฮ่าๆ!"คำตะโกนของชเวอูฮยอนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าทำให้สมาชิกคนอื่นๆ ยิ้มตาม หลังจากเริ่มได้รับความสนใจจากคนทั้งประเทศ ทางมหาวิทยาลัยก็เริ่มยื่นมือเข้ามาสนับสนุนทีม 'มาคูมาคู' อย่างเต็มที่ซอจองอูเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย "รุ่นพี่ครับ! ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว นัดต่อไปก็ชนะให้ขาดลอยไปเลยนะครับ รุ่นพี่คิมคังมูกับรุ่นพี่ชเวอูฮยอนจะได้เซ็นสัญญาเข้าทีมโปรอย่างเป็นทางการสักที!""ใช่แล้ว เราต้องพิสูจน์ด้วยผลลัพธ์เท่านั้น" คิมคังมูเอ่ยตอบด้วยความมั่นใจ แม้ตอนนี้จะยังไม่มีการเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการและเป็นเพียงข้อตก

"ชาติก่อน... ฮะ มันไม่ได้ซ้ำรอยเดิมเป๊ะๆ หรอกนะ ยิ่งพวกเราพยายาม อนาคตก็ยิ่งเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นต่างหาก"คำกระซิบอันแผ่วเบาของซอจองอูที่จงใจขยับสะโพกยั่วยวน ทำให้ยูคยองโฮคำรามในลำคอต่ำก่อนจะกดสะโพกบางไว้แน่นราวกับจะบดขยี้ให้แหลกคามือ "นายทำฉันคลั่งไปหมดแล้ว"สำหรับคยองโฮแล้ว เรื่องชาติก่อนคงเป็นเพียงมุกตลกทะลึ่งทะเล้นที่ช่วยเพิ่มความเร่าร้อนบนเตียงเท่านั้น แม้จองอูจะกำลังเสียวซ่านจนแทบขาดใจภายใต้บทเพลงรักอันดุดัน แต่เขากลับไม่สามารถสลัดภาพลางบอกเหตุอันมืดมนที่จู่ๆ ก็แล่นเข้ามาในหัวได้เลย"ว่าแต่... วันนี้จางฮานึลน่ะ เอาแต่จ้องโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว... มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ? อ๊ะ... อ๊า!"ท่ามกลางความสุขสมที่ถาโถม คยองโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนหึงหวงพลางช้อนสะโพกของจองอูให้สูงขึ้น "ไม่บอกก็รู้ รุ่นพี่โจกีบอมต้องติดต่อมาตอดนิดตอดหน่อยอีกแน่ๆ"โจกีบอม... ในเมื่อหมอนั่นเป็น 'ผู้ย้อนอดีต' ที่กุมความลับในชาติก่อนไว้เหมือนกัน ถึงได้จับตาดูฮานึลอย่างหมกมุ่นขนาดนี้ จองอูคิดในใจ ทว่าเพราะคยองโฮเป็นคนอยู่กับความเป็นจริงอย่างที่สุด จองอูจึง

 ตลอดทั้งชีวิตที่ผ่านมาจางฮานึลแทบไม่เคยต้องนอนโรงพยาบาลเลย การที่ต้องมานอนฟังบทสนทนาที่ตัดสินความเป็นความตายของตัวเองแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกกระหายน้ำอย่างประหลาด แม้จะอยู่ภายใต้ห้วงนิทราอันลึกซึ้ง แต่เขาก็ยังรวมสติทั้งหมดไปที่หมอ โดยหวังว่าจะได้รับยาแก้ปวดเพื่อระงับความทรมานอันแหลมคมนี้ หรือไม่ก็ยานอนหลับแรงๆ ให้หมดสติไป"ผู้อำนวยการคัง มันจะเรื่องใหญ่โตอะไรกันนักหนา เด็กหนุ่มที่จู่ๆ ก็หมดสติไปแบบนี้ จะต้องมีโรคประจำตัวหรือมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่แน่ๆ"เสียงห้วนของยูโดวานกระแทกผนังห้องพักฟื้นอย่างแรง และแพทย์เจ้าของไข้ก็เปิดชาร์ตเสียงดังก่อนจะเริ่มอธิบายอย่างระมัดระวัง"พวกเราทำ MRI และตรวจเลือดอย่างละเอียดเสร็จแล้วครับ ในความเป็นจริงแล้ว สำหรับคนที่เป็นนักกีฬา ค่าร่างกายทุกอย่างของคนไข้คนนี้ต่ำกว่ามาตรฐานมาก จำนวนเม็ดเลือดขาวลดลงอย่างผิดปกติ และความดันโลหิตก็ต่ำเกินไป เขามีอาการโลหิตจางรุนแรงจนไม่แปลกใจเลยถ้าลมหายใจจะหยุดลงเมื่อไหร่ก็ได้ แถมค่าตับก็ทะลุขีดอันตรายไปแล้วครับ"นี่มันเรื่อง b้าอะไรกัน ฮานึลไม่สามารถซ่อนความตื่นตระหนกกับคำวินิจฉั

เช้าวันรุ่งขึ้น ห้องพักฟื้นเงียบสงัดจนทำให้แสงแดดบริสุทธิ์ที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างกลับรู้สึกใจร้ายอย่างประหลาด การต้องมาฉลองวันหยุดยาวอันแสนหวานบนเตียงโรงพยาบาลที่อ้างว้างแบบนี้ จางฮานึลจ้องมองเพดานด้วยดวงตาที่ปรือขึ้นเล็กน้อยพลางถอนหายใจอย่างแห้งแล้งยูฮวานที่เมื่อวานคลุ้มคลั่งราวกับสัตว์ร้ายและแทบจะกระชากคอเสื้อพ่อตัวเอง ถูกพวกบอดี้การ์ดลากกลับบ้านไปอย่างทุลักทุเล ตอนนี้เมื่อต้องอยู่คนเดียวในห้อง VIP อันกว้างขวางด้วยร่างกายที่ปกติ ฮานึลกลับรู้สึกอึดอัดจนต้องรีบคว้าชายเสื้อกาวน์ของหมอไว้ราวกับจะอ้อนวอนขอหนีไปจากกรงขังของตระกูลยูแห่งนี้"ฉันสบายดีจริงๆ ครับคุณหมอ... ให้ฉันกลับบ้านเถอะนะ""ดูเหมือนว่ายาชาและยาแก้ปวดเพิ่งจะออกฤทธิ์เต็มที่สินะครับ แต่อาการวูบเมื่อวานมันรุนแรงมากจนถึงขั้นหมดสติ หมอว่านอนดูอาการอีกสักวันจะปลอดภัยกว่า""ไม่เลยครับ ฉันรู้สภาพร่างกายของตัวเองดีที่สุด อย่างที่คุณหมอเห็น ตอนนี้ค่าร่างกายทุกอย่างก็ปกติแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"แพทย์คังฮยอน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลแดฮัน พยักหน้าเงียบๆ พลางพลิกชาร์ตที่แสดงผลปกติราวกับปาฏิหาริย์ "มันก็ใช่

จางฮานึลพยายามตั้งสติ ในความทรงจำของโจกีบอม เขาในชาติก่อนมีชีวิตที่รุ่งโรจน์ในฐานะแคตเชอร์ผู้คร่ำหวอดในเมเจอร์ลีกจนถึงอายุสี่สิบ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก ทว่าเขากลับไม่กล้าถามถึงยูฮวาน เพราะไม่อยากสะกิดแผลใจของรุ่นพี่ที่ยังเจ็บปวดกับอดีต ฮานึลได้แต่หวังลึกๆ ว่าในชาติก่อน ยูฮวานเองก็ประสบความสำเร็จและอยู่เคียงข้างเขาเช่นกัน'ถ้าชาติก่อนยูฮวานทิ้งฉันไปก่อน แล้วฉันต้องโดดเดี่ยว...'ความสำเร็จนั้นคงไร้ความหมายจนทำให้หน้าอกเจ็บแปลบ ฮานึลกลัวที่จะได้ยินความจริงอันโหดร้าย จึงเลือกที่จะส่งข้อความตอบกลับไปด้วยความจริงใจ[ขอบคุณที่ตอบกลับครับ ความจริงผมรอคำพูดของรุ่นพี่อยู่ ชาติก่อนผมคงมีความสุขมากที่เป็นนักกีฬาเมเจอร์ลีก แต่พอรู้ว่ารุ่นพี่ต้องทรมาน ใจผมก็หนักอึ้งไปด้วยเลยครับ]ทันทีที่กดส่ง ข้อความตอบกลับก็เเด้งขึ้นมาทันราวกับรออยู่แล้ว[รุ่นน้องฮานึล สิ่งเดียวที่ฉันตระหนักได้คือ เราแค่ต้องพยายามไม่ให้มันซ้ำรอยเดิม การรู้อดีตทำให้เราเตรียมตัวได้ นี่ไม่ใช่โอกาสที่มอบให้เราหรอกเหรอ?]คำพูดนั้นทำให้ดวงตาที่ปิดสนิทในใจของฮานึลเบิกกว้าง ที่