All Chapters of [แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]: Chapter 81 - Chapter 90

ซอจองอูได้นอนเต็มอิ่มอย่างมีความสุขในรอบหลายวัน ทีมเบสบอลมหาวิทยาลัย S กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งประเทศ หลังจากฉลองอย่างหนักกับยูคยองโฮ เขาก็ได้หลับสนิทโดยไม่ฝันร้ายในห้องสวีทสุดหรูของโรงแรม"ที่รัก นอนสบายไหมครับ?"ยูคยองโฮที่ยืนอยู่ตรงระเบียงเอ่ยถามพร้อมแก้วกาแฟในมือ ลมยามเช้าที่พัดเข้ามาช่วยปัดเป่าความง่วงให้หายไป"รุ่นพี่ครับ เพราะผมเพิ่งเคยมาโรงแรมหรูแบบนี้ครั้งแรก มันเลยเหมือนฝันไปเลย"ที่แห่งนี้คือสถานที่ที่คยองโฮเตรียมไว้ด้วยความตั้งใจเพื่อสร้างความทรงจำพิเศษ จองอูจึงรู้ซึ้งว่าวันอันแสนสดใสได้มาเยือนชีวิตของเขาแล้วจริงๆ"เพราะเป็นวันหยุดยาวมันถึงดีแบบนี้ไง ได้ตื่นมาเจอเช้าที่แสนหวานกับนายแบบนี้ จองอู"คยองโฮเย้าแหย่อย่างอารมณ์ดี จองอูสวมชุดคลุมเดินออกไปที่ระเบียง ภาพทิวทัศน์ของกรุงโซลจากมุมสูงเมื่อนั่งลงข้างคยองโฮนั้นช่างงดงามตระการตา คยองโฮมองแก้วกาแฟของจองอูแล้วเลิกคิ้ว"อ้าว มาถึงนี่แล้วยังจะกินกาแฟซองอีกเหรอ?""ผมชอบแบบหวานๆ แบบนี้มากกว่าครับ มันทำให้สมองตื่นดี"คยองโฮจุมพิตที่แก้มของจองอูด้วยความเอ็นดู "

ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแดฮัน ด้วยการจัดการที่รวดเร็วของยูฮวานทำให้จางฮานึลได้พบกับซอจองอูและยูคยองโฮในทันทีพวกเขาบอกว่าซอจองอูเกิดอาการช็อกกะทันหันจนต้องเข้ารับการตรวจฉุกเฉิน และเนื่องจากยังไม่ฟื้นคืนสติ ชื่อของเขาจึงถูกจัดอยู่ในรายชื่อรอเข้าห้องผู้ป่วยหนัก ทว่าการปรากฏตัวของยูฮวานช่วยเลื่อนลำดับการรักษาของจองอูให้ขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา และช่วยสำรองห้องพักฟื้นระดับวีไอพีไว้ให้ล่วงหน้า"ขอบใจมากนะยูฮวาน นายช่วยได้มากจริงๆ"ใบหน้าของยูคยองโฮซูบซีดลงอย่างเห็นได้ชัดภายในวันเดียว และดวงตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ลึกโหล ในฐานะคนรักที่ต้องมาเห็นอีกฝ่ายล้มพับไปโดยไม่มีลางบอกเหตุ ความช็อกนั้นย่อมมากมายมหาศาล ภาพความเจ็บปวดเจียนตายที่ฮานึลเคยเผชิญในวันนั้นจึงฟื้นคืนมาและส่งสัญญาณเตือนภัยในสมอง"ฉันขอตัวก่อน เพราะมีสายโทรมาจากบ้านใหญ่ไม่หยุดเลย""ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้ เดินทางดีๆ ล่ะ"ฮานึลเดินไปส่งยูฮวานจนถึงทางเข้าโรงพยาบาล เพื่อแสดงความขอบคุณที่ยูฮวานยอมใช้อิทธิพลช่วยเหลืออย่างเต็มใจ"เดี๋ยวถ้าสถานการณ์คืบหน้ายังไง ผมจะโทรหานะคร

กว่าจางฮานึลจะออกจากโรงพยาบาลและขึ้นรถของยูฮวานได้ก็เป็นเวลาใกล้ค่ำ แม้จะนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ แต่จิตใจของเขายังคงจมดิ่งอยู่กับความหม่นหมองในห้องผู้ป่วยหนัก เมื่อนึกถึงซอจองอู ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจที่ปนไปด้วยความหวังก็เอ่อล้นในอก เขาปรารถนาให้จองอูได้พบเจอแต่สิ่งดีๆ และขอให้เรื่องร้ายๆ ผ่านพ้นไปฮานึลเหลือบมองมือของยูฮวานที่กุมพวงมาลัยแน่น ก่อนจะทำลายความเงียบขึ้นมา "ยูฮวาน ขอบคุณนะ ยอดไปเลยที่นายอุตส่าห์พาไปโรงพยาบาล"สีหน้าของยูฮวานเรียบเฉยราวกับทะเลสาบน้ำแข็ง แต่ส่วนลึกกลับมีพายุคลั่งซ่อนอยู่ ยูฮวานอาศัยช่วงรถติดไฟแดงหันมาจับมือฮานึลไว้แน่น รอยยับย่นบนหัวคิ้วของเขาบ่งบอกถึงน้ำหนักความเครียดที่ต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง แม้ไม่ได้ถาม ฮานึลก็รู้ดีว่ายูโดวานคงสั่งให้ยูฮวานรักษาระยะห่างจากเขาแน่ๆ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากยอมแพ้และปล่อยมือจากยูฮวานไปก่อน"ยูฮวาน นายจำเรื่องจนถึงวันที่ 24 ธันวาคมได้ใช่ไหม?"มันคือคำสารภาพที่กะทันหัน น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาราวกับกลีบดอกซากุระที่ปลิวไหวในสายลมใบไม้ผลิ แต่ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในกลับหนักแน่นราวกับรากไม้ใหญ่ ยูฮวานสบตาด้วยแววตาอุ่นลึกพลางพยั

ในที่สุด วันแห่งการตัดสินก็มาถึงทีมเบสบอลมหาวิทยาลัยโซลมุ่งหน้าไปยังสนามสำรองใกล้สนามเบสบอลจามซิลเพื่อลงแข่งขันนัดแรกในทัวร์นาเมนต์ วันนี้ฝุ่นเหลืองหนาทึบเป็นพิเศษ ฝุ่นดินที่ลอยคลุ้งอยู่รอบสนามราวกับวิญญาณร้ายสร้างลางสังหรณ์ที่ไม่ดี แม้จะมาถึงลานจอดรถด้วยรถของยูฮวานแล้ว แต่จางฮานึลก็ยังต้องสะบัดความอ่อนล้าจากการนอนไม่หลับทั้งคืนออกไป เขาดึงหน้ากากอนามัยขึ้นมาปิดถึงปลายจมูก พลางยื่นอีกแผ่นให้ยูฮวาน"ยูฮวาน ฉันพูดไม่ออกเลยจริงๆ"สื่อมวลชนประโคมข่าวสกู๊ปพิเศษเกี่ยวกับตัวเขาโดยไม่ถามความสมัครใจเลยสักคำ ตอนนี้ไม่ใช่เพราะฝุ่นเหลืองหรอก แต่เป็นเพราะใบหน้าของเขาถูกเปิดเผยไปทั่ว จนเริ่มอึดอัดที่จะเดินไปไหนมาไหนโดยไม่สวมหน้ากาก ยูฮวานหลุดขำเบาๆ พลางจัดหน้ากากของตัวเองให้เข้าที่ แล้วหยิบอุปกรณ์จากเบาะหลัง"เห็นว่าสถานีโทรทัศน์ขออนุญาตทางมหาวิทยาลัยล่วงหน้าแล้วน่ะ"ถึงอย่างนั้น ความสนใจที่มากเกินไปแบบนี้ก็ทำให้เขาทำตัวไม่ถูกอยู่ดี เขาไม่ใช่เบสบอลอัจฉริยะที่ฟ้าประทานมา แต่เป็นเพียงมนุษย์สายพยายามที่อาศัยประสบการณ์จากการย้อนอดีตซ้ำๆ หากอัจฉริยะตัวจริงมาเห็นคงได้หัวร่อเยาะ ในขณะที่เขากำลังเดินบ่นก

เพราะยูฮวานมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าตนเองนั้นรักและทะนุถนอมจางฮานึลในปัจจุบันยิ่งกว่าใคร และในวินาทีนี้ คนที่ได้แบ่งปันความรู้สึกอันลึกซึ้งที่สุดต่อกันก็คือพวกเขาสองคนเท่านั้นฮานึลเพิ่งบอกไปว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นขั้นสุดยอดเพื่อตอบโต้คำถามยั่วยุ ทว่าในตอนนั้นเอง ซอจินวอนกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งอย่างประหลาด "งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลยูฮวานให้ดีๆ ล่ะกัน" ใบหน้าของฮานึลพลันแข็งค้าง เขาตวัดสายตาขุ่นเคืองมองกลับไป ก่อนจะตั้งท่าเตรียมรับลูกจากพิตเชอร์พลางคิดในใจว่าตนต้องปกป้องยูฮวานจากอะไรกันแน่ทันใดนั้น กรรมการก็ประกาศเริ่มเกม พิตเชอร์ฝั่งตรงข้ามเริ่มขยับตัวไวน์ดอัปพร้อมที่จะขว้างลูกเต็มที่ แม้ในหัวของฮานึลจะเต็มไปด้วยความสับสน แต่เขาก็พยายามสะกดอารมณ์ส่วนตัวไว้แล้วเพ่งสมาธิไปที่เกมตรงหน้า ลูกบอลพุ่งทะยานเข้ากึ่งกลางสไตรก์โซนอย่างแม่นยำจนได้สัญญาณสไตรก์แรกไปอย่างน่าเสียดายหากเป้าหมายของซอจินวอนคือการทำลายสมาธิ แผนการนั้นก็ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม แล้วเสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังแว่วมาจากข้างหลังอีกครั้ง "ฉันหมายถึงประธานยูโดวาน พ่อของเขาต่างหากล่ะ ปกป้องยูฮวานให้ดี