All Chapters of เซวียนหรูย้อนเวลามาแหกบทภรรยาในยุค 80 : Chapter 11 - Chapter 20

ต้วนต้วนหยิบขนมปังกรอบที่ทาเนยโรยน้ำตาล กัดอย่างละเมียดละไมราวกับกลัวว่ามันจะหมดเร็ว ทั้งพริ้มตาหลับรับรู้รสชาติของขนมไปด้วย “พี่สาวสนใจหมู่บ้านต้วนต้วนเหรอ” “อยู่นี่ไม่ได้ทำอะไรนี่ ก็อยากไปเดินเล่น” คำว่าไม่ทำอะไรทำให้ต้วนต้วนค้อนจนตากลับ เขามีอะไรให้ทำทุกวัน เหน็ดเหนื่อยไปหมด นี่เดี๋ยวก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว อีกไม่กี่เดือนเอง ชีวิตอิสระของเขาแทบจบสิ้น “บางทีพี่สาวคงสบายเกินไป ต้วนต้วนแบกตะกร้ามาเก็บผลไม้ที่ร่วง ๆ ที่คนสวนเขาไม่เก็บกันลงไปทำน้ำผลไม้หมัก เหน็ดเหนื่อยทุกวัน แต่ยังไม่มีอาหารดี ๆ กินเลย” นี่เธอเป็นที่ปรับทุกข์ให้เจ้าอ้วนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่เจ้าเด็กนี่ประมาณห้าขวบไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงทำงานหนักขนาดนี้ได้ “บ้านนายทำงานอะไร” “แม่ก็รับจ้างเย็บผ้าและก็ทั่วไปแล้วแต่ใครจะจ้าง” เจ้าเด็กนี่ตอบดูเป็นเรื่องปกตินัก แต่ทว่าชีวิตก่อนเธอมองข้ามคนอื่นตั้งมากมายที่มีชีวิตไม่ได้สุขสบายเหมือนกับเธอ เอาแต่โทษว่าพ่อไม่รัก แม่ใจร้ายด่วนจากไป ต้องการให้คนมารุมรักกลับไม่คิดรักตัวเอง พอได้ใช้ชีวิตมาหนึ่งครั้งแล้ว

“เซวียนหรู นั่นพาหลานใครมากันล่ะ” เสียงเฉียบของคุณย่าที่เปี่ยมด้วยความเมตตาเอ่ยทักขึ้นมา แต่เธอยังไม่ทันตอบเจ้าเด็กน้อยก็ชิงแนะนำตัวเองเสียแล้ว“สวัสดีครับคุณย่าซิน ผมชื่อต้วนต้วน เป็นเด็กในหมู่บ้านชายเขาด้านล่างนี่เอง พี่สาวคนสวยให้ผมช่วยหาช่างตัดเสื้อให้ พอดีว่าแม่ของผมเป็นช่างอยู่แล้ว จึงแนะนำให้ครับ”ฉะฉานดีจริง เจ้าเด็กคนนี้ไปที่ไหนก็เอาตัวรอดได้สบาย แถมพูดจาเก่งกาจอีกด้วย“ดี ๆ หลานฉันจะได้มีเพื่อนเล่น” ซินต้าเหนิงยิ้มให้กับหลานสาว เพราะหลานสาวอยู่กับคนแก่คงเบื่อแย่ มีคนมาเล่นด้วยก็คงดีไม่น้อย“ต้วนต้วนจะมาช่วยพี่สาวทำงานด้วยครับคุณย่าซิน”เซวียนหรูได้ฟังแล้วถึงกับบิดปาก เจ้าเด็กคนนี้อยู่เป็น ช่างพูดช่างเจรจาจริง ๆ เธอจึงพาเขาไปนั่งด้านข้าง“มานั่งนี่เถอะต้วนต้วน แม่นมจัดขนมให้สักครู่ก็เสร็จ” เซวียนหรูเอ่ยอย่างเอ็นดูเจ้าเด็กน้อย นึกอยากมีน้องชายน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้เหมือนกัน คงจะดีไม่น้อยแต่น่าเสียดายหยูเฟยที่เห็นว่าเซวียนหรูไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ ทำให้ตนเองกำหมัด เมื่อวันก่อนนายหญิงผู้เฒ่าส่งคนไปทวงหยกสลักคืนถึงบ้าน ทำให้อับอายขายหน้า เพราะว่าข่าวเรื่องแม่เลี้ยงของหล่อน

ต้วนต้วนรับขนมที่ห่ออย่างดีใส่มือ แล้วสะพายตะกร้าหวายที่เต็มไปด้วยผลไม้ตกเกรด แล้วเดินออกไปที่หน้าประตู เพราะเขามัวแต่ชื่นชมขนมที่จะเอาไปฝากคุณแม่ จึงไม่เห็นว่ามีคนเดินสวนเข้ามา และนั่นชนกับต้วนต้วน ดังปัก“โอ๊ย...กระบือตัวไหนมันไม่มองทาง เดินชนต้วนต้วนได้”ต้วนต้วนตะโกนลั่นทันทีที่หงายท้องล้มไป นั่นทำให้คนที่อยู่ในห้องมองไปเป็นตาเดียว เซวียนหรูรีบไปช่วยเจ้าเด็กน้อยที่ล้มไปกอง เพราะสูงแค่เหนือเข่าของคนที่ชนส่วนกระบือตัวนั้นของต้วนต้วนเป็นสองแม่ลูกที่ยังกล้ามาเหยียบที่นี่อีก“นี่ลูกคนรับใช้ที่ไหนกัน ทำไมปากเสียอย่างนี้”ต้วนต้วนลุกขึ้นได้ก็ยืนเท้าเอวทันที พร้อมกับชี้หน้ากลับ ต้วนต้วนก็นึกว่ากระบือที่ตกใจเสียงฟ้าผ่าแล้วเตลิดมาจากไหน ที่แท้ก็ป้าแก่ปากเสียนี่เอง“นี่ป้า...ชนต้วนต้วนไม่ขอโทษสักคำ มารยาทมีไหม ไม่มีเดี๋ยวต้วนต้วนจะสั่งสอนให้”เจ้าเด็กคนนี้นักเลงโตจริง ๆ แต่เซวียนหรูกลับชอบ ยิ่งตอนน้ำเสียงที่กระแทกใส่คำว่า ‘ป้า’ มันดูหนักแน่นจริง ๆ“นะ...นี่แก...”“ยังอีก...ยังยืนตัวสั่นสะบัดหางไล่แมลงวันอยู่อีก ทำของต้วนต้วนตก รีบเก็บเลยนะ อย่าให้ต้วนต้วนต้องโมโห”เซวียนหรูรีบวางทันที ตอนแร

เซวียนหรูขยิบตาให้คุณย่าหนึ่งที แต่เมื่อหันมาพบว่าหัวหน้าสถานีเฉินกำลังยิ้มมองเธออยู่ แต่รอยยิ้มนั้นแปลก ๆ นะ เธอรู้สึกไม่ค่อยชอบเท่าไรเหมือนเขารู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเธอแม้ว่าผู้ชายเห็นการต่อล้อต่อเถียงที่ไร้เหตุผลนี้ของเธอแล้วส่วนใหญ่จะรู้สึกโมโหแทนแม่นางเอก แต่ทว่าเขากลับไม่เห็นเป็นอย่างนั้น ทั้งแววตาที่มองเธอมันสื่อความหมายอย่างอื่นที่เธอไม่เข้าใจ“ฉันไม่ยอมก้มหัวเก็บของให้แกแน่” อ้ายฉิงยังเชิดหน้าขึ้นดั่งเดิม ต่อให้ทำผิดอะไรหากไม่ใช่เรื่องใหญ่ ก็ควรเห็นแก่หน้าเธอบ้าง จะให้เธอที่เป็นถึงคุณนายขายหน้าต่อหน้าแขกได้ยังไงหากทำเช่นนั้นเท่ากับเธอไม่ใช่สะใภ้ที่ได้รับการยอมรับจากตระกูลเซวียนน่ะสิ ต่อไปก็เป็นแค่ตัวตลกในสังคมเท่านั้น“อุ้ย...พี่สาว นั่นแหวนทองฝังเพชรหรือเปล่า เมื่อกี้ที่ชนกันมันน่าจะตก ต้วนต้วนโชคหล่นทับแล้ว” ต้วนต้วนก้มลงมองพลันส่งเสียงตื่นเต้นราวกับกระต่ายตื่นตูมอ้ายฉิงที่กำลังหยิ่งผยองอยู่นั้นถึงกับรีบก้มลงมองดูทันที ทั้งนั่งย่อเข่าตรงหน้าเจ้าเด็กน้อย แต่ทว่ากลับไม่เห็นสิ่งที่เจ้าเด็กนั่นว่าว่าง...พื้นว่างเปล่า“อ้าว...ก็ก้มได้อยู่นี่ ต้วนต้วนไม่ได้ตาบอดใช่หรือเปล่า

น่านับถือแม่ของเจ้าหนูน้อยนี่จริง ๆ เลย หากพ่อเธอคิดได้อย่างแม่ของเจ้าหนูน้อยก็คงดี แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะว่าพ่อแอบมีลูกนอกสมรส ตั้งแต่ตอนที่แม่ยังไม่ตายด้วยซ้ำ“แล้วพี่สาวล่ะ”“แม่พี่สาวตายไปหลายปีแล้วแหละ ส่วนพ่อก็อย่างที่เห็น”“ไม่ดีเลย ถ้าแม่ตายไป เราจะหัวเดียวกระเทียมลีบ”“แต่พี่สาวมีคุณย่าไง” แน่นอนว่าคุณย่าดีกับเธอขนาดนี้ เธอจะไปนึกถึงคนอื่นให้เจ็บปวดใจทำไมไม่รักก็ไม่รักสิ ใครง้อกันเล่า“ใช่ ย่าซินจิตใจดี คนทั้งหมู่บ้านเคารพ” ต้วนต้วนเสริม เพราะผลไม้ทั้งหมดในไร่ย่าซินไม่เคยขี้เหนียว แต่แค่ต้องทำตามกฎเท่านั้น ซึ่งชาวบ้านไม่ทุบหม้อข้าวตนเองเด็ดขาด ทั้งยังช่วยกันสอดส่องด้วยซ้ำเดินกันมาตั้งนานในที่สุดก็ถึงถนนทางเข้าหมู่บ้าน แม้จะเป็นถนนลูกรัง แต่กลับไม่มีฝุ่นทำให้เธอแปลกใจนัก นี่ฝนก็ยังไม่ได้ตกเสียหน่อย จนเห็นว่ามีชาวบ้านต่างช่วยกันรดน้ำกันฝุ่นกันทุกบ้าน จึงเข้าใจทันทีนับว่าเป็นหมู่บ้านที่เข้มแข็งโดยแท้ และที่สำคัญหมู่บ้านนี้ตั้งอยู่รอบ ๆ ริมทะเลสาบขนาดใหญ่ ที่ไร่ของคุณย่าอาศัยน้ำจากทะเลสาบแห่งนี้“บรรยากาศดีจริง ๆ” เธอพูดขึ้นก่อนจะสูดอากาศให้เต็มปอด รู้สึกว่าการได้มีชีวิตอ