All Chapters of ร่านรักร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

วันนี้ตั้งแต่ตอนเช้า รมย์นลินรู้สึกได้ถึงความสงบ เธอทำงานตามปกติอย่างราบรื่น ไม่มีวี่แววของเจ้านายคู่ขาที่ทำเหมือนจงใจเรียกเธอเข้าไปหาตลอดเวลาเหมือนที่ผ่านมา มันอาจจะดูแปลก แต่เธอคิดว่าคงเป็นการดีที่เธอจะได้มีเวลาพักผ่อนบ้าง วันนี้รู้สึกถึงงานที่ยุ่งยาก ดูท่าทางเจ้านายจะอารมณ์ไม่ดี เพราะทุกครั้งที่ตรวจทานและส่งงานหรือใบเสนอต่างๆผ่านยากมากจนพนักงานบางคนถึงกับร้องไห้ออกมา รมย์นลินได้แต่นั่งทอดมองผ่านม่านห้องเจ้านายเข้าไป มองเห็นแต่ความเคร่งเครียดในนั้น เธอแค่ยักไหล่ และถอนหายใจยาวๆ ภายนอกใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งเคร่งครัดของรมย์นลินนั้นอาจไม่เป็นที่สังเกตุของคนทั่วไป แต่ในใจกลับรู้สึกไม่ชอบเลยที่วันนี้เขาเย็นชาขนาดนี้ เธอหันกลับมาสนใจงานของตัวเองอีกครั้ง แล้วสะบัดความคิดนั้นออกจากหัวของเธอ อยู่ๆ ร่างบางสูงโปร่งผิวขาวตาโต น่าตาน่ารัก มายืนอยู่ตรงหน้า แต่ทว่าดูเหมือนเธอจะก้าวร้าวมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอกที่ได้เห็น รมย์นลินเงยหน้าขึ้นเพราะเสียงของแมงปอ ผู้ช่วยของเธอดังเข้ามา "เข้าไปไม่ได้นะคะ ท่านประธานกำลังทำงานอยู่ค่ะ ไม่มีนัดหมายให้พบไม่ได้จริงๆค่ะ" เสียงแมงปอพูดขึ้น "ทำไม ก็ฉันเป็นคนร

เสียงติ๊งดังขึ้น ภูผาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและลังเลว่าจะกดเข้าไปดูสตอรี่ของเลขาสุดเปรี้ยวของเขาดีรึปล่าว แต่แล้วเขาก็ไม่รอช้ากดเข้าไปดู นั่นทำให้ภูผาหน้าชาขึ้นมา ความร้อนในอกปะทุขึ้น เหมือนลมร้อนๆพุ่งออกทางหู "ชุ ผมจะให้คนขับรถส่งชุกลับก่อนนะ ผมมีธุระด่วน" พูดจบเขาก็ไม่ลังเล และลุกขึ้นเดินจากชุตินันท์ไปโดยได้ได้สนใจหันกลับมามองเธอเลย นั่นทำให้ชุดตินันท์รู้ได้ทันทีว่า ภูผาไม่ได้มีเธอในใจอีกต่อไป เธอกำมือแน่น และคิดว่าจะเอาเขากลับคืนมาไม่ว่าจะวิธีใดก็ตาม อาการมึนตึงครั้งนี้มาเร็วกว่าที่คิดหลังจากลงสตอรี่ไป เธอไม่ได้ดื่มมาหลายเดือนแล้ว เพราะกลัวว่าเจ้านายสุดแซ่บของเธอจะไม่ชอบใจ ที่จริงเขาก็มีอิทธิพลต่อเธอหลายอย่างเช่นกัน เพียงแต่เธอไม่รู้ตัวเองต่างหาก แต่เธอต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่มานั่งข้างๆเธอพร้อมเสียงชนแก้ว เหมือนเมื่อครั้งนั้น พร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง "อินทัช คุณมาได้ไง" รมย์นลินถามขึ้น "มาช่วยคุณคลายเหงาไงครับ ที่รัก" เขาพูดขึ้นพร้อมโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างๆหูของเธอ "แก ไอ้เลว กลับไปดูดนมแม่แกซะเถอะ หนีแม่มาเที่ยวแบบนี้ ระวังแม่แกจะกักบริเวณนะ" รมย์นลินพูดขึ้น "ผมไม่สนใจ ขอแค

ร่างบางถูกกอดกระชับแน่นริมฝีปากเกาะเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนเรียวลิ้นต่างแลกกันไปมาอย่างถึงพริกถึงขิงความต้องการที่มันมีมากล้นจนสุดจะปรารถนาทั้งคู่ได้ปล่อยมันออกมาจากความรู้สึกภายในควบคู่ไปกับน้ำที่ไหลออกจากฝักบัวผ่านลำตัวอยู่ตลอดเวลา ลำแขนหนาใหญ่กอดกระชับร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกับร่างหนาของตัวเองหน้าอกใหญ่โตที่เขาพึงใจถูไถไปมากับกลับหน้าอกแกร่งของเขามือหนาใหญ่ค่อยๆเลื่อนลงไปเกาะกุมบั้นท้ายงอนงามให้เข้ามาแนบชิดกับลำตัว สองมือค่อยๆบีบขยำอย่างแรงเป็นเชิงลงโทษที่วันนี้ออกไปก่อเรื่องวุ่นวาย ปลายจมูกแหลมคมค่อยๆไหลลงไปตามซอกคอเนียนนุ่มแม้จะถูกน้ำซัดสาดแต่ก็ไม่ทำให้ความต้องการลดลงได้เลย เรียวปากหนาดูดดุนจนเป็นริ้วรอยแดงพร้อมกับรอยกัดที่ประทับไว้ วันนี้เขาจะไม่ปราณีเธอเลยแม้แต่น้อย ถือเป็นการลงโทษที่พยศต่อเขาไปในตัว รมย์นลินค่อยๆกอดรัดเขาแน่นขึ้นเหมือนกับที่เขากอดเธอแน่นขึ้นเช่นกัน ลำตัวของเธอถูกชอนไชด้วยเรียวปากหนานุ่มพร้อมจมูกคมแหลมที่กำลังสูดดมเอาความหอมหวานจากร่างกายของเธอ ดูเขาจะมีอารมณ์มากกว่าทุกครั้ง ก๊อกน้ำฝักบัวค่อยๆถูกเขาเลื่อนมือเข้าไปปิดจนน้ำค่อยๆหยุดไหล จากนั้นริมฝีปากพร้อมปลา

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะหวานชื่น ทั้งคู่ต่างไม่ออกไปไหน พร้อมกับดื่มด่ำความสุข ทั้งทางกายและทางใจ ปลดปล่อยความเป็นตัวเองออกมาแสดงให้เห็นซึ่งกันและกัน ตอนนี้ความมัวเมาความรักมันผสมปนเปกันไปในยามที่ ไม่มีสิ่งใดในใจปิดกั้นของคนสองคน ช่วงเวลาแบบนี้เป็นช่วงเวลาที่ทั้งคู่อยากจะจดจำมันไว้ มันคงเป็นช่วงเวลาวาบหวาม และเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข จากที่เคยปิดกั้นตัวเองจนถึงตอนนี้ไม่มีกำแพงใดมาขัดขวางพวกเขาสองคนได้อีก และทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้น พวกเขาต่างยอมรับว่ามันคือความรัก รถหรูแล่นออกจากคอนโดราคาแพงของภูผา แต่ก่อนที่จะถึงที่ทำงาน รมย์นลินขอให้ภูผาหยุดรถ เธอยังไม่พร้อมที่จะให้ใครรู้เรื่องเขาและเธอ "คุณภู คือลินยังไม่พร้อมที่จะเปิดตัวกับทุกคน มันเร็วเกินไป " รมย์นลินพูดขึ้นพร้อมกับมองใบหน้าหล่อด้วยสายตาที่ดูจะเหงาหงอย ภูผายื่นมือไปประคองใบหน้างามให้จ้องตากับเขาอย่างใกล้ๆ เขาไม่อยากจะบังคับใดๆกับรมย์นลิน ถ้าเธอบอกว่าไม่ก็คือไม่ เขารู้นิสัยเธอเป็นอย่างดี เขาเพียงแค่ยิ้มออกมาและประกบจูบไปที่ริมฝีปากบาง ที่เคล้าคลึงกันมาตลอดสองวัน จากนั้นก็คลายจูบด้วยความเสียดาย พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ

📱"วันนี้ออกไปทานข้าวกับผมนะ" เสียงจากปลายสายพูดขึ้น รมย์นลินไม่พูดโต้ตอบอะไร เธอวางสายลงในทันที เสียงคำพูดที่พูดออกมารู้สึกเหมือนเขากำลังอารมณ์ดี เธอนี่เงียบไปและทำงานต่อหลังจากที่ชุตินันท์เพิ่งจะกลับไป ต้องมีเรื่องอะไรไม่ดีแน่นอนหลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นออกมา ช่างเถอะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะยอมรับทุกอย่าง เธอถอนหายใจและส่ายหน้าไปมาเพื่อสะบัดความคิดที่ไม่แน่นอนในหัวใจของเธอออกและตั้งสติเพื่อทำงานต่อ จนถึงเวลาพักเที่ยง รมย์นลินสะดุ้ง เมื่อเสียงเคาะโต๊ะ 3-4 ครั้งดังขึ้นเธอเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นใบหน้าหล่อที่มายืนรอและจะพาเธอไปทานข้าวกลางวัน เขาล้มหน้าลงใกล้ๆเธอและกระซิบเบาๆมาที่ข้างหู "เมียจ๋าผมหิวแล้ว พาผมไปกินข้าวหน่อย" เสียงอ้อนๆของเขาดังขึ้น ทำให้รมย์นลินรีบเงยหน้าขึ้นและมองไปมาเพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน และเห็นว่าเจ้านายมาทำท่าสนิทสนมกับเธอเธอไม่อยากให้เป็นที่ครหาของใคร หากมีใครรู้เรื่องอาจจะไม่เป็นผลดีกับเธอในการทำงานในที่แห่งนี้แน่นอน ซึ่งที่ผ่านมาทุกอย่างก็ราบรื่นไปด้วยดี "เจ้านาย เดี๋ยวมีใครได้ยิน" รมย์นลินพูดขึ้น "ก็ช่างเขาสิ" เขาตอบออกมาหน้าซื่อๆ "ไม่ได้ จะให้ใครรู้เรื่อง