All Chapters of ร่านรักร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ประตูห้องในโรงแรมถูกเปิดขึ้นอย่างลวกๆและรวดเร็วยังไม่ทันที่จะปิดดีด้วยซ้ำร่างงามถูกยึดตรึงเข้ามายังอ้อมกอดของชายหนุ่ม อย่างรวดเร็วชุดสายเดี่ยวตัวบางถูกกระชากลงจนเหลือแค่ร่างกายเปล่าเปลือย ซึ่งก็ไม่ต่างจากเขาที่จู่ๆเพราะแรงปรารถนามันสูงจนไม่อาจจะหยุดได้ ร่างบางถอยหลังติดกับกำแพงใกล้ๆประตูพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่กำลังถอดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากเกาะเกี่ยวกลืนกินกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ลิ้นเรียวบางปะทะกับลิ้นหนาสากพันเกี่ยวกันไปมายังหิวกระหาย สองเต้าที่เต่งตึงถูกบีบคั้นด้วยสองมือหนาอย่างรุนแรงและเร้าอารมณ์ เขาค่อยๆก้มหน้าลงดูดกลืนสองเต้านั้นอย่างเร่าร้อน จากนั้นก็ค่อยๆเลื่อนใบหน้าและริมฝีปากลงและซุกไซร้ลงมาตามหน้าท้องเรียบเนียน จากนั้นก็ค่อยๆคลุกเคล้าลงและยกขาของหญิงสาวขึ้นพาดไหล่ของตัวเอง ใบหน้าเย้ายวนตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดฝาดแดงไปทั่วทั้งใบหน้า ภูผาค่อยๆซุกใบหน้าลงไปตรงจุดกึ่งกลางกายของหญิงสาวที่เขาเพิ่งจะบดขยี้มาจากสถานที่บันเทิงแห่งนั้น ตอนนี้มันก็ยังคงเย้ายวนและต้อนรับให้เขาใช้ความต้องการบดขยี้มันอีกครั้ง เสียงร้องของหญิงสาวดังดังระงมไปทั่วทั้งห้อง เพราะความเสียวซ่า

เสียงรองเท้าดังกระทบพื้นจนคนในที่ทำงานได้ยิน ผมสีแดงแป๊ดที่ทุกคนต่างหันมอง กระโปรงสั้นแถมยังแหกข้างพอได้เป็นอาหารตาของเหล่าพนักงานชายหัวงู ร่างระหงส์พร้อมเรียวขาที่ขาวอมชมพูไปทั้งร่าง ใบหน้าที่เติมแต่งด้วยเครื่องสำอางค์หนาเตอะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอลดความมั่นใจลงได้ เสื้อสูทสีแดง พร้อมเกาะอกสีดำที่ปกปิดเฉพาะช่วงหน้าอกนั่น ไม่ใช่แค่พนักงานชายเท่านั้นที่มอง แต่พนักงานหญิงต่างก็จ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา พร้อมเสียงซุบซิบ แต่เมื่อเธอนั่งลงและเบนหน้าขึ้นมองไปยังพวกพนักงานที่จับจ้องมาที่เธอ มีอะไรแปลก เธอก็แต่งตัวแบบนี้ทุกวัน พวกพนักงานก็มองเธอทุกวัน ช่างเถอะไม่อยากจะสนใจ เมื่อสายตาเชือดเฉือนมองไปยังพวกเขาทำให้พวกเขาต้องรีบนั่งลงและหลบสายตา ด้วยตำแหน่งอันสำคัญในบริษัทแห่งนี้ เลขาลิน หรือรมย์นลิน หัวหน้าเลขามือทอง งานทุกงานในนี้ หากใครทำไม่เรียบร้อยมีการตีกลับทุกงาน แม้ว่าเธอจะดูเปรี้ยวซ่า แต่ในการทำงาน ทุกคนจะต้องก้มหัวให้เธอ แม้แต่ไม้เอกตัวเดียว เธอก็ไม่ให้ปล่อยผ่าน เมื่อทุกอย่างปกติดีแล้ว เธอนั่งลงและนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อคืนเธอทำบ้าอะไรลงไปนะ แต่ก็ดุเดือดดี เธอแสยะยิ้มขึ้นมา แต่ก็ต้องรีบ

รมย์นลินออกมาจากห้องน้ำ เธอแต่งหน้าใหม่อีกครั้ง และเดินออกมาอย่างมั่นใจ เธอกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน และมองไปยังพนักงานรอบๆ ทุกอย่างยังปกติ ไม่มีใครสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น และคิดว่าตัวเองควรจะตั้งใจทำงานได้แล้ว เป็นครั้งแรกที่ในสถานที่ทำงานแห่งนี้เธอรู้สึกไม่มั่นใจเป็นครั้งแรก และไม่ค่อยอยากจะเข้าไปพบปะเจ้านายใหม่สักเท่าไหร่ สิ่งที่เกิดขึ้น คำพูดที่เขาพูด ล้วนเป็นคำหวานของพวกผู้ชายที่มักจะเห็นผู้หญิงเป็นของเล่น เธอนั่งลง และเปิดกระเป๋า พร้อมหยิบยาขึ้นมาและกินทันที สายตาเข้มมองออกมายังโต๊ะของเลขาสาว เขาจดจ้องมองมาที่รมย์นลินอย่างไม่ละสายตา ที่มือของภูผาหมุนปากกาไปมาอย่างใช้ความคิด ที่ผ่านมาเขาอาจจะเที่ยวเตร่เสเพล และไม่คิดที่จะจริงจังกับใคร แต่กับรมย์นลินกลับแปลกออกไป จริงอยู่เธออาจจะเก่งเรื่องอย่างว่า แต่มันมีจริงๆหรือ ยังไงที่ผู้หญิงแบบเธอไม่ต้องการตำแหน่งที่ดีกว่านี้ แปลกมาก หรือว่าเธอแค่หลอกล่อเขา และเขาก็ติดกับดักเธอจนตอนนี้เขาไม่อาจจะโงหัวขึ้น ตอนนี้เขาไม่อาจจะมองเห็นผู้หญิงคนไหนนอกจากรมย์นลิน ไม่ใช่เพราะเธอเก่งเรื่องนั้น แต่เพราะเธอไม่สนใจคนอย่างเขาเลยน่ะสิ ท่าทางที่ดูร้อน

รมย์นลินพยุงภูผาขึ้นลิฟท์มายังห้องคอนโดของเธอ เขาแสร้งทำเป็นเจ็บมากมายเพราะต้องการให้เธอเอาใจ เพราะความเย็นชาที่เขาได้รับไม่เหมือนตอนนี้ที่เธอดูจะอ่อนโยนมากๆ "เบาๆ ค่ะ ใกล้ถึงแล้ว" รมย์นลินพูดขึ้น ประตูห้องเปิดขึ้น รมย์นลินพาภูผามานั่งที่โซฟาในห้องของเธอ เขามองไปรอบๆ ขณะที่เธอลุกไปหยิบยา "ห้องลินก็แค่ห้องเล็กๆ น่ะค่ะ ถ้าเจ้านายรู้สึกอุดอู้ ทำแผลเสร็จรินไปส่งที่บ้านให้นะคะ" เธอพูดขึ้น "โอ้ยยย! ผมคงลุกไม้ไหว คงต้องนอนที่นี่แล้วล่ะ " เขาพูดขึ้นพร้อมกับซุกใบหน้าของตัวเองแนบไปที่อกนุ่ม เหมือนแมวอ้อนเจ้าของ "เจ้านาย .." "หยุดเรียกผมว่าเจ้านาย ผมมีชื่อนะ " รมย์นลินเงียบไป "เรียกผมว่า ที่รักสิ" ภูผาพูดขึ้น พร้อมมองเข้าไปในดวงตาใสของเธอ รมย์นลินมองจ้องเขาเช่นกัน แต่เธอก็ตั้งสติตัวเองขึ้นมาในทันที "ทำแผลเสร็จแล้ว เดี๋ยวรินเตรียมเสื้อผ้าให้นะคะ ลินมีเสื้อผ้าตัวใหญ่พอที่คุณจะใส่ได้อยู่ อีกอย่าง คุณควรจะนอนตรงนี้ เราไม่ควรอยู่ใกล้กัน" ลินพูดขึ้น "ทำไมครับ ที่รัก คุณกลัวจะอดใจไม่ไหวรึไง? อย่าลืมนะ อย่าลืม คุณยังค้างค่าตัวผมอยู่ และผมก็ยังรอให้คุณรับข้อเสนอของผม" รมย์นลินยิ้มตอบกลับไป ใน

รมย์นลินไปทำงานตามปกติ ใบหน้าที่เคร่งขรึมยังทำให้ทุกคนกลัวเกรง แม้ว่าเธอจะหยุดงาน นอกจากวันหยุดของเธอมาแล้วก็ตาม เธอพยายามห้ามใจกับเจ้านายคู่ขาของเธอไม่ให้มันเกินเลย แต่ทว่า วันนี้กลับใจเต้นไม่เป็นจังหวะที่จะได้พบพูดคุยและทำงานร่วมกัน ใบหน้าที่นิ่งเรียบ ซ่อนความความรู้สึกหลากหลายของเธอเอาไว้ไม่ให้ใครพบเจอ มีแค่ด้านที่เข้มงวดเท่านั้นที่ทุกคนได้เห็น เธอเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะทำงาน ไม่นาน แมงปอผู้ช่วยเธอก็เดินเข้ามา "พี่ลิน นี่คือเอกสารของเมื่อวาน แมงปอตรวจทรานแล้วดีแล้ว แต่อยากให้พี่ลินเชคอีกครั้ง พร้อมลายเซ็นเจ้านาย วันนี้เจ้านายเป็นอะไรไม่รู้ ดูท่าจะอารมณ์ไม่ดี แมงปอมีเรื่องจะบอกแค่นี้ค่ะ " พูดจบแมงปอก็เดินออกไป รมย์นลินจับแฟ้มเอกสารออกมาเปิดดูที่ละหน้าตรวจทานอย่างถี่ถ้วนจนครบ เธอลุกขึ้นและหอบแฟ้มเอกสารเหล่านั้นขึ้น พร้อมจะเข้าไปเอาลายเซ็นอนุมัติจากเจ้านาย รมย์นลินเดินเข้ามาและทำทุกอย่างให้เป็นปกติ เรื่องวันนั้นที่เธอผลักเขาออกนอกห้อง นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องอาละวาดในวันนี้ รมย์นลินเดินเข้ามาและวางเอกสารลง พร้อมกับยืนนิ่ง มองคนที่กำลังเพ่งมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "อ