All Chapters of ร่านรักร้าย: Chapter 21 - Chapter 28

เมื่อเรื่องราวของภูผาและรมย์นลินรู้ไปถึงคุณหญิงรุจิรา แม่ของภูผา เธอเป็นคนที่เคร่งครัด และเจ้าระเบียบ ทำให้ภูผาไม่ค่อยเข้าบ้าน ไม่ใช่ไม่ลงรอยกัน แต่ภูผาเป็นคนสบายๆ และชอบเที่ยวเตร็ดเตร่ทำให้แม่ของเขาต้องคอยบ่นอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อเรื่องของลูกชายกับเลขาสาวสุดเปรี้ยว ไปถึงหูของเธอ ทำให้เธอไม่อ่านนิ่งนอนใจ "คุณป้าคะ ชุไม่ติดใจเลยนะคะ ถ้าคนรักของภูไม่ใช่ชุ ชุก็ไม่ว่า แต่นั่น เลขาคนนั้นที่ดูแล้วน่าจะมาเกาะภูมากกว่า คุณแม่คะ ชุอยากให้ภูเจอคนที่ดีกว่านี้" ชุตินันท์พูดขึ้น ทำให้สีหน้าที่นิ่งเรียบและเข้มงวดของคุณหญิงรุจิราคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ต้องลองเข้าไปที่บริษัทบ้างแล้ว เธอคิด ชุตินันท์ทำท่าน่าสงสาร คุณหญิงรุจิราก็เอ็นดูเธออยู่ไม่น้อย และก็รู้ดีถึงเหตุผลที่ทั้งคู่ต้องเลิกลากันไปในครั้งนั้น คุณหญิงรุจิรามองดูชุินันท์ด้วยสายตาที่สงสารจับใจ รู้ทั้งรู้ว่าลูกชายนั้นเข้าใจชุตินันท์ผิดมาโดยตลอด แต่ถ้าภูผาคบคนแบบนั้นจริงๆ เธอก็จะไม่มีวันยอม คุณหญิงรุจิราให้คนไปสืบเรื่องราวของรมย์นลินมาโดยละเอียด เธอถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นประวัติของรมย์นลินที่เธอได้มา รมย์นลินเคยผ่านการแต่งงาน หย่าร้าง และ

รมย์นลิน รีบตรงไปที่ห้องน้ำ เพราะสุดท้ายแล้วความเข้มแข็งของเธอมันใช้ไม่ได้ผลกับใจของเธอเลยแม้แต่น้อย เมื่อเข้าไปเธอรีบปิดประตูห้องน้ำและใช้สองมือปิดหน้าร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้นเพราะน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองที่ต้องมาผิดหวังกับความรักซ้ำๆ นี่สินะความรักที่สวยงาม เธอร้องไห้อยู่ตรงนั้นสักครู่ไม่นานเธอก็เปิดประตูออกมาและรีบล้างหน้าเพื่อกลบเกลื่อนรอยบวมช้ำใต้ตาจากนั้นก็หยิบแป้งพัฟในกระเป๋าเสื้อออกมาปกปิดความเสียใจของเธอ เธอกลับเข้าไปทำงานอีกครั้งแต่ครั้งนี้ชุตินันท์ได้กลับไปแล้วเพราะเธอรู้สึกอ่อนเพลีย ตอนนี้การทำงานทุกอย่างเข้มข้นเธอเข้าไปประชุมและต้องพบกันกับภูผา เขาพยายามเข้าหาเธอมาโดยตลอด แต่เธอได้พูดกับชุตินันท์ไปแล้วเธอจึงถอยออกมาคงไว้แค่เรื่องงานเพียงเท่านั้น "เดี๋ยวก่อนลิน" ภูผาพูดขึ้น รมย์นลินรีบสะบัดแขนออกจากมือหนานุ่มที่ดึงเธอไว้ "ปล่อยค่ะ ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นเราสองคนสนิทสนมกันอีกแล้วค่ะ ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ" รมย์นลินพูดขึ้น "ต่างคนต่างอยู่ได้ยังไงเรายังไม่เลิกกันเลย " ภูผาพูดขึ้น "เจ้านายค่ะ ที่ผ่านมาฉันขอบคุณที่คุณสนใจ เข้ามาเป็นสิ่งสวยงามในชีวิตของฉันแม้จะไม่นานมาก

เมื่อทุกอย่างถูกคลี่คลายไปแล้ว ภูผารู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แม้ชุตินันท์จะน่าสงสาร แต่ตอนนี้เขาก็มีคุณหมออีวานที่เข้ามาดูแล เหลือแค่ตัวเขาต้องตามหัวใจของรมย์นลินกลับมาให้ได้ เขาเดินกลับไปขึ้นรถพร้อมกับมารดา ในรถเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไร แต่แล้วคุณหญิงรุจิราก็พูดขึ้น "พายัยเลขาสาวสวยของแก ไปพบแม่ด้วยนะ" คุณหญิงรุจิราพูดขึ้นพร้อมกับใบหน้าเรียบนิ่ง "ผมจะพาเขาไปได้ยังไงล่ะครับคุณแม่ ในเมื่อเขาปฏิเสธผมไปแล้ว" ภูผาตอบแม่ออกไป "ผู้หญิงอะไร จะมีแฟนรวยทั้งทีไม่รู้จะผูกมัดไว้ โง่หรือบ้ากันแน่" คุณหญิงรุจิราพูดขึ้น แต่ภายในใจเธอกลับรู้สึกดี ผู้หญิงคนนี้ถึงจะแต่งตัวเปรี้ยวปรี๊ด ดูเหมือนหญิงยามราตรี แต่ถ้าเป็นผู้หญิงพวกนั้นจริงๆ คงจะเป็นปลิงเกาะลูกชายไม่รู้จะปล่อยมือ แต่นี่กลับถอยห่างไม่สนใจอะไรเลย ยึดหลักความถูกต้องจนเกินไป คุณหญิงรุจิราคิด "ถ้าครั้งนี้แกโง่อีก แกก็ไปกินหญ้าหน้าบ้านก็แล้วกันนะ" คุณหญิงรุจิราพูดขึ้น ทำเอาภูผาก้มหน้าลงและอมยิ้ม "หมายความว่าคุณแม่จะยอม..." "ใครว่าฉันยอมยะ.." บทสนทนาจบลงมีเพียงเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาจากภูผา คุณแม่ก็เป็นคนแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรสินะ ตอน

ร่างบางถูกซุกไซร้ไปทั่วด้วยริมฝีปากหนานุ่มของชายหนุ่มที่ดูเหมือนหื่นกระหาย รมย์นลินไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเธอจะรักและคิดถึงภูผามากมายขนาดนี้ อาจจะจริงอยู่เธอผ่านเรื่องเลวร้ายมามากมาย แต่ความรู้สึกที่ภูผามอบให้มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง หน้าอกถูกกลืนกินด้วยริมฝีปากหนา เขาทั้งดอมดมและดูดกลืนอย่างมิรู้อิ่ม เธอได้แต่ร้องครวญครางเพราะความเสียวสะท้าน เป็นเวลานานแล้วเหมือนกัน ที่เธอแหละเขาไม่ได้ใช้ช่วงเวลาแบบนี้ด้วยกันเลย เพราะเรื่องราวที่ผ่านมา เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทั้งหมดอย่างไม่ทันได้รู้ตัว ส่วนแข็งขืน ถูกสอดประสานเข้ามาทางร่างกายของเธอ จากนั้นมันก็รุกล้ำขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะจะโคน มีเพียงแค่เสียงครวญที่มาจากความเสียวสะท้านออกจากปากของหญิงสาว ริมฝีปากพัวพันรัดรึงกันอย่างหิวกระหาย ร่างบางพลิกขึ้นมานั่งคร่อมบนร่างของชายหนุ่ม และใช้โอกาสนี้ ทำรักกับเขาด้วยความคิดถึงและความรักอย่างลึกซึ้ง ความเสียวกระสันต์ซาบซึ้งเข้ามาในความรู้สึก เสียงร้องระงมลั่นไปทั่วทั้งห้องของเธอ บั้นท้ายงอนงามขย่มเร่งเร้าบนร่างของชายหนุ่มอย่างไม่กลัวเกรง เหมือนมีพลังขับเคลื่อนให้เธอขยับและส่ายไปมาจนฝ่ายชายรู้สึกเส