ร้าย ล้าง รัก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

วันต่อมาคณะวิศวกรรมศาสตร์ เรืองนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะเลคเชอร์ที่นั่งแถวหลังสุด แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างทำเอาปวดตาจนต้องหลับตาแน่น กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องที่ยังติดตัวอยู่จางๆ ทำให้เขาหวนนึกถึงคืนที่ผ่านมาความเจ็บปวดที่รูตูด ความเสียวซ่านตอนที่เสี่ยกานต์จับเขาตอกจนแตกคาที่ และความอับอายที่ต้องมานั่งทำตัวปกติในที่สาธารณะ เรืองสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงอาจารย์สั่งให้ส่งงานแล็บหยิบปากกาด้วยมือที่ยังสั่นเทา พยายามเขียนกราฟเครื่องยนต์แต่ลายมือกลับยุ่งเหยิงไปหมดทุกครั้งที่ขยับตัว ความเจ็บแปลบที่สะโพกมันเตือนให้รู้ว่าเมื่อคืนเขาผ่านอะไรมาบ้าง สภาพเขาดูไม่ได้เลย เสื้อนักศึกษาหลุดลุ่ย ขอบตาคล้ำจัดจนเพื่อนข้างๆ ยังทักว่า "ไปฟาดกับใครมาวะสภาพนี้?" เรืองได้แต่ส่ายหน้าแล้วฟุบหลับต่อด้วยความหมดแรง ตกเย็น เรืองลากสังขารมาถึงอู่ทันเวลาพอดี เขาเงียบสนิท ไม่ทักใคร ไม่ตอบใคร ตรงดิ่งไปที่รถหรูคันที่ต้องรับผิดชอบแล้วเริ่มล้างเงียบๆ ความเมื่อยล้าที่สะสมจากการเรียนทั้งวันทำให้สมาธิหลุดลอย ร่างเล็กยืนสัปหงก หัวทิ่มลงกับฝากระโปรงรถครั้งแล้วครั้งเล่า จนฟองน้ำหลุดมือร่วงลงพื้นน้ำกระเซ็นเปื้อนรองเท้าเสี่ยกาน

เรืองที่โดนรังแกจนหมดแรง พยายามรวบรวมสติแล้วปรือตาขึ้นมามอง พลางทำหน้าตึงใส่ทั้งที่เสียงยังสั่นพร่า “ที่เสี่ยเรียกมาหา... เพราะแค่ขาดคนล้างรถสินะครับ?”เสี่ยกานต์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “ไอ้ขี้มโน... กูอยากได้มึง... เอ่อ... ไม่ใช่สิ อยากได้ไปทำงาน... เออ ทำโอ... ช่างแม่งเหอะ ตอนมึงไม่อยู่กูลำบากฉิบหาย” เขาหยุดพูดไปดื้อๆ เมื่อเห็นสายตาของเรืองที่ยังคงจับจ้อง“ลำบากมันทำไมครับ?” เรืองถามเสียงกระเส่า แววตายังคงวาวโรจน์ด้วยฤทธิ์กามารมณ์เสี่ยกานต์ไม่ตอบเป็นคำพูด แต่สายตาที่เขามองมามันลึกซึ้งและร้อนแรงกว่าครั้งไหนๆ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มใบหน้าลงมา ประทับริมฝีปากปิดปากเรืองด้วยจูบที่ร้อนแรงและดุดัน เขาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างโหยหาและโหยหิว“เงี่ยน” เสี่ยกานต์กระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก“เสี่ย!” เรืองร้องอุทาน“ก็กูอยากเอามึง... มึงทำให้กูติด... แม่ง!”“ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนะครับ...” เรืองเถียงข้างๆ คูๆ“มึงทำ... มึงทำให้กูติดมึง ไอ้เรือง... เพราะมึง... มึงคนเดียวที่ทำให้กูหยุดไม่ได้”เสี่ยกานต์ไม่เปิดโอกาสให้เถียงอีกเสี่ยก้มลงบดจูบเรืองอีกครั้งอย่างแนบแน่น รสสัมผัสของท

ความสัมพันธ์ระหว่าง "เสี่ย" กับ "เด็กเลี้ยง" อาจดูเป็นเรื่องดาษดื่นที่พบเห็นได้ทั่วไปในสังคม เป็นเพียงความหรรษาชั่วคราวที่ผ่านเข้ามาแล้วก็จางหายไป แต่สำหรับเสี่ยกานต์ ความรู้สึกที่มีต่อเรืองกลับค่อยๆ กัดกร่อนหัวใจที่เคยแข็งกระด้างจนกลายเป็นความผูกพันที่อธิบายยาก ยิ่งพักหลังที่เขาพาเรืองมาค้างอ้างแรมที่บ้านพักส่วนตัวบ่อยขึ้น กลิ่นอายความรักลับๆ ก็ยิ่งอบอวลจนกลายเป็นสิ่งที่เขารู้สึกเสพติด ทว่า ความสุขนั้นกลับมีรอยร้าวเมื่อฐานะความเป็นอยู่ของเรืองเปลี่ยนไป จากเด็กหนุ่มที่เคยขัดสน กลับกลายเป็นคนที่มีข้าวของเครื่องใช้แบรนด์เนม และเงินทองที่เสี่ยกานต์หยิบยื่นให้จนล้นมือ ความผิดปกติที่เด่นชัดนี้ทำให้แม่ของเรืองหญิงวัยกลางคนที่เคยภูมิใจในตัวลูกชายถูกคนในหมู่บ้านถากถางและดูแคลนว่า "ขายตัวกิน" แรงกดดันจากคำนินทาที่เจ็บปวดบีบคั้นจนแม่ของเรืองจำต้องเดินทางมาถึงหน้าบ้านพักของเสี่ยกานต์ด้วยตัวเอง ภายในห้องรับแขกที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ครางหึ่งๆ เสี่ยกานต์นั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนานุ่ม มองหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ "เสี่ย..." เสียงของแม่เรืองสั่นเครือ หยดน้ำ

เรืองไม่หลบสายตาทำเพียงยกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปากพลางจ้องตอบ ชายหนุ่มชุดดำไม่ได้เบนสายตาหนีเช่นกัน เขายกแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบช้าๆ ในขณะที่สายตายังคงเกาะติดอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของเรือง บรรยากาศรอบโต๊ะของทั้งคู่ดูจะเดือดพล่านขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางแสงไฟที่หมุนคว้าง ทั้งสองต่างรู้ดีว่าในวินาทีนี้... ไม่ว่าจะมีฝูงชนกั้นกลางอยู่กี่ร้อยคน แต่แรงดึงดูดมีมากกว่าครั้งแรกที่เจอกันเสียด้วยซ้ำ เสียงดนตรีจังหวะเร้าใจในผับดูจะอื้ออึงขึ้นหลายเท่าเมื่อเรืองเดินเซไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งหน้าสู่ห้องน้ำ ความมึนเมาทำให้ก้าวย่างของเขาดูไม่มั่นคงนัก ทันทีที่ผลักบานประตูเข้าไป กลิ่นบุหรี่จางๆ ก็ปะทะจมูก ก่อนที่สัมผัสหยาบโลนจากมือปริศนาจะโอบรัดเข้าที่เอวสอบของเขาอย่างถือวิสาสะ “ไปห้องน้ำด้วยกันหน่อยไหมคนสวย... เดี๋ยวพี่จัดหนักให้” เสียงชายแปลกหน้ากระซิบชิดใบหู เรืองที่กำลังมึนจัดพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ก่อนที่ความรำคาญจะเปลี่ยนเป็นความขัดขืน ร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีดำก็ก้าวเข้ามาประชิด แรงกระชากจากมือหนาผลักชายคนนั้นจนเซถอยหลังไปชนผนังอย่างแรง ชายแปลกหน้าเงยหน้าขึ้นหวังจะด่าทอ แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาดุดันแ

เสียงคำรามแหบพร่าข้างใบหูทำให้เรืองสะอื้นเบาๆ เขาโอบกอดคอหนาไว้แน่นจนเล็บจิกเข้ากับไหล่แกร่ง เร่งจังหวะขย่มบดเบียดเข้าใส่จนกระทั่งทั้งคู่เข้าใกล้จุดหมายปลายทางพร้อมกัน เรืองกระตุกเกร็งจนแทบควบคุมร่างกายไม่ได้ ลมหายใจขาดห้วงก่อนจะปล่อยใจให้ดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ เสี่ยกานต์กระแทกสวนเข้าหาจนสุดแรงและปล่อยให้น้ำกามอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปภายในตัวเรืองจนเต็มปรี่ ล้นปรี่ไหลเยิ้มออกมาด้านนอก ในขณะที่เรืองเองก็ปลดปล่อยออกมาจนเปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้องของคนใต้ร่าง ทั้งคู่ทิ้งตัวกอดกันแน่น ราวกับจะหลอมรวมร่างกายให้เป็นหนึ่งเดียว เสี่ยกานต์ยังคงแช่แกนกายค้างไว้ภายใน ไม่ยอมถอนออก แม้ความกระสันจะค่อยๆ จางหายไป แต่เขากลับกอดร่างที่สั่นเทาของเรืองไว้แนบอกราวกับเป็นสิ่งเดียวที่เขายอมให้หลุดมือไปไม่ได้ เรืองซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง สูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคยด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนจุกอก ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งท่ามกลางไออุ่นที่ยังคงเชื่อมต่อกันไว้แนบสนิท ลมหายใจที่ค่อยๆ ผ่อนลงเป็นจังหวะเดียวกันสะท้อนถึงการกลับมาพบกันอีกครั้งที่ทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าไม่มีวันปล่อยให้ห่างหายไปไหนได้อีก เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตคันห