Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

“ลางานเหรอไอ้สัส!”โครม!!ขวดน้ำยาล้างรถราคาแพงลอยละลิ่วมากระแทกพื้นแตกกระจาย น้ำยาไหลนองเต็มพื้นอู่ เสี่ยกานต์ร่างท้วมใหญ่เดินเตะอุปกรณ์ล้างรถระเนระนาด ใบหน้าบึ้งตึงดุดันจนลูกน้องยืนตัวสั่นเป็นลูกนก “งานล้นมือ รถลูกค้าจ่อคิวอยู่อีกเป็นสิบ มึงกล้าดียังไงทิ้งอู่ไปแบบนี้ ไอ้แบ้งค์! อยากตกงานมากใช่ไหม!”“เสี่ยใจเย็นครับ... ไอ้แบ้งค์มันไม่ได้ทิ้งงานนะครับ มันไปธุระด่วนเลยส่งน้องแถวบ้านมาทำแทนครับ”“ส่งใครมาแทน? มึงเห็นรถลูกค้ากูเป็นรถขยะเหรอถึงเอาใครที่ไหนก็ไม่รู้มาแตะ รถคันละเป็นล้าน มึงเอาความรับผิดชอบที่ไหนมาค้ำประกันห้ะ!” เสี่ยกานต์ตวาดลั่น มือหนาขว้างผ้าทิ้งอย่างหัวเสียเสี่ยกานต์เดินกระแทกเท้าออกมาจากมุมมืดของคาร์แคหรูด้วยอารมณ์คุกรุ่น สายตาคมกริบกวาดมองด้วยความหมายจะอาละวาดให้พังไปข้างกึก... แต่จังหวะที่ปะทะเข้ากับร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างรถหรู เสี่ยกานต์ก็ชะงักฝีเท้าเสียงสบถด่าในลำคอเงียบหายไปในทันที"สะ สวัสดีครับ"ร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าผิวขาวจัดจนตัดกับชุดนักศึกษาที่สวมใส่ ใบหน้าจิ้มลิ้มดูนุ่มนิ่มแถมดวงตากลมโตก็สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ท่าทางเงอะงะดูใสซื่อเ

“อ่อยกู?” เสี่ยตัวอ่วนเลิกคิ้วเอ่ยเสียงห้าวพร่าชิดริมหู ร่างหนาเบียดกายเข้าหากักขังคนตัวเล็กไว้จนแทบไม่มีอากาศหายใจ “มึงอ่อยเจ้าของร้านเพราะอยากสบายเป็นคุณนายคาร์แคเหรอ?”“ไม่... ไม่ใช่แบบนั้นนะครับเสี่ย” เรืองรีบปฏิเสธเสียงสั่น พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็ถูกมือหนาเชยคางมนให้เงยขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง“อ่อยกู?”เสี่ยกานต์เลิกคิ้วถาม เสียงห้าวทุ้มแหบพร่าดังก้องอยู่ชิดริมหู ร่างหนาที่ใหญ่โตดั่งหมีป่าเบียดกายเข้าหา กดดันร่างเล็กของเรืองให้ถอยไปจนแผ่นหลังชิดผนังห้องทำงานที่ปิดสนิท กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของชายหนุ่มอบอวลไปทั่วอากาศ ยิ่งใกล้ชิดยิ่งรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายหนาๆ นั้น“มึงอ่อยเจ้าของร้าน... เพราะอยากสบายเป็นคุณนายคาร์แคร์หรือไง?”“มะ...ไม่ใช่นะครับเสี่ย” เรืองรีบปฏิเสธเสียงสั่นระรัว พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่กลับถูกมือหนาหยาบกร้านเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เผชิญหน้ากับดวงตาคมปลาบที่จ้องจะกลืนกิน“มึงอ่อยกู” เสี่ยกานต์เอ่ยย้ำ ไม่ใช่คำถามแต่เป็นการตัดสิน“ผม... ผมแค่สะดุดครับ” เรืองแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้มเสี่ยกานต์หรี่ตามองอย่างจับผิด กระตุกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจเมื่อเห็น

ร่างเล็กเดินก้มหน้างุดเข้าบ้านที่เงียบเชียบเพราะเเม่ทำงานกะกลางคืน สัมผัสร้อนผ่าวท่ามกลางสายน้ำในคาร์แคเย็นๆ ยังควติดตรึงไม่จางหายไม่ว่าจะอาบน้ำทาแป้งเย็นเปิดพัดลมถอดเสื้อนอนร่างเล็กของเรืองก็ยังคงนอนกระสับกระส่ายพลิกไปมา พรึ่บ! "เฮ้อ นอนไม่หลับทำไงดี" สองมือเรียวประกบแก้มขยี้หน้าแรงๆ แต่สัมผัสที่มือยามกอบกุมดุ้นเนื้อคนอื่นนั้นช่างตื่นเต้นเกินกว่าจะสงบลงได้ง่ายๆ ความร้อนรุ่มที่ยังคงแผ่ซ่านอยู่ภายในทำให้เรืองกระสับกระส่าย ร่างกายสั่นสะท้านทุกครั้งที่นึกถึงสายตาหยาบโลนและท่าทีดิบเถื่อนของเสี่ยกานต์ที่คาร์แคร์ ความรู้สึกที่เคยถูกกดขี่ด้วยอำนาจนั้นถูกเปลี่ยนเป็นความกระหายที่รุนแรงจนน่ากลัว ในหัวของเขาเอาแต่จินตนาการว่าหากเขายอมเสี่ยกานต์ แล้วโดนลำเนื้อใหญ่ยักษ์นั่นกระแทกใส่จนสุดลำ...มันจะเสียวซ่านถึงใจขนาดไหน เรืองกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พลิกตัวนอนหงายแล้วถ่างขาออกกว้าง กางเกงนอนตัวบางถูกถอดเหวี่ยงทิ้งไปไกล เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่ผิวพรรณเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยไฟกามที่กำลังแผดเผา "เสี่ย...อื้อ..เสี่ย " มือเรียวสั่นเทาคว้าหมับเข้าที่แก่นกายของตัวเองที่แข็งขึงจนปวดหน

เรืองครางกระเส่าเมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นไปบี้วนหัวนมผ่านเสื้อกล้ามตัวบาง ร่างเล็กแอ่นกายรับสัมผัสสยิว เสี่ยกานต์ขบกัดลำคอเบาๆ พลางกระซิบคำลามกสลับกับเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความพอใจ บรรยากาศในคาร์สปาหรูหราถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่แฝงไปด้วยความปรารถนา เสี่ยกานต์ขยับกายเข้าหาเรืองด้วยท่วงท่าดุดันราวกับหมีป่าที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ แรงกดจากร่างหนาบดเบียดเข้ากับแผ่นหลังบางจนเรืองถูกดันไปจนชิดกับบอดี้สีดำเงาวับของรถสปอร์ตคันแพง ร่างเล็กของเรืองในตอนนี้ดูเปราะบางราวกับของเล่นที่ถูกกักขังอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งจนตัวลอยเสี่ยกานต์บังคับมือของเรืองให้เอื้อมไปแตะต้องแกนกายที่แข็งขืนพองโตอยู่ภายใต้เนื้อผ้าสแล็ค ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเด็กหนุ่มที่พยายามรูดรั้งตามคำสั่งมือสั่นระริก ปลายนิ้วแตะสัมผัสความร้อนระอุอย่างไม่ประสากลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเสี่ยใหญ่ให้พุ่งทะยานสูงกว่าครั้งไหนๆ“อื้อ... เสี่ยครับ...” เสียงครางกระเส่าหลุดจากปากเรือง เมื่อมือหนาเปลี่ยนจากที่กุมมือเขาไว้ ไปบี้วนเค้นคลึงหัวนมผ่านเนื้อผ้าเสื้อกล้ามบางเฉียบจนยอดอกไตแข็งสู้มือ เรืองแอ่นกายรับสัมผัสสยิวด้วยสัญชาตญาณ

เย็นวันต่อมา เรืองก้าวเท้าเข้ามาในอู่ด้วยท่าทางเกร็งจัด ทันทีที่ปะทะกับสายตาดุดันของเสี่ยกานต์ที่ยืนพิงเสาเหล็กกลางอู่ ร่างใหญ่ในชุดเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักจางๆ กวักมือเรียกเรืองให้เข้าไปหาโดยไม่แม้แต่จะขยับตัวออกห่างจากรถหรูที่ขวางทางอยู่ เรืองเดินเข้าไปหยุดก้มหน้าตัวสั่นอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย “อยากทำงานต่อ? ทำไม อยากได้เงินหรือว่า...อยากได้อย่างอื่น” เสียงห้าวต่ำของเสี่ยกานต์กดดันจนอากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง เรืองเม้มปากแน่นจนซีด เสียงหวานตอบตะกุกตะกัก “ผม... ผมอยากช่วยแม่ครับ ผมไม่อยากขอเงินแม่แล้ว เสี่ยจะให้ผมทำงานอะไรก็ได้ผม..ยอม” เสี่ยกานต์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาหื่นกระหายกวาดมองไปทั่วร่างเล็กอย่างไม่ปิดบัง เขาขยับตัวเข้ามาประชิดจนร่างหนาบดบังแสงไฟทั้งหมด กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นน้ำยาขัดรถจากตัวเสี่ยทำเอาเรืองแทบหายใจไม่ออก “กล้าพูดดี คนอ้วนๆ รังเกียจคนอ้วนหรือที่จริง... มึงชอบโดนคนอ้วนเอา?” เสี่ยกานต์เชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา บีบปลายนิ้วลงบนผิวเนื้อแน่นจนเป็นรอย เรืองนิ่งไป ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างเล็กสั่นเทาพยายามหลบสายตา แต่เสี่ยกานต์กลับดันร่างของเรืองจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับ