เมื่อลดาวดีแต่งตัวเสร็จธีรภัทรก็พาเธอออกมาที่ลานจอดรถเพื่อจะไปส่งเธอกลับบ้าน เมื่อมาถึงลดาวดีก็เห็นว่ามีผู้ชายสองที่เธอเจอเมื่อคืนรออยู่แล้ว“นี่กิตติและวีระเป็นลูกน้องคนสนิทของผม” เมื่อได้รับการแนะนำกิตติและวีระก็โค้งศีรษะให้ลดาวดีเล็กน้อยและยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เธอจึงยิ้มตอบแล้วก็รับรู้ได้ถึงแรงบีบรัดที่แน่นขึ้นบริเวณเอวคอดเธอจึงหันไปมองคนข้างกายก็พบว่าเขามองมาด้วยสายตาดุๆ“ทำไมต้องยิ้มหวานขนาดนั้นด้วย” ลดาวดีถึงกับเหวอไปเลยกับอาการพาลของธีรภัทร แต่ไม่ทันที่เธอจะได้โต้แย้งเขาก็เปิดประตูส่งเธอเข้าไปในรถ ก่อนจะก้าวตามเข้าไปแล้วปิดประตูทันทีจึงไม่ได้เห็นสายตาของคนสนิทที่ลอบมองกันยิ้มๆ กับอาการหวงจนออกนอกหน้าของเจ้านายที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ธีรภัทรตวัดร่างบางนุ่มนิ่มขึ้นมานั่งบนตักโดยไม่สนใจว่าตอนนี้เจ้าของร่างบางหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกด้วยอายต่อสายตาของบอดี้การ์ดทั้งสองของเขา“อุ๊ย...คุณธีปล่อยลดาค่ะ อย่าทำแบบนี้ อายลูกน้องคุณบ้างสิคะ” ลดาวดีกระซิบบอกให้คนตัวโตปล่อยเธอให้เป็นอิสระแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะธีรภัทรกลับกอดเธอแน่นขึ้นแถมด้วยหอมแก้มเธอฟอดใหญ่“อยู่เฉยๆ อย่าดิ้นนะลดา นี่คือการลง
อ่านเพิ่มเติม
