บททั้งหมดของ มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: บทที่ 211 - บทที่ 220

ด้านหยางอี้พอออกมาก็รีบขึ้นรถไปกับซูหานพร้อมกับลูกน้องอีกจำนวนหนึ่ง แล้วพวกเขาก็รีบไปยังโรงแรมหนานเป่ยทันทีโรงแรมหนานเป่ย“ถึงแล้วครับ ห้องนี้แหละครับ...” ผู้จัดการพาลู่หลิงมาส่งถึงห้องก็ผายมือเชิญเธอ“อืม...ขอบคุณ...คุณไปได้แล้วล่ะ” ลู่หลิงที่เดินตามผู้จัดการมาจนถึงห้องก็หยุด ก่อนจะพูดบอกไปแล้วเธอก็เคาะห้องก่อนจะเข้าไปด้านใน ส่วนผู้จัดการก็รีบเดินออกไปเมื่อเสร็จหน้าที่ของเขาแล้วลู่หลิงเดินเข้าไปในห้องอาหารทำให้ทุกคนหันมามองเธอเป็นสายตาเดียว เอริคก็มองหญิงสาวที่สวยสง่าเดินเข้ามาก็ร้องออกมาแบบอึ้งๆ เพราะเธอสวยมากๆ “โอ้ว้าว...ไม่ทราบว่าคุณคือ....” เอริคที่นั่งอยู่ด้านในหันไปมองคนที่มาใหม่ด้วยสีหน้าแปลกใจลู่หลิงก็มองไปรอบๆห้องก็ไม่เห็นซ่งเฉินนั่งอยู่ เธอก็แพลนมองไปรอบๆก็ไม่เห็นยัยรุ่นน้องคนนั้นนั่งอยู่ด้วยเช่นกัน เธอเห็นก็แต่เล่อคังเลขาของซ่งเฉินนั่งที่นี่ก็เริ่มเอะในใจ“นี่คือคุณลู่หลิง เธอเป็นภรรยาของคุณซ่งเฉินน่ะครับ ส่วนนี่คุณเอริคครับ ลูกค้าที่คุณซ่งเฉินเซ็นสัญญาด้วยครับ” เล่อคังเห็นลู่หลิงมาก็รีบแนะนำทันที“อ่อ ที่แท้ก็เป็นภรรยาของคุณซ่งเฉินนี่เอง สวยมากครับ...ผมเอริคครับ ยินดี

ด้านจี้ซินที่วางงสายของลู่หลิงไปแล้วก็ยิ้มอย่างสะใจ เพราะละครฉากต่อไปคงจะสนุกยิ่งกว่านี้อีก“ฉันเตรียมไว้ให้พี่แล้วล่ะค่ะ...หึๆ...เสียหายที่เข้าไปอยู่ในห้องน้ำ ถ้าออกมาอีกหน่อยคงจะได้ภาพที่ชัดกว่านี้” จี้ซินพูดแล้วหยิบคีย์การ์ดห้องขึ้นมา แล้วเธอก็มองไปที่หน้าจอที่เห็นเสี่ยวหรานและซ่งเฉินกำลังเล้าโลมกันในห้องน้ำ“ป้าว่าคุณหนูรีบตามไปเจอคุณลู่หลิงเถอะค่ะ ดูท่าอีกไม่นานคุณซ่งเฉินกับคุณเสี่ยวก็น่าจะเข้าด้ายเข้าเข็มกันพอดี” จางบอกไป“งั้นเราไปดูความสนุกกันดีกว่าค่ะ ป่ะ” จี้ซินพูดจบก็ลุกขึ้น“แล้วตรงนี้ล่ะคะ เราจะปล่อยไว้แบบนี้เหรอคะ” จางถามจี้ซินเพราะหน้าจอกล้องวงจรปิดยังไม่ได้ปิดเลย“นี่มันห้องทำงานของฉัน ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกค่ะ ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละค่ะ เราไปแค่แปปเดียวเองค่ะ ไปกันเถอะค่ะ มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวจะไม่ทันช็อตเด็ด” จี้ซินพูดไปก็เดินออกไปแบบอารมณ์ดีจางก็ถอนหายใจก่อนจะเดินตามจี้ซินไปแบบเงียบๆ เพราะเธอเองก็ไม่อยากจะพลาดฉากแก้แค้นพวกตระกูลลู่ไป ถึงจะไม่ถึงตายแต่การเห็นสามีมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ ต่อให้จะจิตใจแข็งแค่ไหนก็ต้องเสียใจเสียความรู้สึก ถือว่าเป็นการเริ่มต้นแก้แค้นที่

“บอกตอนนี้จะไปสนุกอะไรล่ะ เธอน่ะเตรียมตัวรับมือกับเซอร์ไพร์สจากฉันได้เลย เพราะเธอทำให้ฉันเจ็บแค่ไหน ฉันจะทำให้เธอเจ็บกว่าฉันเป็นร้อยเท่าพันเท่า” ลู่หลิงบอกไปแบบมาดมั่น เพราะคนที่มันมาหยามเธอมันจบไม่สวยแน่ ยิ่งจงใจวางยาซ่งเฉินแบบนี้อีก เธอจะเอาให้สาสมเลยคอยดู“จี้ซิน เรียกพนักงานให้พี่หน่อย พี่จะพาซ่งเฉินกลับ” ลู่หลิงหันไปบอกจี้ซินแล้วก็แลสายตาไปมองซ่งเฉินที่นอนไม่ได้สติอยู่ที่เตียง“ค่ะพี่ลู่หลิง” จี้ซินก็ตอบรับไป ก่อนจะมองสบตากับเสี่ยวหรานแล้วส่ายหน้าไปมา เพราะเธอก็ไม่คิดว่าลู่หลิงจะมาแนวนี้ ถือว่าลู่หลิงใจแข็งใช่ย่อยเลย แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยเรื่องวันนี้ก็ทำให้ลู่หลิงอยู่กับซ่งเฉินแบบหวาดระแวงแน่ๆ“ส่วนเธอน่ะ ฉันขอเตือนเลยนะว่าถ้าไม่อยากลิ้มรสชาติของการตายทั้งเป็นมันเป็นยังไงให้รีบหนีไปให้ไกล ก่อนที่ฉันจะลงมือ ไสหัวไปซะ” ลู่หลิงพูดไปด้วยสีหน้าจริงจัง“คิดว่าขู่แค่นี้แล้วฉันจะกลัวเหรอ พี่ซ่งเฉินเขามีอะไรกับฉันแล้ว ยังไงเขาก็ต้องรับผิดชอบ ถ้าคุณทำอะไรฉัน ฉันจะให้พี่ซ่งเฉินจัดการคุณ” เสี่ยวหรานก็พยายามตอบโต้ไปแบบใจดีสู้เสือ“หึ ซ่งเฉินจะจัดการอะไรฉันได้ ลำพังตัวเขาเองยังเอาไม่รอดเลย ฉั

“กริ้งๆ....กริ้งๆ....”เสียงโทรศัพท์ของหยางอี้ดังขึ้น เขาก็หยิบออกมาก่อนจะเห็นว่าลินดาโทรเข้ามา“ฮัลโหลลินดา ผมว่าจะโทรหาคุณอยู่พอดีเลย” หยางอี้รับสายแล้วพูดไป“เมื่อกี้ฉันเห็นคุณลู่หลิงกลับมาแล้ว แต่ว่าไม่เห็นคุณเลย” ลินดาถามหยางอี้อย่างเป็นห่วง“พี่ลู่หลิงกลับถึงบ้านแล้วสินะ ผมค่อยโล่งใจหน่อย” หยางอี้ก็รู้สึกโล่งอกเมื่อรู้ว่าพี่สาวเขากลับถึงบ้านแล้ว“เกิดอะไรขึ้นคะ เมื่อกี้ตอนที่ฉันเห็นคุณลู่หลิงสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะคะ มีเรื่องอะไรที่นั่นเหรอคะ” ลินดาถามอย่างอยากรู้“ซ่งเฉินถูกวางยาปลุกเซ็กส์ แล้วมันก็มีอะไรกับเสี่ยวหรานจนพี่ลู่หลิงไปเห็นเข้าน่ะสิ พี่สาวผมเขาก็คงจะรับไม่ได้” หยางอี้บอกลินดาแบบไม่ปิดบัง“วางยาปลุกเซ็กส์อีกแล้วเหรอคะ ยานี่มันหาซื้อง่ายหรือยังไงกันคะ ทำไมชอบวางยากันจังเลย คราวก่อนก็คุณ คราวนี้ก็คุณซ่งเฉินอีก ถ้าฉันเป็นพี่สาวคุณก็คงจะเสียใจมากแน่ๆค่ะ ถึงแม้จะมีอะไรกันเพราะโดนวางยาก็เถอะ แต่มันก็รับไม่ได้อยู่ดี” ลินดาพูดตามความคิดของเธอ“ผมรู้ ผมถึงจะจัดการกับคนต้นคิดเรื่องเลวระยำนี่ไง ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมันมาทำร้ายจิตใจพี่สาวของผมแบบนี้ พวกมันจะต้องได้ชดใช้อย่

“พี่ไม่ยอมรับซะอย่าง พี่ซ่งเฉินจะว่าอะไรได้ล่ะคะจริงไหม” จี้ซินบอกนัยแล้วยิ้มมุมปาก“จริงด้วย พี่ไม่ยอมรับก็จบแล้ว ขอบใจนะจี้ซิน พี่จะต้องทำให้พี่ซ่งเฉินเป็นของพี่ให้ได้” เสี่ยวหรานพูดแบบมาดมั่น“ดีค่ะ...ตอนนี้พี่ซ่งเฉินเขาก็อยู่โรงพยาบาลนี้เหมือนกันนะคะ เขาอยู่ชั้นวีไอพีค่ะ ฉันว่าพี่เสี่ยวหรานไปเยี่ยมหน่อยก็ดีนะคะ” จี้ซินพูดไป เพราะจางจงใจให้คนพาเสี่ยวหรานมาส่งที่นี่“พี่ซ่งเฉินเขาก็อยู่ที่นี่เหรอ ดี พี่จะไปเจอเขา เธอจะไปกับพี่ไหม” เสี่ยวหรานพูดแล้วก็ลุกลงจากเตียง“ไม่ดีกว่าค่ะ เรื่องนี้ฉันว่าพี่เสี่ยวหรานกับพี่ซ่งเฉินควรจะคุยกันสองคนมากกว่า ได้เรื่องยังไงพี่ค่อยมาบอกฉันดีกว่าค่ะ” จี้ซินปฏิเสธไป“อืม โอเค...งั้นพี่ไปหาพี่ซ่งเฉินก่อนนะ” เสี่ยวหรานพูดจบก็เดินออกจากห้องไป“หึ หวังว่าพี่จะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะคะ” จี้ซินพูดแล้วยิ้มแบบร้ายๆ เพราะเธอรอดูความพังพินาศของพวกตระกูลลู่อยู่ และคนแรกที่เธอจะจัดการก็คือลู่หลิงนี่แหละ จุดอ่อนแรกของสองพ่อลูกนั่นห้องพักของซ่งเฉิน“อื้อ...หยางอี้...” ซ่งเฉินลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางงุนงง เขาก็ทำหน้าปวดศีรษะก็เอามือกุมหัวอย่างปวดๆ“ตื่นแล้วเหรอวะไอ้ตัวด