جميع فصول : الفصل -الفصل 200

เสี่ยวหรานก็พรวดพลาดออกมาจากห้องทำงานของซ่งเฉินด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ ท่ามกลางสายตาของพนักงานที่แอบมอง เพราะตอนที่เสี่ยวหรานเข้าไปภรรยาของท่านประธานก็อยู่ในนั้นด้วย“ดูท่าทางคุณเสี่ยวหรานจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะนั่น” หัวหน้าแผนกที่คอยตามผู้บริหารเอ่ยพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“จะให้อารมณ์ดีได้ยังไงกันล่ะ ก็ภรรยาของท่านประธานอยู่ด้วยแบบนั้นน่ะ พวกคุณก็รู้ๆกันอยู่ว่าท่านประธานกับคุณเสี่ยวหรานเขาสนิทกันขนาดไหน ก็ต้องไม่ชอบอยู่ล่ะ” พนักงานในโซนผู้บริหารตอบ“จะไม่ชอบได้ยังไงกัน นั่นมันภรรยาของท่านประธานเลยนะ คุณเสี่ยวหรานก็แค่คนนอก คุณลู่หลิงมาแบบนี้ก็ดี คุณเสี่ยวหรานจะได้เว้นระยะห่างเอาไว้บ้าง บางทีฉันเห็นแล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เดี๋ยวก็พี่ซ่งเฉินอย่างนั้น เดี๋ยวก็พี่ซ่งเฉินอย่างนี้” พนักงานอีกคนพูดไปแบบหมั่นไส้“ก็จริง คุณเสี่ยวหรานทำเหมือนท่านประธานไม่มีภรรยาเลยอย่างนั้นแหละ ทั้งๆที่เขาก็ไปงานแต่งงานของท่านประธานแท้ๆ ก็ควรจะเกรงใจภรรยาเขาบ้าง นี่เล่นไม่เกรงใจกันเลยอ่ะ” พนักงานอีกคนพูดเสริม“ฮะฮึ่ม เม้าท์เรื่องเจ้านายมันสนุกมากหรือไงหึ” เล่อคังเห็นพวกพนักงานจับกลุ่มกั

ด้านลินดาก็ทำงานกับลู่หลิงมาหนึ่งเดือนกว่าแล้ว เธอก็เรียนรู้งานได้ไวและได้เข้าห้องประชุมร่วมกับลู่หลิงและช่วยคิดวิเคราะห์สรุปงานทุกอย่างและวางแผนแนวทางเสนอลู่หลิง นอกจากนี้เธอก็มีหน้าที่ตามลู่หลิงออกไปพบกับลูกค้า และเธอก็รู้สึกว่าลู่หลิงกำลังพยายามให้เธอรู้จักพวกนักธุรกิจต่างๆส่วนด้านความสัมพันธ์กับหยางอี้ก็ดีมากๆ เพราะเขาคอยดูแลใส่ใจเธออย่างดีแบบไม่มีขาดตกบกพร่อง และตลอดทั้งเดือนมานี้เธอและเขาก็ตั้งหน้าตั้งตาปั้มลูกกันแทบทุกวัน แต่ลินดาก็ไม่มีวี่แววว่าจะท้องเลย “เป็นยังไงบ้างลินดา ขึ้นสองขีดไหม” หยางอี้ที่นั่งลุ้นอยู่ที่เตียงก็เอ่ยถามทันทีที่ลินดาออกมาจากห้องน้ำ“เฮ้อ...ขีดเดียวอีกแล้วค่ะ ฉันขอโทษนะคะ...” ลินดาก็ตอบเขาแล้วทำหน้าเศร้าลง เพราะเธอตรวจทุกอาทิตย์เลย แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเลย“คุณจะมาขอโทษผมทำไมหึ....ไม่ต้องขอโทษผมหรอก คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะที่รัก....” หยางอี้ก็มองเธอแล้วรีบเข้าไปหาพร้อมกับพูดบอกเธออย่างอ่อนโยน“ก็ฉันไม่ท้องสักทีนิคะ ฉันทำให้คุณผิดหวังอีกแล้ว” ลินดาก็มองเขาแล้วบอกไป“อย่าคิดมากสิ ผมไม่ได้ผิดหวังอะไรเลย ตอนนี้ไม่ท้องอีกหน่อยคุณก็ท้องเองแหละ เราก็ค่อยๆทำ

ด้านหยางอี้ก็ละเลงลิ้นเลียวนที่ยอดถันของเธอสลับกันไปมาทั้งสองข้างอย่างชอบใจ พร้อมกับเอานิ้วสอดเข้าไปในร่องสาวของเธอและแยงเข้าออกจนเขารับรู้ถึงน้ำรักของเธอที่ไหลออกมาเปียกนิ้วของเขา“อ่า แผล็บ...แผล็บ.....ลินดา....ร่องคุณเปียกมากเลย....” หยางอี้พูดกับเธออย่างชอบใจ“อ้ะ....อ้ะ....ซี๊ด.....อือ....ก็คุณทั้งเลียทั้งแยงนิ้วเข้ามาแบบนี้ ฉันก็เสียวสิคะ อ้ะ....คุณหยางอี้...หมอให้มาเอาน้ำเชื้อของคุณนะคะ ไม่ใช่ของฉัน อ้ะ อ้ะ พะ พอได้แล้วค่ะ อื้อ....” ลินดาครางไปก็ห้ามเขาอย่างอดไม่ได้ “จ๊วบ....อ่า....แต่ผมอยากกินน้ำของคุณ....ขอผมกินหน่อยนะ....จุ๊บ....จุ๊บ....” หยางอี้ตอบเธอด้วยรอยยิ้มหื่นๆ ก่อนจะจุ๊บลงที่หน้าท้องของเธอแล้วจุ๊บลงมาเรื่อยๆ จนถึงร่องสาวของเธอเขาก็อ้าขาเธอออกกว้างแล้วมองร่องสาวที่ล่อตาล่อใจเขา“แผล็บ....แผล็บ....อ่า....” หยางอี้ก็หมุดหน้าเลียร่องสาวของลินดาทันที “อ้ะ....คุณหยางอี้...อ้ะ อ้ะ....ซี๊ด....เสียวมากเลยค่ะ อือ....อ้ะ อ้ะ อ้ะ” ลินดาร้องครางออกมาก็เอามือไปจับผมของเขาแล้วขยุ้มเบาๆอย่างเสียวกระสัน“อืม...ร่องเยิ้มมากเลย แผล็บ....อ่า....ลินดา...คุณเงี่ยนมากเลยเหรอ...ถึงได้น้ำไ

“ห้าสัปดาห์เหรอ งั้นก็ลูกของชยุทมันน่ะสิ” หยางอี้ได้ยินแบบนั้นก็คิดทบทวนแล้วมองด้วยสายตาตกใจ นี่เพื่อนเขามีอะไรกับฝ้ายแค่คืนเดียว มันทำให้ฝ้ายท้องแล้วเหรอเนี่ย แล้วเขาที่พยายามแทบทุกวันล่ะ นี่เขาไม่มีน้ำยาเลยสินะ“ถ้าไม่ใช่ของคุณชยุทแล้วจะเป็นของใครล่ะคะ ฝ้ายไม่ได้นอนกับใครนอกจากเขานิคะ” ลินดาก็มองตาขวางใส่หยางอี้ทันที เพราะเขาพูดเหมือนว่าฝ้ายมีผู้ชายหลายคนงั้นแหละ“ผมก็แค่พูดไวไปหน่อยเท่านั้นเอง...งั้นเดี๋ยวผมจะโทรบอกไอ้ชยุทมันละกัน” หยางอี้บอกลินดา“อย่าบอกคุณชยุทนะคะคุณหยางอี้ คือ...ฝ้ายไม่อยากให้เขายุ่งกับลูกของฝ้ายค่ะ” ฝ้ายรีบห้ามทันที“ลูกของคุณคนเดียวที่ไหนล่ะ นี่ก็ลูกของชยุทมันเหมือนกัน มันควรยุ่งที่สุดเลยล่ะ เพราะมันเป็นพ่อของเด็ก มันต้องรับผิดชอบ” หยางอี้บอกด้วยสีหน้าตึงๆ เพราะดูท่าฝ้ายจะไม่อยากให้เพื่อนเขารู้จริงๆ“แต่ฝ้ายไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบค่ะ ฝ้ายอยากจะเลี้ยงลูกเอง พรึบ..ฝ้ายขอร้องนะคะคุณหยางอี้ ฝ้ายไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคุณชยุทเขาอีก อย่าบอกเขาเลยนะคะ” ฝ้ายก็คุกเข่าขอร้องหยางอี้“ฝ้ายทำอะไรน่ะ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ” ลินดาก็ทำหน้าตกใจรีบเข้าไปประคองตัวฝ้ายขึ้น“คุณทำอะไร

บริษัทตระกูลลู่“ซ่งเฉิน ไหนนายบอกว่าจะมารับฉันไปกินข้าวไง นี่นายทำไมยังไม่โผล่หน้ามาอีกห้ะ” ลู่หลิงโทรตามซ่งเฉินที่บอกว่าจะมารับเธอ“พอดีผมมีงานด่วนเข้ามาน่ะครับ เที่ยงนี้คงไปทานข้าวกับพี่ไม่ได้แล้ว แต่ผมสั่งอาหารไปให้พี่แล้ว พี่ก็ทานให้อร่อยนะครับ” ซ่งเฉินบอกเธอ ขณะที่ตาของเขานั้นอ่านข้อมูลงานที่หน้าจอคอมพิวเตอร์“นายไม่มาแล้วฉันจะทานอร่อยได้ยังไงกันล่ะ งานอะไรของนายกัน ถึงปลีกตัวมากินข้าวกับฉันไม่ได้น่ะ” ลู่หลิงได้ยินก็โมโหมาก แต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เพราะจะวีนแบบไม่มีเหตุผลไม่ได้ ช่วงนี้เธอต้องทำตัวให้ซ่งเฉินรักและหลงเธอเข้าไว้“พอดีคุณเอริคนักธุรกิจชาวเยอรมันที่ผมกำลังทำงานร่วมกันกำลังจะมาเยี่ยมชมฐานการผลิตของผมน่ะสิครับ ผมก็เลยต้องเตรียมข้อมูลและสัญญาที่จะเซ็นกับเขา” ซ่งเฉินบอกแบบไม่ปิดบัง“ใช่เจ้านายของรุ่นน้องนายที่ชื่อเสี่ยวหรานหรือเปล่า” ลู่หลิงได้ยินก็ถามทันที เพราะชื่อนักธุรกิจคนนี้คุ้นๆหู“ใช่ครับ คุณเอริคคนนี้แหละครับที่เขาให้เสี่ยวหรานมาติดต่องานกับบริษัทของผม ตอนนี้เขาพร้อมจะเซ็นสัญญาแล้ว ต่อจากนี้ก็คงจะได้ทำการร่วมกันไปอีกหลายปีเลย” ซ่งเฉินบอกไป“อีกหลายปีเลย