All Chapters of Daddy, Stop Mommy's Wedding: Chapter 51 - Chapter 60

Pagkarating ng sasakyan sa malawak na gate ng mansion, ramdam ni Shelly ang bigat ng bawat adrenalin rush na unti-unting humuhupa. Dahil nagpumumilit si Gabriel sa kanya na for temporarily muna siya maki-stay kasama nila, naisip niyang baka panahon na rin na magsimula ulit, na subukang kalimutan ang nangyari. Pagpasok niya sa main door, sinalubong siya ni Doña Fatima at automatic siyang niyakap nang mahigpit, yung yakap na punong-puno ng maternal warmth na matagal nang hindi niya nararamdaman. Habang nakasubsob ang mukha niya sa balikat ni Doña Fatima, hindi niya mapigilang mapapikit nang mariin. "Ito ba ang pakiramdam ng may kakampi? ​Shelly, ano ba ‘tong pinasok mo?" isip niya.​Sa loob ng tatlong araw na nakakulong siya sa dilim ng kwarto, ang tanging nararamdaman niya lang ay ang lamig ng pagtataksil. Pero ngayon? Ang amoy ng mamahaling pabango ng Doña at ang higpit ng yakap niya, parang may isang bahagi ng puso niya na unti-unting natutunaw.​"I'm so sorry about the wedding, hi

Maaga pa lang, gising na si Shelly. Imbes na magkulong sa siya sa kwarto, nagpasya siyang bumaba. Gusto niya kasing maging useful man lang while nandito siya. Dahil kahit papaano, at least hindi nila maisip na pabigat siya.​Pagdating niya sa kusina, nakita niya ang mga maid na abala sa paghahanda ng almusal. Kinuha niya ang apron at nagsimulang mag-ayos ng table. Medyo nahiya naman ang staff at nag-insist dahil baka mapagalitan sila, pero si Shelly? Ayaw niyang wala siyang gagawin. At habang tinutulungan niya ang mga maid, narinig niya ang tunog ng takong na humahampas sa sahig.It was Luna, ​at hindi pa man ito nakakalapit, ramdam na ni Shelly ang bigat ng aura nito.​"Oh, look who’s playing Cinderella," sarkastikong boses ni Luna. Nakasandal ito sa doorframe, naka-silk robe habang humihigop ng kape. Tiningnan niya si Shelly mula ulo hanggang paa na parang nakakita ng dumi sa mamahaling carpet. "Feeling at home? Ano bang gusto mong palabasin? Na kunyari you're helping the help? Hind

​"Gabriel, pack it up. That’s enough," seryosong utos ni Gavinn, fixed his cold gaze on his son. "Matulog na tayo. No more negotiations, no more wild ideas. Humiga ka na riyan."​Gabriel let out a tiny, calculated sigh, rolling his eyes as he pulled the blanket over his chest. Nabawi ni Luna ang kanyang kulay, pero ang vibe sa loob ng kwarto ay nanatiling uncomfortable. No one spoke. Nagpatay ng ilaw si Gavinn, leaving only the dim moonlight filtering through the sheer curtains.​Pagdating ng alas-dos ng madaling araw, the mansion was dead silent. Pero sa gitna ng kama, gising na gising ang diwa ng isang limang taong gulang na mastermind. Gabriel glanced at Luna, who was sleeping on her side, breathing softly."​Time to shake things up," isip ng bata. "Tignan natin kung gugustuhin mo pang matulog kasama ako."​"No... please... Mommy... don't leave me!" Biglang umalingawngaw ang boses ni Gabriel sa kwarto. It wasn't just a normal whimper, he went full theatrical mode, thrashing his leg

Sa loob ng kanyang minimalist executive office, mag-isang nakatayo si Gavinn sa tapat ng dambuhalang glass wall. Ang malawak na skyline ng siyudad ay nakalatag sa kanyang harapan, pero ang kanyang isip ay naglalakbay naman sa ibang dimensyon.​Wala siyang ibang naiisip kundi ang magagandang ala-ala nila ni Shelly. Yung mga simpleng asaran, ang marahang ngiti nito kapag kasama si Gabriel, at siyempre! Ang hindi inaasahang kuryente ng halik nila kagabi na hanggang ngayon ay nakatatak pa rin sa kanyang mga labi.He touched his lower lip, a faint, genuine smile creeping onto his face. Then, ​nabasag ang moment niya nang mag-vibrate ang kanyang iPad sa lamesa. It was a video call from Lance.​"Bro, what’s with the goofy smile?" bungad ni Lance, agad na napansin ang kakaibang aura ng kaibigan. "Don't tell me, iniisip mo na naman si Shelly?"​Gavinn cleared his throat, adjusting his tie to look professional kahit huli na siya sa akto. "I'm just reviewing some company files, Lance. Don't star

Hindi kayang tiisin ni Shelly na manatili lang sa labas. Her anxiety was high-key eating her alive. Dahan-dahan niyang pinihit ang pinto ng pribadong kwarto at pumasok, ang kanyang mga hakbang ay halos walang tunog sa carpeted floor.​Sa gitna ng kwarto, nakahiga si Gavinn, looking pale pero stable, may oxygen mask pa rin at mga nakakabit na monitors na nagre-record ng kanyang mahinang tibok ng puso. Nakatayo naman si Luna sa gilid ng kama, crossed arms, looking like a warden guarding her territory.​The moment Luna caught sight of Shelly, ang kanyang mukha ay instant na naging asar.​"Wow. I explicitly told you to stay out, ‘di ba?" bulong ni Luna, pero punong-puno ng gigil ang boses habang lumalapit kay Shelly para harangan ito. "Ano ba talagang hindi mo maintindihan sa 'leave us alone'? May pa-second round ka pa ng drama?"​"Luna, pakiusap. Gusto ko lang makita ang lagay niya," mahinang sagot ni Shelly, pilit na ibinababa ang pride niya para lang hindi makaistorbo sa pasyente. "At