LOGINปี ค.ศ. 2015มหานครเซี่ยงไฮ้ มุกเม็ดงามแห่งเอเชียตะวันออก ตอนนี้เต็มไปด้วยตึกระฟ้าเสียดฟ้าที่ส่องแสงระยิบระยับยามค่ำคืน ท้องถนนเนืองแน่นไปด้วยรถสปอร์ตหรูและผู้คนสมัยใหม่ ทว่าในวันนี้ สายตาของสื่อมวลชนและวงสังคมไฮโซทั่วประเทศต่างจับจ้องไปที่คฤหาสน์หรูสไตล์ยุโรปริมแม่น้ำหวงผู่ ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งทศวรรษงานนี้ไม่ใช่แค่งานแต่งงานธรรมดา แต่เป็นวิวาห์คู่มังกรหงส์ของทายาทฝาแฝดแห่ง ตระกูลเซียว และตระกูลหลินสองตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่กุมบังเหียนเศรษฐกิจและการทหารของประเทศอย่างเงียบเชียบมานานกว่าสามทศวรรษบรรยากาศภายในงานประดับประดาด้วยดอกกุหลาบขาวและดอกลิลลี่นับแสนดอกที่ส่งตรงจากเมืองคุนหมิง กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณพรมแดงทอดยาวตั้งแต่ประตูทางเข้าจนถึงแท่นพิธี แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนเป็นบุคคลระดับประเทศทั้งรัฐมนตรี นายพลและประธานบริษัทข้ามชาติหลินเสี่ยวเวย ในวัย 49 ปี ยังคงความงามสะพรั่งราวกับสตรีวัย 30 ต้นๆ ด้วยอานุภาพของน้ำพุวิเศษที่เธอดื่มกินมาตลอดชีวิต ผิวพรรณของเธอเปล่งปลั่งและมีสง่าราศี เธอยืนเคียงข้าง พลโทเซียวเ
เซียวหลงที่เดินตามมาเงียบๆ ก็จ้องมองขวดหยกในมือแม่ด้วยความสงสัยและใคร่รู้เกินวัย "แม่ครับนั่นน้ำอะไรครับทำไมกินแล้วพวกเรารู้สึกร้อนวูบวาบ มีกำลังวังชาขึ้นเยอะเลยครับเหมือนตอนที่พ่อสอนฝึกกังฟูเลย"เสี่ยวเวยมองหน้าลูกทั้งสอ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอสบตากับสามี แล้วตัดสินใจโกหกคำโตเพื่อความปลอดภัยของลูกๆ เองเธอย่อตัวลง ให้ระดับสายตาเสมอของลูกๆ แล้วยิ้มอ่อนโยน"เจ้าตัวแสบรู้ทันแม่จนได้นะ ใช่จ้ะ นี่คือน้ำวิเศษจริงๆ"ดวงตาของสองแฝดเบิกกว้างเป็นประกายวิบวับ "จริงเหรอ แม่เป็นนางฟ้าเหรอคะ""เปล่าจ้ะ แม่ไม่ใช่นางฟ้า" เสี่ยวเวยชูขวดหยกขึ้นแต่นี่คือน้ำปรุงรสแห่งความรักสูตรลับประจำตระกูลเราจ้ะ""น้ำปรุงรสแห่งความรัก" เด็กทั้งสองทวนคำพร้อมกัน ทำหน้างงๆ"ใช่ลูก" เซียวเจิ้งเฉิงรับลูกต่อทันทีอย่างรู้ใจ "รู้ไหมว่าทำไมอาหารของแม่ถึงอร่อยที่สุดในโลก เพราะแม่เขารักพวกหนูมากเขาเลยกลั่นความรักและความห่วงใยออกมาผสมกับสมุนไพรหายากบนยอดเขา จนได้เป็นน้ำขวดนี้ไงล่ะ มันมีน้อยมากนะ ต้องใช้เวลาทำนานมาก เพื่อให้ลูกๆ ของพ่อกับแม่แข็งแรง ไม่เจ็บไม่ป่
ฤดูร้อน ปี ค.ศ. 1993แสงแดดแผดกล้าของฤดูร้อนในกรุงปักกิ่งสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเทาของคฤหาสน์ตระกูลเซียวจนเกิดไอร้อนระอุ เสียงจักจั่นเรไรดังระงมไปทั่วสวนหลังบ้านราวกับกำลังประชันเสียงร้องแข่งกันทว่าภายใต้ร่มเงาอันร่มรื่นของต้นท้อใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา กลับมีเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยสองคนที่กำลังโต้เถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตายจนดังกลบเสียงจักจั่นไปจนหมดสิ้น"พี่รอง! พี่จะกินชิ้นนี้ไม่ได้นะ! นี่มันแอปเปิ้ลของน้อง! น้องจองแล้ว!"เสียงเล็กแหลมที่เปี่ยมไปด้วยพลังและอำนาจในแบบเด็กๆดังมาจากร่างป้อมๆ ของเด็กหญิงวัย 3 ขวบเศษ ผิวของเธอขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู แก้มยุ้ยสีชมพูระเรื่อราวกับซาลาเปาไส้ถั่วแดงที่นึ่งสุกใหม่ๆ น่ากัดผมเปียสองข้างผูกด้วยโบว์สีแดงสดสะบัดไปมาตามแรงอารมณ์ เธอคือเซียวเฟิ่งคุณหนูเล็กจอมแก่นแห่งตระกูลเซียวส่วนคู่กรณีที่ยืนกอดอกทำหน้าเคร่งขรึมเกินวัย คือเด็กชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายถอดแบบมาจากบิดาราวกับแกะ เขาใส่เสื้อกล้ามลายพรางทหารและกางเกงขาสั้น สวมรองเท้าผ้าใบทะมัดทะแมง เขาคือเซียวหลงพี่ชายฝาแฝดผู้เกิดก่อนเพียงไม่กี่นาที
เสี่ยวเวยลืมตาขึ้นมองสามีอย่างอ่อนล้าแต่แววตาสดใส "ลูกของเราน่าเกลียดไหมคะพี่ตัวแดงเชียว""น่าเกลียดที่ไหนกันนี่คือนางฟ้าและเทวดาตัวน้อยชัดๆ ดูสิ จมูกโด่งเหมือนแม่ คิ้วเข้มเหมือนพ่อ"เซียวเจิ้งเฉิงมองดูทารกน้อยผิวแดงๆ ที่กำลังหลับพริ้ม เขาแตะนิ้วลงบนแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายและลูกสาวอย่างแผ่วเบา"คนพี่ให้ชื่อเซียวหลงส่วนคนน้องชื่อเซียวเฟิ่งดีไหม มังกรผงาด หงส์เหินเวหา คู่บารมีตระกูลเซียว""ดีค่ะมังกรและหงส์ลูกแม่" เสี่ยวเวยยิ้มรับ ก่อนจะผล็อยหลับไปพร้อมกับความอ่อนเพลียแต่เปี่ยมสุขในอ้อมกอดของสามีหนึ่งเดือนต่อมา...หลังจากงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของทารกแฝดจบลง แขกเหรื่อแยกย้ายกันกลับไปหมดแล้วเหลือเพียงความเงียบสงบในห้องนอนเสี่ยวเวยยืนอุ้มลูกสาวตัวน้อยเสี่ยวเฟิ่งกล่อมให้นอนหลับที่ริมหน้าต่าง แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาอาบไล้ร่างของเธอ ส่วนลูกชายเสี่ยวหลงนอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปลไม้สักข้างๆเซียวเจิ้งเฉิงเดินเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลังวางคางเกยไหล่ภรรยาสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กและกลิ่นกายสาวที่เขาคุ้นเคย"เสี
ตุบ... ตุบ...แรงกระแทกเบาๆ ที่ส่งผ่านมาถึงใบหู ทำให้นายทหารผู้ผ่านศึกสงครามถึงกับน้ำตาซึม "ลูกพ่อแข็งแรงจริงเชียวสามัคคีกันถีบแม่แบบนี้ สงสัยจะเป็นนักฟุตบอลทีมชาติแน่ๆ""พี่อยากได้ลูกชายหรือลูกสาวคะ""อะไรก็ได้ขอแค่แข็งแรงเหมือนแม่ ฉลาดเหมือนแม่ แล้วก็สวยเหมือนแม่""อ้าวแล้วไม่ให้เหมือนพี่บ้างเหรอ""ให้เหมือนพี่แค่ความรักเดียวใจเดียวก็พอ" เขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะจูบลงที่หน้าท้องเธอเบาๆ "เจ้าตัวแสบทั้งสอง รีบออกมานะ พ่อเตรียมของเล่นไว้ให้เต็มห้องแล้วและเตรียมไม้เรียวไว้ด้วยเผื่อดื้อ!"เดือนที่แปดของการตั้งครรภ์ เสี่ยวเวยยังคงไปทำงานที่บริษัท แม้เซียวเจิ้งเฉิงจะคัดค้าน แต่เธอก็ยืนกรานหนักแน่น"ฉันจะสร้างอาณาจักรนี้ไว้ให้ลูก ฉันหยุดไม่ได้หรอกค่ะพี่ยิ่งมีลูกสองคนยิ่งต้องหาเงินให้ได้สองเท่า!"เธอเริ่มวางแผนจัดตั้งกองทุนการศึกษาตระกูลเซียวและซื้อที่ดินผืนงามใจกลางเซี่ยงไฮ้ย่านผู่ตงที่กำลังจะเจริญและปักกิ่งเพิ่มอีกหลายแปลง เพื่อเก็บไว้เป็นสินทรัพย์ระยะยาว เธอรู้ดีว่าในอีก 20 ปีข้างห
"ใจเย็นครับผู้พันภรรยาของคุณไม่ได้ป่วย" คุณหมอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะประกาศข่าวที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน "ยินดีด้วยครับ! คุณนายเซียวตั้งครรภ์ได้ 8 สัปดาห์แล้วและที่พิเศษกว่านั้นคือจากเสียงหัวใจเราคาดว่าเป็นครรภ์แฝดครับ!"ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงเฮดังลั่นจะระเบิดออกมาจากปากของนายทหารหนุ่มผู้เคร่งขรึม"ท้อง! เสี่ยวเวยท้อง! แถมยังลูกแฝด! ผมกำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว!" เซียวเจิ้งเฉิงตะโกนก้องอย่างลืมมาดเขาหันไปกอดพ่อกับแม่แน่นจนตัวลอยคุณนายหลี่น้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจ "โอ้สวรรค์เมตตา ตระกูลเซียวมีทายาททีเดียวสองคน! ขอบคุณบรรพบุรุษ!"เมื่อเซียวเจิ้งเฉิงเข้าไปในห้องพักฟื้น เขาเห็นเสี่ยวเวยนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ใบหน้าของเธอยังคงซีดเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเปล่งประกายด้วยความสุขที่เปี่ยมล้นมือเรียวบางลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองเบาๆ"เสี่ยวเวย" เขาเดินเข้าไปคุกเข่าข้างเตียงกุมมือเธอมาแนบแก้ม น้ำตาลูกผู้ชายคลอหน่วย "ขอบคุณนะ ขอบคุณที่มอบของขวัญที่วิเศษที่สุดให้พี่"เสี่ยวเวยยิ้มหวาน "พี่ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอคะได้ลูกแฝดด้วยนะคะ งานหนักเลยนะ
เขาคือเถ้าแก่จางหัวหน้าเครือข่ายค้าส่งรายใหญ่ที่มีเส้นสายโยงใยไปทั้งในกองทัพและรัฐบาลท้องถิ่น บนโต๊ะตรงหน้าเขามีลูกพีชของเสี่ยวเวยที่ถูกหั่นเป็นชิ้นวางอยู่“นั่งลงก่อนสิแม่หนู” เถ้าแก่จางผายมือ “ฉันค้าขายของป่าและของหายากมาค่อนชีวิตไม่เคยเห็นพืชพรรณที่เปี่ยม
“ในยุคสมัยนี้สมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้เปรียบเสมือนทองคำแท่งที่มีชีวิต หากฉันสามารถปลูกมันให้เติบโตได้ คุณภาพของมันย่อมเป็นที่ต้องการของเหล่าข้าราชการระดับสูงและเศรษฐีเก่าที่ยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อแลกกับอายุขัย”เสี่ยวเวยนำจอบอันเล็กขุดหลุมลงบนดินสีดำที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด บริเวณใกล้กับ
ตั้งแต่เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ เธอต้องต่อสู้ดิ้นรนวางแผนเพียงลำพังมาตลอด ท่ามกลางยุค 80 ที่แห้งแล้งและโหดร้าย ชายตรงหน้าคือคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและปกป้องเธอด้วยความจริงใจ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ แผ่นหลังกว้างของเขาที่ยืนบังเธอจากอันธพาลเมื่อครู่ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึก
“เหอะ! ปากคอเราะร้ายใช้ได้นี่หว่า” ต้าหู่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางถ่มน้ำลายลงพื้นเฉียดรองเท้าของเสี่ยวเวยไปนิดเดียว “ที่ทางของรัฐก็จริง แต่ถนนเส้นนี้พวกข้าเป็นคนดูแล ใครหน้าไหนจะมาวางแผงขายของที่นี่ก็ต้องจ่ายค่าคุ้มครองมาซะดีๆ”มันยื่นมือที่ดำสกปรกออกมาข้างหน้ากระดิกนิ้วยิกๆ “จ่ายมา 5 หยวน! แล้วฉ







