All Chapters of ภรรยาคนนี้ไม่รักคุณแล้ว , นางร้ายเลิกคลั่งรักกลับได้พยัคฆ์มา: Chapter 101 - Chapter 106

ท่ามกลางความโกลาหลที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นในห้องบอลรูม เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาทำเอาสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเมธาขาดผึง เขาพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของแพรฝันที่กำลังยืนตัวสั่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลนลานและคาดหวัง"ฝัน! เราต้องไปจากที่นี่ตอนนี้!" เมธากระซิบเสียงรัวเร็วพลางออกแรงฉุดแขนเธอ"ผมมีเครื่องบินส่วนตัวที่ท่าอากาศยานเล็ก เดี๋ยวผมโอนเงินบางส่วนไปบัญชีลับที่เกาะเคย์แมน แล้วเราไปเริ่มชีวิตใหม่ที่นั่นด้วยกันนะฝัน ไปที่ที่นิตากับเหมันต์ตามเราไปไม่ถึง!"แพรฝันสะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนเมธาเซไปข้างหลัง ร่างบอบบางถอยห่างจากเขาเหมือนเจอสิ่งของน่ารังเกียจ ใบหน้าที่เคยออดอ้อนอ่อนหวานบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม"ไปไหน ไปลำบากกับแกน่ะเหรอเมธา!" หญิงสาวแผดเสียงใส่หน้าเขาจนนักข่าวรอบๆ เริ่มหันมามอง"แกมันหมดตัวแล้วเมธา! แกเป็นอาชญากรฟอกเงิน! คิดว่าฉันจะโง่หอบเสื้อผ้าหนีไปตกระกำลำบาก เป็นผู้ลี้ภัยกับคนโง่ๆ แบบแกหรือไง!""แต่ฝัน... ผมทำทุกอย่างก็เพื่อคุณนะ!" เมธาอุทานอย่างไม่อยากเชื่อหู"ผมสร้างคฤหาสน์นั่น ผมสู้กับเหมันต์ ผมยอมเสี่ยงทุกอย่างก็เพื่อให้คุณได้เป็นราชินี!""ราชินีบนกองขยะ

สายลมทะเลพัดพาความเย็นสดชื่นหอบเอากลิ่นเกลือจางๆ มากระทบใบหน้า พนิตายืนอยู่บนดาดฟ้าของประภาคารสีขาวหลังเก่าที่เธอและเหมันต์เคยมาด้วยกันในวันที่แผนการเพิ่งเริ่มต้น แต่วันนี้ บรรยากาศรอบกายกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีแรงกดดัน ไม่มีแผนการที่ต้องระแวดระวัง มีเพียงความสงบที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานหลายปี"ในที่สุด... ทุกอย่างก็จบลงจริงๆ สักทีนะคะ"พนิตาพึมพำพลางทอดสายตามองขอบฟ้าที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบน้ำ แสงสีทองส่องประกายระยิบระยับบนผิวน้ำดูราวกับเพชรนับล้านเม็ดตระกูลวิจิตรเรืองรุจล่มสลายลงตามกฎแห่งกรรม ธีร์ พระเอกนิยาย สูญเสียทุกอย่างแม้แต่เกียรติยศและศักดิ์ศรี ส่วนแพรฝัน นางเอกนิยาย ก็พิการถูกคุมขังในคุก พนิตาที่พยายามมาอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความตาย รวมทั้งการได้เอาคืนคนที่มาทำร้ายเธอ มาตอนนี้ก็รู้สึกว่าความแค้นที่เคยแผดเผาอยู่ในอกถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เหล่าคนพวกนั้นก็แพ้พ่ายไม่มีเหลือใจหนึ่งก็รู้สึกโล่ง อีกใจก็รู้สึกแปร่งแปลก เมื่อรับรู้ว่าธีร์ แพรฝัน เมธา ล้วนเป็นเพียงตัวละครในหน้านิยายเรื่องหนึ่งที่ถูกขีดเขียนขึ้นมา ที่เรื่องราวแท้จริงของพวกเขา ล้วนมีบทบาทอีกรูปแบบ ม

“โห น้ำเน่ามากกกกก นี่คนชอบอ่านแนวนี้กันจริงๆ เหรอเนี่ย น้ำหวาน”“จริงสิยะ ยิ่งน้ำเน่า คนยิ่งชอบ แถมเพราะฉันเอาแกไปเป็นนางร้าย คนอ่านยิ่งชอบมาก อินมากกก อยากตบแกทั้งนั้นเลยละ”พนิตาแค่นยิ้มขำขันกับเพื่อนสนิท ในร้านคาเฟ่ เจ้าประจำ เธอขี้เกียจอ่านงานเขียนน้ำหวานเลยให้สรุปเนื้อหาให้ฟัง ยิ่งพอฟังว่านางร้ายตายยังไง ก็ถึงกับหัวเราะพรืดออกมา“ทำไมโง่แบบนี้ ทั้งสวยทั้งรวย ผู้ชายมีอีกมาก ไม่ได้คนนี้ก็มีอีกเยอะแยะ จะมายอมตายเพื่อผู้ชายคนเดียวทำไม ถามจริง แกไม่ได้เขียนให้นางร้ายมีสมองเลยเหรอไง”“แหม ก็เป็นนางร้าย ก็ต้องโง่ๆ แบบนี้แหละ เอะอะก็กรี๊ด เอะอะก็โวยวายไง”“แต่ฉันเห็นในต่างประเทศนางร้ายมาแนวแอ๊บใสกันเยอะเลยนะ ทำไร้เดียงสา แนวดอกบัวขาว ชาเขียว นั่นไง”“เออ ฉันว่าก็จะลองเขียนอยู่เหมือนกัน”“เป็นแกก็ดีนะ อย่างน้อยก็ได้ทำอะไรที่ชอบทำแล้วมันไปได้สวย”น้ำหวานสงสัยเอ่ยถามพนิตา ดวงหน้าสวยถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง บ่นเรื่องงานที่บริษัทพนิตาทำงานในบริษัทชั้นนำ ที่สาขาใหญ่อยู่ยุโรป เธอฝ่าฝันตบตีกับคนมากมายจนมาได้อยู่ตำแหน่งใหญ่ ลูกน้องรอบด้านไม่เท่าไร แต่ดันมีเจ้านายเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึ คอยขัดแ