All Chapters of ภรรยาคนนี้ไม่รักคุณแล้ว , นางร้ายเลิกคลั่งรักกลับได้พยัคฆ์มา: Chapter 81 - Chapter 90

แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนหรู ไม่ได้ช่วยให้พนิตาข่มตาหลับได้เลย นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงหนานุ่ม ในหัวมีแต่ภาพรอยยิ้มอ่อนโยนที่ประภาคารและสัมผัสอุ่นๆ จากมือของเหมันต์วนเวียนอยู่ไม่จบสิ้น ถ้อยคำของเขาก้องกังวานในหัวไม่ยอมหยุดเหมันต์ชอบเธองั้นเหรอ ในนิยายเขาเป็นคนแบบนี้เหรอ แล้วนางร้ายอย่างเธอกับเขาที่น่าจะเป็นตัวร้ายได้ คู่กันงั้นเหรอ หรือเป็นพล็อตแทรกที่ยัยน้ำหวานเขียนไว้"หวงผมให้มากกว่าที่คุณเคยหวงใคร คลั่งรักผมให้มากกว่าที่คุณเคยทำกับคนอื่น... เพราะสำหรับผม ผมพร้อมจะเป็นของตายที่ซื่อสัตย์ที่สุดของคุณ เพียงคนเดียว"ถ้อยคำที่ฟังแล้วหัวใจไหวยวบหวานหยาดเยิ้มที่สุด มากกว่าคำบอกว่ารักหลายร้อยพันเท่า"ไม่ได้นะพนิตา... เธอเพิ่งหลุดพ้นจากนรกมา จะกระโดดลงหลุมใหม่เร็วขนาดนี้ไม่ได้" เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามเรียกสติกลับมา"เป้าหมายคือธุรกิจ คือการล้างแค้น การรอดตาย ไม่ใช่การเอาหัวใจไปผูกไว้กับผู้ชายสีเทาอย่างเขา"หญิงสาวพยายามหาเหตุผลยืนยันด้วยการนั่งนับข้อดีข้อเสียเหมือนคนบ้าข้อเสีย: เขาฉลาดเกินไป เย็นชาเกินไป และนิสัยของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะเดาใจออกข้อดี: เขาปกป้องเธอได้

เช้าวันประชุมผู้ถือหุ้นสามัญประจำปีของวิจิตรเรืองรุจ บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา คุณอรรถและคุณหญิงรัชนีนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะถึงจะถูกพนิตาถอนหมั้น แต่พวกเขายังเชื่อมั่นในฐานอำนาจเดิมของตนเอง ทำให้นั่งสง่าอย่างมั่นใจแต่แล้ว ประตูก็ถูกผลักออกโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทเหมันต์ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าทรงพลัง และข้างกายของเขาก็คือพนิตา ที่วันนี้สวมชุดสูทสีแดงเพลิง วางมาดนิ่งสงบดุจนางพญาที่พร้อมจะยึดครองบัลลังก์คืน"นิตา! ลูกยอมมาประชุมด้วยแบบนี้ แสดงว่าตกลงเรื่องที่ธีร์เสนอไปแล้วใช่ไหมจ๊ะ" คุณหญิงรัชนีรีบ ลุกขึ้นยิ้มประจบ"แม่เตรียมประกาศเรื่องงานหมั้นใหม่ของเราวันนี้เลยนะ"พนิตาไม่ตอบ แต่กลับเดินไปที่เก้าอี้ประธานที่ว่างอยู่ แล้ววางปึกเอกสารที่เหมันต์มอบให้ลงบนโต๊ะ"นิตาไม่ได้มาเพื่อตกลงเรื่องไร้สาระนั่นค่ะคุณอา" หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ"แต่นิตามาในฐานะ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของวิจิตรเรืองรุจ ด้วยสัดส่วนหุ้น 51% ที่คุณเหมันต์กว้านซื้อคืนมาให้จากนอมินีและผู้ถือหุ้นรายย่อยทั้งหมดของคุณ"คุณอรรถหน้าซีดเผือด รีบเปิดเอกสารดูด้วยมือที่สั่นเทา"เป็นไปไม่ได้! หุ้นพวกนี้... มั

จังหวะนี้แหละ! แรงโน้มถ่วงที่จงใจทำให้เสียหลัก ส่งผลให้ร่างบอบบางของแพรฝันถลาเข้าหาแผงอกกว้างของเหมันต์อย่างพอดิบพอดี เธอแสร้งหลับตาลงพริ้มพลางปล่อยให้น้ำหนักตัวทิ้งลงบนอ้อมแขนแกร่งของเขา มือเล็กที่สั่นเทาขยำเนื้อผ้าสูทราคาแพงของเขาไว้แน่นจนยับย่น ราวกับว่าเขาคือสิ่งเดียวที่เธอสามารถยึดเกาะไว้ได้ในโลกที่กำลังพังทลาย"ฝัน... ฝันเวียนหัวจังค่ะ"พึมพำด้วยเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นๆ ที่จงใจเป่ารดแผงอกของเขาแฝงไปด้วยจริตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนแอ แพรฝันจงใจขยับศีรษะให้เส้นผมนุ่มสลวยระไปตามคางและลำคอของเหมันต์ พร้อมกับซบหน้าลงกับอกของเขาเนิ่นนานกว่าที่ควรจะเป็นกลิ่นน้ำหอมแป้งเด็กที่หอมฟุ้งกระจายออกมาจากซอกคอและนวลแก้มของสาวน้อยแสนหวาน โชยเข้าจมูกของเหมันต์อย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่สื่อถึงความสะอาด สะอ้าน และไร้พิษสง ซึ่งเธอมั่นใจว่ามันจะช่วยล้างภาพลักษณ์เลขาฯ มือที่สามที่เธอเคยมีให้กลายเป็น หญิงสาวผู้น่าสงสารในสายตาเขาได้เหมันต์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง มือหนาที่ประคองไหล่เธอไว้นั้นดูมั่นคงจนแพรฝันลอบยิ้มในใจ ดวงหน้าหวานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาที่ช้อนขึ้นมองแฝงไปด้วยความรู้สึกขอบคุณและเทิดทูนอย

เหมันต์ยังคงนิ่งเฉย ปล่อยให้ปลายนิ้วเล็กๆ นั้นลากผ่านข้อมือขึ้นไปหาลำแขนเสื้อสูท แพรฝันย่ามใจ เธอใช้จังหวะที่ซับน้ำบนหน้าอกเสื้อแกล้งปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างเนียนตาพลางทำหน้าใสซื่อ"ตายจริง... กระดุมมันหลุดน่ะค่ะ สงสัยผ้ามันคงบางเกินไป"เอ่ยพลางใช้มือข้างหนึ่งรวบคอเสื้อไว้หลวมๆ แต่กลับเปิดโอกาสให้สายตาของเหมันต์ ‘มองลอด’ เข้าไปเห็นความขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ข้างในได้อย่างจงใจ"ฝันรู้สึกอายจังเลยค่ะที่คุณเหมันต์ต้องมาเห็นฝันในสภาพที่... ไม่เรียบร้อยแบบนี้"หญิงสาวขบกัดริมฝีปากล่างเบาๆ แววตาที่จ้องมองเหมันต์เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและโหยหา ราวกับว่าเขาคือผู้ชายคนเดียวในโลกที่เธออยากจะพลีกายถวายหัวใจให้"คุณนิตาโชคดีนะคะที่มีคุณเหมันต์อยู่ข้างๆ..." แพรฝันจงใจวาดนิ้ววนรอบข้อมือของเขาช้าๆ"แต่ก็น่าเสียดายนะคะที่คนเก่งอย่างเธออาจจะยุ่งจนลืมมองว่า... พยัคฆ์ที่แข็งแกร่งอย่างคุณ บางครั้งก็ต้องการ 'บ้าน' ที่แสนสงบและคนคอยเอาใจ มากกว่าคู่แข่งทางธุรกิจที่คอยแต่จะตั้งคำถามใส่กัน"แพรฝันแสร้งถอนหายใจยาว พลางลดสายตาลงมองมือของเหมันต์อย่างหลงใหล"คุณเหมันต์คะ... ฝันอาจจะไม่มีใบปริญญาจากเมืองนอก ไม่มีความสง่า

แสงไฟจากวิวเมืองหลวงนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ดูพร่าเลือนลง เมื่อเทียบกับสายตาคมกริบของเหมันต์ ที่จ้องมองพนิตา อย่างไม่ลดละ บรรยากาศแห่งชัยชนะเหนือศัตรูเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงกระแสความหวานซ่านที่ก่อตัวขึ้นระหว่างคนสองคนในห้องพักหรูเหมันต์รั้งเอวบางของนางพญาสาวเข้าหาตัวจนหน้าอกของเธอแนบชิดกับแผ่นอกกว้างเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิ่ม พนิตาไม่ได้หลบเลี่ยง แต่กลับวาดแขนเรียวขึ้นคล้องคอเขาไว้ แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉ่ำหวานและท้าทายในที"นิตาหวงคุณจริงๆ นะคะ... หวงจนอยากจะขังคุณไว้ ไม่ให้ใครได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้อีก"พนิตากระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามไรผมท้ายทอยของเขาอย่างหลงใหล"ผมก็เป็นของคุณคนเดียวมาตั้งนานแล้ว พนิตา"เหมันต์กระซิบตอบก่อนจะก้มลงปิดฝีปากอิ่มนั้นด้วยความโหยหา จุมพิตของเขานุ่มนวลทว่าหนักแน่น ราวกับจะประทับตราจองทุกตารางนิ้วในตัวเธอ พนิตาครางแผ่วในลำคอ ตอบรับสัมผัสร้อนแรงนั้นด้วยความเต็มใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกันท่ามกลางรสชาติไวน์ชั้นเลิศและความรักที่เอ่อล้น ยิ่งจูบก็ยิ่งปรารถนามากขึ้น ปรารถนาในการครอบครองอีกฝ่ายถึงที่สุดเขาค่อยๆ อุ้มเธอขึ้นวางบนโ