جميع فصول : الفصل -الفصل 20

SUBALIT wala nang pakialam si Marikit nang mga oras na iyon. Mahigpit niyang inalalayan ang tiyan niya bago diretsong naglakad palabas ng living room. Nang makita naman iyon ni Mikael ay bigla itong huminto. Unti-unting tumalim ang ang mga mata nito habang pinapanood ang asawa, pero katulad ng dato ay hindi ito nagsalita. Nanatili lang itong pinanonood ang papalayong babae. Paglabas ni Marikit ng villa ay agad siyang sinalubong ng malamig na hangin ng gabi. Wala siyang suot na jacket at manipis lamang ang tela ng damit niya kaya agad siyang nanginig sa ginaw. Naiwan din sa loob ng kuwarto niya ang cellphone at susi ng sasakyan. Sandali siyang napalingon sa napakalaking villa ng pamilya Altaverde. Unti-unting tinangay ng malamig na hangin ang mga luha sa gilid ng mga mata niya. Mahigpit niyang niyakap ang sarili at tuluyang naglakad palayo nang hindi na lumilingon pa. Tahimik siyang naglalakad sa ilalim ng mapuputlang ilaw ng exclusive subdivision habang mabagal na hinahaplos an

TAHIMIK na napahawak si Professor Kent sa gilid ng kama habang pinagmamasdan si Marikit. “Paano mo nasugatan nang ganiyan ang tuhod mo?” mahinahon nitong tanong. Bahagyang natigilan si Marikit bago marahang umiling. “It’s nothing,” mahina nitong sagot, halatang ayaw nang pag-usapan pa ang nangyari sa villa. Hindi na siya pinilit ni Kent. Tahimik na lamang na bumagsak ang katahimikan sa loob ng private room habang mahinang tumutunog ang ECG monitor sa gilid. Makalipas ang ilang minuto ay marahang nagsalita si Marikit. “Professor…” mahina nitong saad habang nakahawak sa tiyan, “gusto kong isama ang baby ko kapag umalis ako ng bansa.” Agad napatingin si Kent dito. “What do you mean?” kalmado nitong tanong. Bahagyang napatitig si Marikit sa kisame bago marahang ipinatong ang palad sa tiyan niya. “Natatakot akong maiwan siya sa pamilya Altaverde.” Tahimik na natigilan si Kent matapos marinig iyon. Alam na alam niya kung gaano kahalaga ang batang dinadala ni Marikit par

PAGKAALIS ni Mikael ay ilang segundo lamang na nanatiling nakatayo si Marikit sa gitna ng living room. Pagod na pagod na siyang habulin ang isang taong kailanman ay hindi naman lumingon pabalik sa kaniya. Marahan siyang napabuntong-hininga bago tumalikod at naglakad papunta sa sofa. Doon niya napansin ang makapal na stack ng documents na pinapagawa sa kanya ni Mikael kaga i. Tahimik siyang naupo at isa-isang inayos ang mga papel bago muling inilapag ang basurahan sa dating puwesto nito. Nang silipin niya ang laman ng documents, agad niyang napansing mga lumang files lamang iyon ng kumpanya. Mga reports at contracts na matagal nang obsolete. Unti-unting bumigat ang dibdib niya. Hindi pala talaga mahalaga ang mga papel na iyon. Ginawa lang iyon ni Mikael para ipahiya siya at iparamdam kung gaano siya ka-walang silbi sa bahay na ito. Tahimik niyang tinipon ang mga dokumento saka dahan-dahang tumayo habang inaalalayan ang tiyan. Pagbalik niya sa kuwarto ay muli niyang sinubukang bu

Tahimik na napatingin si Matthew kay Marikit bago marahang nagsalita. “Okay ka lang ba after yesterday?” Bahagyang natigilan si Marikit bago marahang tumango. “I’m fine,” mahinahon niyang sagot. “Hindi rin ako nakapagpasalamat kahapon.” Tumango lamang si Matthew. Ngunit hindi na rin nagtagal pa si Marikit sa usapan. Ayaw na niyang magkaroon ng koneksyon sa kahit sinong malapit kay Mikael. “I’ll go ahead,” magalang niyang saad. Tahimik na umurong naman si Matthew upang padaanin siya. Eksaktong sandaling iyon ay pumasok si Gabriel sa lobby dala ang insulated food bag. “Mari!” tawag nito habang mabilis na lumalapit. Napalingon si Matthew sa direksyon ni Gabriel bago muling naging kalmado ang mukha nito. Maya-maya ay tumalikod na rin ito at naglakad papunta sa elevator. Samantala, naupo naman si Marikit sa lounge area kasama si Gabriel. Inilabas ng kapatid niya ang mga pagkaing dala mula sa paborito niyang restaurant. “Hanggang anong oras ka ba rito?” kunot-noong tanong n

Hindi iyon nakalimutan ni Marikit. Kaya hangga’t kaya niya, ayaw niyang maging pabigat sa mga taong tunay na nagmamahal sa kaniya. “Pamilya tayo, bakit mo iniisip ’yan?” mahinahong saad ni Stella habang marahang hinahawakan ang kamay ni Marikit. “May iniwang pera ang daddy mo para sa ’yo. Kaya naming bayaran ’to.” Sa huli, si Stella pa rin ang nagbayad ng reservation f*e para sa program. Tahimik namang napayuko si Marikit habang may kung anong mainit na emosyon ang unti-unting pumuno sa dibdib niya. Matagal na simula noong huli niyang maramdaman ang ganitong uri ng pag-aaruga.nAt sa loob-loob niya, lihim siyang nangakong magtatrabaho nang mabuti sa hinaharap para masuklian ang lahat ng kabutihang ginagawa ng pamilya niya para sa kaniya. Makalipas ang ilang minuto ay ipinakilala siya sa magiging instructor niya. Si Coach Nina Valdez. Treinta’y singko anyos ito at halos sampung taon nang nagtuturo ng prenatal yoga at maternity wellness programs. Maayos at kalmado itong magsalita ka