All Chapters of ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้: Chapter 31 - Chapter 40

สองคืนต่อมา บาร์ Black Veil ชั้นบนเต็มไปด้วยพวกสัตว์ร้ายกระหายเลือดกลุ่มเดิมที่เคยตะโกนเรียกร้องเลือดของฉันในหลุมมรณะ ฉันนั่งอยู่ในบูธด้านหลัง วิสกี้เพียวๆ ร้อนๆ ไหลลงคอ รอยฟกช้ำเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มตามซี่โครง ทุกครั้งที่ฉันขยับตัวบนเบาะไวนิลแตกๆ ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณของแมดด็อกซ์อยู่บนตัวฉัน เหมือนกับที่อวัยวะเพศใหญ่โตของเขาเสียดสีกับฉันในห้องอาบน้ำ ร้อนระอุและดื้อรั้น ปล่อยน้ำออกมาเปื้อนสะโพกราวกับว่ามันเป็นเจ้าของฉันไปแล้ว ฉันสำเร็จความใคร่ไปสามครั้งแล้วตั้งแต่นั้นมาโดยคิดถึงเรื่องนั้น เสร็จแรงจนตาพร่ามัว แล้วก็เกลียดตัวเองที่แข็งตัวเร็วทุกครั้งฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย ไม่เคยชอบมาก่อน ผู้หญิงเป็นเรื่องง่าย รวดเร็ว และลืมได้ง่าย แต่แมดด็อกซ์ เคน กลับแทรกซึมเข้าไปในผิวหนังของฉันเหมือนไข้ที่ฉันกำจัดไม่ได้ และทุกจังหวะการเต้นของหัวใจฉันรู้สึกเหมือนกำลังสูบฉีดชื่อของเขาไปทั่วเส้นเลือดประตูถูกเปิดออกอย่างแรง และเขาก็ปรากฏตัวขึ้น เสื้อแจ็กเก็ตหนังพาดไหล่ข้างหนึ่ง เสื้อยืดสีดำรัดรูปจนดูเหมือนผ้าจะขาดได้ทุกเมื่อ เสียงในบาร์เงียบลงไปครึ่งวินาที ก่อนจะดังสนั่นอีกครั้งด้วยเสียงตบหลังและเสียงเชียร์ห

สองคืนต่อมา บาร์ Black Veil ชั้นบนเต็มไปด้วยพวกสัตว์ร้ายกระหายเลือดกลุ่มเดิมที่เคยตะโกนเรียกร้องเลือดของฉันในหลุมมรณะ ฉันนั่งอยู่ในบูธด้านหลัง วิสกี้เพียวๆ ร้อนๆ ไหลลงคอ รอยฟกช้ำเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มตามซี่โครง ทุกครั้งที่ฉันขยับตัวบนเบาะไวนิลแตกๆ ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณของแมดด็อกซ์อยู่บนตัวฉัน เหมือนกับที่อวัยวะเพศใหญ่โตของเขาเสียดสีกับฉันในห้องอาบน้ำ ร้อนระอุและดื้อรั้น ปล่อยน้ำออกมาเปื้อนสะโพกราวกับว่ามันเป็นเจ้าของฉันไปแล้ว ฉันสำเร็จความใคร่ไปสามครั้งแล้วตั้งแต่นั้นมาโดยคิดถึงเรื่องนั้น เสร็จแรงจนตาพร่ามัว แล้วก็เกลียดตัวเองที่แข็งตัวเร็วทุกครั้งฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย ไม่เคยชอบมาก่อน ผู้หญิงเป็นเรื่องง่าย รวดเร็ว และลืมได้ง่าย แต่แมดด็อกซ์ เคน กลับแทรกซึมเข้าไปในผิวหนังของฉันเหมือนไข้ที่ฉันกำจัดไม่ได้ และทุกจังหวะการเต้นของหัวใจฉันรู้สึกเหมือนกำลังสูบฉีดชื่อของเขาไปทั่วเส้นเลือดประตูถูกเปิดออกอย่างแรง และเขาก็ปรากฏตัวขึ้น เสื้อแจ็กเก็ตหนังพาดไหล่ข้างหนึ่ง เสื้อยืดสีดำรัดรูปจนดูเหมือนผ้าจะขาดได้ทุกเมื่อ เสียงในบาร์เงียบลงไปครึ่งวินาทีแล้วก็ดังสนั่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยเสียงตบหลังและเสียงเช

ฉันได้ยินเสียงกุญแจเสียดสีกับแม่กุญแจเวลา 2:43 น. และฉันก็รออยู่แบบนั้นเสมอมา เวลาที่เธอเคยกลับบ้านดึกๆหกเดือน หกเดือนที่แสนจะเงียบงัน หลังจากที่ฉันบอกเธอว่าฉันเลิกที่จะรอเศษเสี้ยวอะไรจากเธอแล้ว ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีข้อความ มีแค่การดูสตอรี่ในอินสตาแกรมเป็นครั้งคราวที่หายไปก่อนที่ฉันจะแคปหน้าจอได้ ฉันเพิ่งจะเริ่มนอนหลับได้สนิทอีกครั้ง เริ่มคบกับคนที่ปลอดภัยและน่าเบื่อที่ไม่เคยทำให้ฉันกรีดร้องด้วยความโกรธหรืออะไรทำนองนั้น และตอนนี้ประตูก็เปิดออกมาร่าก้าวเข้ามาราวกับว่าเธอยังเป็นเจ้าของที่นี่ เสื้อแจ็กเก็ตหนังของเธอเปียกฝนลงบนพื้นไม้ของฉัน ผมของเธอสั้นกว่าที่ฉันจำได้ เส้นผมสีเข้มแนบติดหน้าผาก ดวงตาสีเทาเข้มเหมือนเดิมที่เคยตรึงฉันไว้กับที่โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำเธอไม่พูดอะไร แค่วางกระเป๋าเดินทางลงบนพื้นด้วยเสียงเปียกๆ ปิดประตูลง แล้วเดินข้ามห้องนั่งเล่นไปในสามก้าวฉันยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ครัวในชุดนอนขาสั้นและเสื้อกล้ามบางๆ หัวใจเต้นแรงแล้ว ฉันอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง… เธอมาทำอะไรที่นี่?...แต่เธอกลับเอื้อมมือมาหาฉันก่อนมือของเธอกำเสื้อกล้ามด้านหน้าของฉันแน่นแล้วดึงฉันไปข้างหน้า ปากของเราชน

ฉันตื่นขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยวผ้าปูที่นอนฝั่งของมาราเย็นเฉียบ รอยบุ๋มของร่างกายเธอหายไปแล้ว ความตื่นตระหนกแล่นเข้ามาในอกฉันก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวที่ไหลมาจากโถงทางเดิน เสียงน้ำกระทบกระเบื้องอย่างต่อเนื่อง ฉันนอนอยู่ตรงนั้นสักพัก จ้องมองพัดลมเพดานที่หมุนเป็นวงกลมอย่างเชื่องช้า พยายามปลอบใจตัวเองว่าเมื่อคืนเป็นแค่ความฝัน ว่าเธอไม่ได้กลับมา ว่าเธอไม่ได้มีอะไรกับฉันโดยไม่ป้องกัน แล้วบอกว่าเธอจะหายไปตลอดกาล เสียงน้ำหยุดลงเธอปรากฏตัวออกมาห่อตัวด้วยผ้าขนหนูของฉันผืนหนึ่งที่เล็กเกินไปสำหรับรูปร่างของเธอ ผูกไว้หลวมๆ ที่สะโพก หยดน้ำไหลลงมาตามกระดูกไหปลาร้า ลากเส้นระหว่างหน้าอกของเธอ แล้วหายไปในผ้าขนหนู ดวงตาของเธอสบตาฉันทันที ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่จากช่วงเวลาที่มืดมน มีเพียงสายตาที่เย็นชาและประเมินความเสี่ยงแบบที่เธอใช้“เธอยังอยู่ที่นี่” เธอบอก“แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนได้อีกล่ะ?”เธอก้าวข้ามไปที่เตียง ทิ้งผ้าขนหนูลงอย่างไม่ใส่ใจ เปลือยเปล่าอีกครั้ง รอยช้ำเริ่มปรากฏขึ้นที่ลำคอของเธอตรงที่ฉันกัด รอยนิ้วมือบนสะโพกของฉันก็ปรากฏอยู่บนสะโพกของเธอเช่นกัน เธอปีนขึ้นไปบนที่นอน คร่อมต้นขา

เครื่องบินเจ็ตลงจอดบนทางวิ่งยางมะตอยสีดำแคบๆ แห่งหนึ่งในเคปเวอร์เด ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำยามรุ่งอรุณ ไม่มีอาคารผู้โดยสาร ไม่มีด่านศุลกากร มีเพียงอาคารคอนกรีตเตี้ยๆ ไฟสปอตไลท์ดวงเดียว และรถจี๊ปสีดำเก่าๆ จอดรออยู่โดยที่เครื่องยนต์ยังทำงานอยู่มาราปลดเข็มขัดนิรภัยก่อน คว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เราแพ็คอย่างเร่งรีบก่อนขึ้นเครื่อง มีทั้งพาสปอร์ตปลอม เงินสด และปืนพกที่ยังอุ่นอยู่จากการยิงต่อสู้ในโรงเก็บเครื่องบิน เธอมองมาที่ฉัน ดวงตาของเธอนิ่งสงบแม้จะมีเงามืดอยู่ใต้ดวงตา“นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะเปลี่ยนใจนะ” เธอพูดเบาๆฉันยืนขึ้น ขายังสั่นอยู่เพราะความสูงและทุกอย่าง “ฉันเปลี่ยนใจตั้งแต่วินาทีที่คุณเดินกลับเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ของฉันแล้ว”เธอพยักหน้าหนึ่งครั้ง ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความโล่งใจเราเดินลงบันไดไปยังอากาศยามค่ำคืนที่ชื้นแฉะ มีกลิ่นของเกลือและดีเซล นักบินไม่พูดอะไร เพียงยื่นกระดาษพับให้มารา ยกหมวกขึ้นเล็กน้อย แล้วหายเข้าไปในห้องโดยสาร เครื่องยนต์ค่อยๆ ลดเสียงลงด้านหลังเราขณะที่เราเดินไปที่รถจี๊ปคนขับเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผอมบาง อายุประมาณห้าสิบกว่าๆ มีแผลเป็นยาวจากขมับถ