ANMELDENTeilen
คะแนนพิเศษ
Veröffentlichungsdatum:
07.10.2026 17:14:06
Aktuellstes Kapitel
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ คะแนนพิเศษ 2
เอเลน่าไม่กี่วันหลังจากคืนนั้นบนโต๊ะทำงานของเขา ฉันพยายามอย่างหนักที่จะหลบหน้าศาสตราจารย์ดันเต้ ฉันเลือกนั่งหลังห้องบรรยายและหลีกเลี่ยงการสบตาเขา ฉันบอกตัวเองว่าเรื่องมันจบลงแล้ว และต่อจากนี้ไปฉันจะวางตัวอย่างมืออาชีพ แต่ร่างกายของฉันกลับจดจำทุกสัมผัสได้แม่นยำ ทุกครั้งที่หลับตา ฉันยังรู้สึกถึงตัวตนของเขาที่อยู่ภายในตัวฉันหลังเลิกเรียนในบ่ายวันนั้น ฉันพยายามจะรีบปลีกตัวออกไปพร้อมกับนักศึกษาคนอื่นๆ แต่ขณะที่เดินไปตามทางเดินอันเงียบสงบเพื่อจะออกไปข้างนอก ฉันก็รู้สึกได้ว่าเขากำลังเดินตามมาข้างหลัง“คุณเอเลน่าครับ” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยเรียก “ขอคุยด้วยหน่อย”ฉันหยุดเดิน หัวใจเต้นรัว “ศาสตราจารย์คะ... ฉันมีเรียนต่อ ฉันคงต้องไปแล้วค่ะ”เขาเดินมาทันฉัน มือของเขาแตะเบาๆ ที่แผ่นหลังส่วนล่างขณะที่เราเดินไปด้วยกัน สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง “คุณพยายามหลบหน้าผมนะ นั่นไม่เหมือนนิสัยคุณเลย”เราเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินเล็กๆ ที่นำไปสู่ห้องทำงานของเขา บริเวณนั้นไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ทันใดนั้นเขาก็พาฉันเข้าไปในห้องทำงานแล้วล็อกประตูตามหลัง“ศาสตราจารย์คะ ได้โปรดเถอะ” ฉันกระซ
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ คะแนนพิเศษ
เอเลน่าไม่กี่วันต่อมา ฉันพบว่าตัวเองมายืนอยู่หน้าห้องทำงานของศาสตราจารย์ดันเต้อีกครั้ง ทั้งที่เคยสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่มาที่นี่อีก ฉันบอกตัวเองว่ามาเพื่อขอคำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรียงความเท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝง มือของฉันสั่นเทาขณะเคาะประตู“เข้ามาสิ เอเลน่า”ภายในห้องทำงานยังคงสลัวราง มีเพียงแสงนวลตาจากโคมไฟบนโต๊ะเท่านั้นที่ส่องสว่าง ศาสตราจารย์ดันเต้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ ดูสุขุมและทรงอำนาจ ทันทีที่ฉันก้าวเท้าเข้าไป สายตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความรู้สึกอันลึกล้ำและหนักแน่นของเขาก็จับจ้องมาที่ฉัน“ปิดประตู” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “แล้วล็อคด้วย”ฉันทำตามคำสั่งนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว “หนูเอาเรียงความที่แก้ไขแล้วมาให้ค่ะศาสตราจารย์ หนูพยายามปรับแก้ตามจุดที่คุณแนะนำไว้แล้ว”เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหาฉัน “ดีมาก แต่เราต่างก็รู้ดีว่าคืนนี้เธอมาที่นี่เพราะอะไรกันแน่”ฉันถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานของเขา “หนู... หนูแค่ต้องการความช่วยเหลือเรื่องเกรดค่ะ แค่นั้นเอง”เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรูปร่างสูงใหญ่ของเขาดูเหมือนจะปกคลุมร่างของฉันไว้ เขาเชยคางฉันขึ้น
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ครับ ศาสตราจารย์
เอเลน่าฝนกำลังตกหนักตอนที่ฉันไปถึงห้องทำงานของศาสตราจารย์ดันเต้ในเย็นวันถัดมา ทางเดินเงียบเชียบและมืดมิด มีเพียงแสงไฟไม่กี่ดวงที่ยังเปิดอยู่ทั่วทั้งตึก ฉันเคาะประตูเบาๆ หัวใจเต้นรัว“เข้ามาสิ เอเลน่า”ฉันก้าวเข้าไปข้างใน ห้องทำงานสลัวด้วยแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะและแสงนวลตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ศาสตราจารย์ดันเต้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่พับแขนเสื้อขึ้น เขาดูมีอำนาจและน่าเกรงขามยิ่งขึ้นในแสงสลัวนั้น“ปิดประตู” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม “แล้วล็อกด้วย เราไม่อยากให้มีใครมารบกวน”ฉันล็อกประตูด้วยนิ้วมือที่สั่นเทาแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา “หนูเขียนเรียงความใหม่ตามที่อาจารย์สั่งแล้วค่ะ พยายามเน้นเรื่องความแตกต่างระหว่างภาพลวงตากับความเป็นจริงมากขึ้น”“เด็กดี” เขาพึมพำ คำสองคำนั้นทำให้ความอบอุ่นแล่นพล่านไปทั่วร่างฉัน เขารับเรียงความฉบับใหม่ไปอ่านทีละบรรทัด “เรามาดูไปพร้อมๆ กันนะ”ตลอดช่วงยี่สิบนาทีต่อมา เราถกกันในทุกย่อหน้า น้ำเสียงของเขาฟังดูทุ้มลึกและใจ
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ คำแนะนำเพิ่มเติม
เอเลน่าฉันยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของศาสตราจารย์ดันเต้ มือที่ชื้นเหงื่อกำรายงานของฉันไว้แน่น หัวใจเต้นรัวจนฉันได้ยินเสียงมันดังก้องอยู่ในหู ฉันไม่เคยได้เกรดต่ำขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวิชาวรรณกรรม ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตูเบาๆ“เข้ามาได้”ฉันผลักประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน ศาสตราจารย์ดันเต้นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ดูเคร่งขรึมจริงจังเช่นเคย เขาอายุสามสิบแปดปี รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ใบหน้าคมสัน และมีดวงตาสีเข้มที่ดูเหมือนจะมองทะลุปรุโปร่งไปเสียทุกอย่าง เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตึงกระชับรับกับแผงอก และแขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรง“คุณเอเลน่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “ผมเดาว่าคุณคงมาเรื่องรายงานสินะ เชิญนั่งครับ”ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขาด้วยอาการขาอ่อนแรง “ค่ะ ศาสตราจารย์ หนูได้เกรด C-minus หนูไม่เข้าใจเลยว่าทำไม ทั้งที่หนูทุ่มเทกับมันมาก”เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหยิบรายงานของฉันขึ้นมาพลิกดู “คุณทุ่มเทจริงๆ นั่นแหละ เห็นได้ชัดเลย แต่ความทุ่มเทอย่างเดียวนั้นไม่พอหรอกถ้าการตีความของคุณมันผิดพลาด เรามาคุยเรื่องนี้กั
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ อย่าหยุดนะ
LIORAเช้าวันรุ่งขึ้น คามาร่ายืนกรานจะไปส่งแคสเซียนที่สนามบิน เธอเข้าใจว่าเขาจะบินกลับทันทีหลังจากจบสุดสัปดาห์ที่มีการแข่งขันนัดสำคัญ ฉันเองก็ติดรถไปด้วยเพื่อจะไปส่งเขา หัวใจฉันเต้นรัวตลอดทาง แคสเซียนคอยสบตาฉันผ่านกระจกมองหลังแล้วส่งยิ้มบางๆ มาให้ที่สนามบิน คามาร่าสวมกอดเขาแน่น "เดินทางปลอดภัยนะพี่ชาย ถึงแล้วส่งข้อความบอกด้วยล่ะ"ฉันกอดเขาบ้าง พยายามทำตัวให้เป็นปกติ "ไปนะแคสเซียน สนุกมากเลยที่เธอมาที่นี่" ฉันพูดทันทีที่ฉันกับคามาร่าขับรถออกมา โทรศัพท์ของฉันก็สั่น มันเป็นข้อความจากเขา "จองห้องโรงแรมไว้แล้ว มาหาฉันนะที่รัก ฉันอยากใช้เวลากับเธอให้นานกว่านี้" เขาตามด้วยส่งที่อยู่มาให้ทันทีฉันยิ้มและรีบคิดหาข้ออ้าง "คามาร่า ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารับปากจะช่วยเพื่อนร่วมชั้นทำสรุปข้อมูลสำหรับโปรเจกต์ใหญ่ เธอรออยู่ที่ร้านกาแฟใกล้ๆ มหาวิทยาลัยน่ะ เธอช่วยไปส่งฉันที่นั่นหน่อยได้ไหม?"คามาร่ายักไหล่ "ได้สิ ไม่มีปัญหา ขอให้สนุกกับโปรเจกต์นะ"เธอมาส่งฉันลง แล้วฉันก็ยืนรอจนรถของเธอขับลับสายตาไป จากนั้นฉันก็รีบเดินทางตรงไปที่โรงแรม มือฉันสั่นเทาด้วย
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ทั้งหมดของฉัน
ลิโอราคืนนั้น ฉันกลับถึงอพาร์ตเมนต์โดยนอนพักผ่อน คามาราเผลอหลับไปแต่เช้าในห้องของเธอข้างห้องโถง ประตูของเธอปิดอยู่ และอพาร์ทเมนท์ก็เงียบสงบ ยกเว้นเสียงครวญครางเบาๆ จากตู้เย็น ร่างกายของฉันยังจำทุกวินาทีจากห้องสมุดก่อนหน้านี้ ฉันรู้สึกเจ็บในแบบที่ดีที่สุดแต่ฉันก็อยากให้แคสเซียนกลับมาอีกครั้ง ความตึงเครียดระหว่างเราก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นเรานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยแกล้งทำเป็นว่ากำลังดูบางอย่างในทีวีโดยเปิดเสียงเบา แคสเซียนยังคงมองมาที่ฉัน มือของเขาวางบนต้นขาของฉันใต้ผ้าห่ม“คิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้เหมือนกันเหรอ?” เขากระซิบ“ใช่” ฉันกระซิบกลับ "หยุดไม่ได้แล้ว การที่เธอเละเทะฉันบนโต๊ะนั้น...ฉันรู้สึกแบบนั้นอยู่เรื่อย"เขายิ้มและโน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น " ดี เพราะฉันต้องการเธออีกครั้งตอนนี้ ลิโอร่า แต่เราต้องเงียบๆ ไว้ คามาร่าอยู่ตรงนั้นแล้ว"ฉันพยักหน้าแล้วกัดริมฝีปาก หีของฉันเริ่มเปียกแล้วเพียงเพราะคำพูดของเขา เราปิดทีวีและเดินเข้าไปใกล้กันบนโซฟา เขาจูบฉันเบาๆ ในตอนแรก จากนั้นจึงจูบลึกลงไป ลิ้นของเราสัมผัสกัน และฉันก็ส่งเสียงครางเล็กๆ เข้าไปในปากของเขา“ชู่ว ที่รัก” เขาพูดเบา
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ความปรารถนาที่ไร้การควบคุม
ฉันหลับตาลงและปล่อยให้ลูกพี่ลูกน้องจูบฉันอีกครั้ง รสหวานของกลีบช่องคลอดที่เปียกชุ่มของฉันเหลือเพียงแค่รสชาติจางๆ แต่จูบนั้นทำให้ฉันเปียกชุ่มยิ่งกว่าเดิมไมเคิลผละออกและปลดกระดุมเสื้อนอนของฉันทีละเม็ด จนกระทั่งหน้าอกใหญ่โตของฉันเผยออกมาอย่างเต็มที่"เปลือยแบบนี้มันดีกว่าอีก... ลูกพี่ลูกน้อง ฉันไม่อย
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ เงาแห่งบาป
ฉันกำลังช่วยตัวเองอีกแล้วตั้งแต่วันที่ไมเคิลจับได้ว่าฉันอยู่ในห้องของเขา ร่างกายฉันก็ควบคุมไม่ได้อีกต่อไป ความรู้สึกร้อนๆ แปลกๆ ครอบงำท้องฉันทุกครั้งที่ฉันเห็นลูกพี่ลูกน้องอยู่แถวบ้านและราวกับว่าเขารู้ ไมเคิลก็จะยิ้มเยาะฉันแล้วเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไร ฉันอยากรู้มากกว่านี้ ความรู้สึกนั้นในร่างกายฉั
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ตัณหาและความลุ่มหลง
ตั้งแต่เคย์ลีมาอยู่บ้านฉัน ฉันก็คอยจับตาดูเธอมาตลอด สิบปีทำให้เธอดูโตขึ้นและเซ็กซี่ขึ้นมาก แต่กลับทำตัวเหมือนคนไร้เดียงสาที่สุดมันบ้ามากที่เธอตื่นนอนตอนเช้าแล้วลงมาที่ครัวในชุดนอนสุดเซ็กซี่พร้อมใบหน้าน่ารักยิ่งบ้าไปกว่านั้นคือฉันเพิ่งรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องสุดฮอตของฉันนั้นไร้เดียงสาแค่ไหนฉันสนุกกับส
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ หน้าลามก
บ้านป้าเคธี่เงียบจังเลยวันนี้ทุกคนออกไปข้างนอกกันหมดแล้ว ป้าเคธี่ไปห้างสรรพสินค้า ส่วนไมเคิลก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เหลือฉันอยู่บ้านคนเดียว ฉันเลยเดินสำรวจไปรอบๆ บ้าน จับต้องสิ่งของต่างๆ และแอบมองเข้าไปในห้องต่างๆ เพื่อทำความรู้จักบ้านให้ดีขึ้นบ้านฉันเรียบง่ายและเล็ก แต่บ้านหลังนี้ใหญ่โตมโหฬาร มี
Das könnte dir auch gefallen
คลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.0K AufrufeHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์364.8K Aufrufeบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.0K Aufrufeรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา80.6K Aufrufeไม่หวนคืน Never again
มนสิกานต์18.1K Aufrufeผู้หญิงอยู่บน ผู้ชายอยู่ล่าง SET
สายลมละเมอ59 Aufrufeพี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]
มนต์ศิขริน105 Aufrufeสาวใช้บ้านไร่ของคิริน
Duangkwan336 Aufrufe
