All Chapters of พันธะรักหมอร้าย : Chapter 81 - Chapter 90

ทว่าขณะที่ทั้งสองนั่งชมวิวและทานน้ำแตงโมปั่นเย็นๆในร้านคาเฟ่ ประกายดาวที่ภีมภพเอ่ยมาเช่นนั้น ร่างบางถึงกับทำหน้าไม่ถูก“หมอ พูดอะไร ของหมอ หมอไม่สบายหรือป่าวคะ” คนถามไม่พูดเปล่า ทว่ามือเรียวกับยื่นไปอังหน้าผากคนตัวสูง จู่ๆ เขาก็ขอโทษฉัน ทั้งที่เรื่องมันผ่านมาแล้ว“เธอให้อภัยฉันได้ไหม” ภีมภพถาม ทว่าประกายดาวที่ถูกสายตาของภีมภพจับจ้องเธอนั่น มือเรียวหยิบแก้วน้ำแตงโมปั่นมาทานแก้เขิน“ลืมๆ ไปเถอะค่ะ ฉันลืมไปหมดแล้ว” ลืม หึ...เขาทำเลวกับเธอซะขนาดนั้น ประกายดาว เธอลืมง่ายๆเช่นนี้เลยเหรอ“ลืม เธอลืมแม้กระทั่งตัวฉันด้วยหรือป่าว” ประกายดาวที่ถูกถามเช่นนั้น ร่างบางถึงกับสะอึก“หมอตั้งใจ ฉุดฉันมาที่นี่ เพื่ออยากมาใช้เวลากับฉัน ไม่ใช่เหรอ หมอจะถาม ให้ได้อะไร” ประกายดาวเอ่ยอย่างตัดบท เปลี่ยนเรื่องเสียดื้อๆ เธอไม่อยากจดจำเรื่องราวในอดีต ไม่อยากจมปักและเสียเวลากับเรื่องพวกนั้น“อืม...ฉันขอโทษที่ทำให้เธอ รู้สึกไม่ดี และเสียบรรยากาศ” จริงอย่างที่เธอบอก เขาไม่ควรนึกถึงเรื่องราวในอดีต แค่วันนี้มีความสุขไปพร้อมกับเธอ ก็พอแล้วภีมภพพาประกายดาวนั่งทานของว่าง และชมวิวที่คาเฟ่อยู่เช่นนั้นนานนับชั่วโมง“อยากไ

~ 2 เดือนต่อมา ~ @ภายในห้องทำงาน นพ.ภีมภพ อักษรรุ่งโรจน์สกุลด้านภีมภพหลังจากที่ร่างสูงกลับมาจากระยอง วันนั้นเขาจำเหตุการณ์ได้ดี ต่อให้เขาพยายามแค่ไหน ประกายดาวก็ไม่หวนคืนกลับมา ภีมภพรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลา 5 ทุ่มกว่าๆ สายตาคมกวาดมองไปบริเวณโดยรอบกับไร้เงาของประกายดาว และที่หนักกว่านั้น เธอคือคนที่วางยานอนหลับเขาคืนนั้น นั้นทำให้เขาได้แต่ปล่อยเธอไป เริ่มต้นใหม่กับมันหลังจากนั้น นายแพทย์ภีมภพ ก็ทำงานอย่างหนัก บ้าคลั่ง อุทิศตนให้กับผู้ป่วย ใช้ชีวิตอยู่ที่โรงพยาบาลซะส่วนใหญ่ ส่วนเรื่องของเขาและประกายดาว มันจบลงแล้ว จบตั้งแต่วันที่เธอเลือกกลับไปกับคนของเธอ ผมไปที่บ้านย่ารส ทว่าหลังจากวันนั้นกับไร้เงาของประกายดาว ผมได้ข่าวว่าเธอตามชินดนัยไปดูงานที่ต่างประเทศ ไม่มีกำหนดกลับ หรือไม่อาจจะเรียนต่อที่นั้น นั้นคือคำตอบที่ผมทราบจากคนใกล้ตัวของประกายดาว ถามว่าเจ็บ ทรมานไหม นี่มันยังน้อยไปถ้าเทียบกับสิ่งที่ผมทำกับเธอ“มันสมควรแล้ว หมอ” นั้นคือสิ่งที่เขาบอกกับตัวเอง แต่ที่ผมไม่เจอประกายดาว“ที่เป็นแบบนี้เพราะไอ้ชินดนัย มันคอยกันท่าผม ไม่ให้เข้าใกล้ประกายดาว”“ฉัน เคยเตือนคุณแล้วนะ หมอภีม ยังไงเส

“ยัย ดาวท้อง” ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด กานต์ยิการ์คิดว่าประกายดาวท้องกับชินดนัย เพราะทั้งสองพึ่งกลับจากไปทำงานที่ต่างประเทศ ริมฝีปากเรียวเม้มเข้าหากันแน่นด้วยอารมณ์โกรธจัด เธอโกรธแค้นประกายดาวถึงกับหน้าชา เพียงแค่มือตักอาหารข้างหน้ายังไม่มีเรี่ยวแรง‘ชิน คุณหักหลังฉันอย่างเลือดเย็น’ กานต์ยิการ์น้ำตาตกใน จุกแน่นไปหมดทั้งหัวใจ ความรู้สึกตอนนี้ มันจุก มันแน่น สับสนไปหมดด้านภีมภพเองก็รู้สึกไม่ต่างจากกานต์ยิการ์ อาหารตรงหน้าหลากหลายอย่าง ทว่าเขากับกลืนมันไม่ลง มันเกิดคำถามมากมายภายในใจของเขา ‘ลูกใคร ประกายดาว เธอท้องกับใคร’ แต่อีกใจกับถามขึ้นมา‘จะท้อง ก็ไม่แปลกเพราะ เธอแต่งงานแล้ว‘ อีกอย่างประกายดาว และชินดนัยพึ่งกลับจากปารีส นี้สิคืออีกเรื่องที่ทำเอาภีมภพคิดไม่ตกด้านประกายดาว เหลือบมองหน้าภีมภพ นัยน์ตาคมคู่ดุสบตาเธอ เขาคงไม่รู้สึกอะไรหรอกนะ เพราะเขาไม่เคยสนใจ ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ประกายดาวที่ไม่เจอภีมภพมานานนับ 3 เดือน เขาดูเปลี่ยนไป แปลกตากว่าเมื่อก่อน มีหนวดบางๆ แซมขึ้นมา เสริมทัพดูดิบเถื่อนกว่าเมื่อก่อน‘หมอ...เถื่อนสินะ’ กานต์ยิการ์เหลือบมองประกายดาว ที่ชินดนัยคอยตักโน้นนี้ให้น้องสา

~ 1 เดือนต่อมา ~ด้านภีมภพไม่ว่าเขาพยายามจะเข้าหาประกายดาวยังไง ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาเขากับไม่เจอเธอ ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อน วันนี้หลังจากเสร็จงานที่โรงพยาบาล ภีมภพนัดฟรอสต์ มาคัส ไทม์ที่ผับ“เห้ย...เป็นไงวะหมอ ไม่เจอหน้าแค่ไม่กี่วัน ดูมึงทั้งผอมทั้งโทรม แบดชิบหาย” ที่ไทม์ทักเช่นนั้น เพราะคุณหมอที่เคยใบหน้าเกลี้ยงเกลา ทว่ากับมีหนวดแซมขึ้นมาบางๆ เสริมให้ดูดุดันขึ้น“มันเปลี่ยนลุค” ฟรอสต์แซว“เออ วันก่อนกูเจอน้องดาว อวบอั๋นดูมีน้ำมีนวล เปล่งปลั่ง สวยผิดหูผิดตาขึ้นเยอะเลย จำน้องแทบไม่ได้” เมื่อ 3 วันก่อน ไทม์ที่บังเอิญเจอประกายดาวที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง จึงบอกกับภีมภพ“อืม...ประกายดาว เธอท้อง”“ท้อง เห้ย...จริงปะเนี่ย” ฟรอสต์เอ่ยด้วยสีหน้าตกใจ“เชี่ย ฟรอสต์ มึงจะตกใจห่าอะไร น้องดาวเธอแต่งงานมีผัวแล้วนะโว้ย ไม่เห็นแปลกเลยที่เธอจะตั้งครรภ์” คำพูดของไทม์นั้นทำเอาภีมภพถึงกับคิดหนัก ขึ้นเป็นสองเท่า“ใช่ไหมวะ...”“อืม”“น้องท้องซะ ขนาดนี้แล้ว ตัดใจเสียเถอะ หมอ มึงเองก็มีคุณกานต์อยู่แล้ว” ภีมภพไม่ตอบ ทว่าทำได้เพียงหยิบแก้วบรั่นดีขึ้นมากระดกเท่านั้น ตั้งแต่วันที่ทราบข่าวประกายดาวท้อง

วันต่อมาด้านประกายดาว ร่างบางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีกับไร้เงาคนที่นอนเฝ้าฉันมาตลอดทั้งคืน และวันนี้ครอบครัวของฉันรวมทั้งคุณย่า ญาติๆคนอื่นๆ ต่างมาเยี่ยมตะวัน ประกายดาวที่เห็นหน้าพ่อแม่ของตน ร่างบางถึงกับน้ำตาคลอที่ฉันเองได้เป็นหม่ามี้แล้ว จนกระทั่งทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านสามวันต่อมา ด้านประกายดาวกลับมาพักฟื้นที่เรือนหอของชินดนัย แต่ตะวันคุณหมอยังไม่อนุญาตให้กลับพร้อมเธอนั้น ประกายดาวหลังจากที่ชินดนัยมารับเธอกลับบ้าน ขณะที่ลูกชายยังนอนอยู่ในตู้อบ ประกายดาวถึงกับน้ำตาคลอ เธอคิดถึงและสงสารลูกชายสุดที่รักจับใจจนกระทั่งวันพรุ่งนี้ ประกายดาวนำน้ำนมมาให้ลูกที่โรงพยาบาล ทว่าขณะที่เธอมาเยี่ยมลูกชาย พร้อมกับชินดนัย สายตากับสะดุดเข้ากับภีมภพและกานต์ยิการ์“ฉันมาเยี่ยมตะวันน่ะ ตะวันน่ารักน่าชังมากเลยนะ น่าชังมาก จนซะฉันอยากมีเบบี๋เป็นของตัวเอง” กานต์ยิการ์ เอ่ยกับน้องสาว ด้านภีมภพร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์เบนสายตามายังประกายดาวและชินดนัยที่มาพร้อมกัน“ขอบคุณพี่กานต์มากนะคะที่เอ็นดูตะวัน ดาวเอาน้ำนมมาให้ตะวันค่ะ” ประกายดาวเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ ทว่าเมื่อคอยหลังกานต์ยิการ์ ภีมภพเองก็ไม่ปริปากเอ่ยอะไ