All Chapters of แค้นดั่งบุปผาลอยน้ำ: Chapter 1 - Chapter 9

สองชั่วโมงต่อมา ฉันเซ็นเอกสารรับรองการเสียชีวิต และให้ความร่วมมือกับหมอในการเข็นร่างลูกสาวไปยังห้องเก็บศพและในตอนนั้นเอง สายโทรศัพท์จากลู่จื่อหมิงก็มาเสียที วินาทีที่กดรับสาย เสียงดนตรีอึกทึกบาดหูแทบจะทำให้ฉันปวดหัวจนระเบิด ดูเหมือนลู่จื่อหมิงจะอารมณ์ดีไม่น้อย เขาถามเสียงดังว่า "หว่านอิ๋ง ทำไมโทรมาตั้งหลายสายล่ะ ลูกสาวคิดถึงผมแล้วใช่ไหม...""ทำไมคุณถึงทิ้งลูกไว้บนเตียงผ่าตัดแล้วเดินหนีไปกลางคันแบบนั้น?! ลู่จื่อหมิง คุณสัญญากับฉันแล้วนะ! ว่าจะทำให้ลูกได้เกิดใหม่ด้วยมือของคุณเอง!"ฉันกัดฟัน ตะคอกขัดคำพูดของเขาแทบจะเป็นเสียงคำรามปลายสายฝั่งนั้น ลู่จื่อหมิงเงียบไปหลายวินาที หลังจากนั้น ก็พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนไม่ได้ใส่ใจว่า"หว่านอิ๋ง ขอโทษนะ เป็นความผิดของผมเอง แต่สถานการณ์ทางฝั่งรั่วอวิ๋นมันฉุกเฉินมากจริงๆ มันรอไม่ได้ วางใจเถอะ ผมได้ข่าวเรื่องหัวใจดวงใหม่แล้ว อีกสองวันจะจัดการผ่าตัดให้...” อีกสองวันงั้นเหรอ?เขายังจำได้อยู่ไหมว่าลูกสาวของตัวเองถูกผ่าเปิดทรวงอกทิ้งไว้ และนอนรอความตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่บนเตียงผ่าตัด?"ลู่จื่อหมิง ลูกสาวของเราเธอ...” "พี่จื่อหมิง

"คุณช่วยสวมวิญญาณความเป็นคนหน่อยได้ไหม?! สุสานนี้คุณต้องใช้หรือผมต้องใช้กันแน่?! แค่ให้คุณยอมยกให้คนอื่นมันจะตายมั้ย?!"ความโกรธในใจฉันไม่อาจกดข่มได้อีกต่อไป ฉันพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของเขาและกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเจียนตาย"เพราะนี่คือสุสานที่ฉันเตรียมไว้ให้หยวนหยวน! ลูกสาวของคุณ หยวนหยวน เธอตายแล้ว! ก็เพราะคุณทิ้งเธอไปกลางคัน เธอเลยต้องตายอยู่บนเตียงผ่าตัด!""ลู่จื่อหมิง คุณยังมีความเป็นคนอยู่บ้างไหม?!"บริเวณรอบข้างที่เคยส่งเสียงอึกทึก เงียบกริบทันทีหลังได้ยินคำกล่าวหาของฉัน ลู่จื่อหมิงยืนหน้าถอดสีหันไปมองป้ายหลุมศพตรงนั้นแวบหนึ่งด้วยความอึ้งแต่เพียงครู่เดียว สีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ แถมมุมปากยังยกยิ้มเยาะเย้ย “ซูหว่านอิ๋ง คุณโกหกโดยไม่คิดอะไรเลยสินะ ผมแค่ไม่ได้กลับบ้านสองวัน ตอนนี้ถึงขั้นเอาเรื่องลูกสาวตายมาหลอกผมแล้วเหรอ?!”"คุณคิดว่าผมเป็นไอ้โง่หรือไง? เมื่อคืนนี้ลูกของรั่วอวิ๋นยังคุยกับหยวนหยวนอยู่เลย วันนี้คุณมาบอกว่าลูกตายแล้ว? ซูหว่านอิ๋ง จะโกหกอะไรก็ช่วยหัดใช้สมองคิดหน่อยได้ไหม?""ช่างเถอะ ขี้เกียจจะทะเลาะกับคุณ ในเมื่อคุณแต่งงานเข้าบ้านผมแล้ว ก็ต้องปฏ

ทันทีที่ฉันพูดจบ เจียงรั่วอวิ๋นก็นิ่งอึ้งอยู่บนเวที ลู่จื่อหมิงวิ่งขึ้นมาจากด้านล่างเวที ก่อนจะกระชากคอเสื้อฉันและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "นังแพศยา! คุณพูดพล่อยๆ อะไรของคุณ! เดี๋ยวหยวนหยวนก็มาถึงแล้ว! พอหยวนหยวนมาถึง จะต้องพูดด้วยตัวหนูว่ารักผม!” แสงแฟลชจากกล้องนับหมื่นตัวพากันสาดรัวส่องตรงขึ้นมาบนเวทีใบหน้าของลู่จื่อหมิงซีดเขียว เขาเขย่าตัวฉันอย่างบ้าคลั่ง "ผมจะเจอหยวนหยวนเดี๋ยวนี้! โทรหาหยวนหยวนซะ! เร็วเข้า! ผมจะให้ลูกสาวสุดที่รักของผมพูดกู้ศักดิ์ศรีคืนให้ผมจากปากของเธอเอง!"ทันทีที่ลู่จื่อหมิงพูดจบ เสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังสนั่นมาจากเหนือศีรษะ เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น พ่อของฉันก็เดินเข้ามาพร้อมกับยื่นกล่องเก็บเถ้ากระดูกใส่มือของลู่จื่อหมิง..."ลูกสาวสุดที่รักของแกมาถึงแล้ว..."ลู่จื่อหมิงค่อยๆ ก้มหน้าลงมองกล่องใบเล็กในมือพ่อของฉัน และเผลอยื่นมือออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่พอยื่นไปได้เพียงครึ่งทาง มือของเขาก็หยุดลง สีหน้าของเขาแสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย "คุณพ่อครับ ยังไงคุณพ่อก็มีศักดิ์เป็นคุณตาของเธอนะครับ ต่อให้จะเป็นการล้อเล่น ก็ไม่ควรเอาชีวิตของหยวนหยวนมาล้อเล่นแบบนี้

ลู่จื่อหมิงในคลิปวิดีโอเดิมทีกำลังลงมือผ่าตัดบางอย่างอยู่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะเขา แต่ลู่จื่อหมิงขยับมือทำงานตรงหน้าต่อไปพร้อมสั่งผู้ช่วย"ช่วยดูหน่อยว่าใครโทรมา ถ้าเป็นเบอร์ของภรรยาผม ก็ไม่ต้องไปสนใจ..."ผู้ช่วยเหลือบมองหมายเลขที่โทรเข้ามาแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา"ศาสตราจารย์ครับ เป็นรุ่นพี่เจียงโทรมาครับ..."ยังไม่ทันที่ผู้ช่วยจะพูดจบประโยค ลู่จื่อหมิงก็รีบวางมีดผ่าตัดลงทันที ก่อนจะหันมาตวาดใส่"แล้วทำไมยังไม่รีบกดรับอีก! ยังจะมัวยืนอืดอาดทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้น?!"ผู้ช่วยหันไปมองลูกสาวของเขาที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดแวบหนึ่งเขาลังเลอยู่สองสามวินาที ก่อนจะกดรับสายด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างลำบากใจเจียงรั่วอวิ๋นที่อยู่ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นร้องไห้"จื่อหมิง พี่แน่ใจจริงๆ เหรอคะว่าใบรายงานผลตรวจนั่นคือการวินิจฉัยโรคผิด? ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ เช้านี้พอตื่นขึ้นมาเป่าเปาก็บ่นว่าทรมานไม่สบายตัว พี่ช่วยมาดูเขาหน่อยไม่ได้เหรอคะ...""รั่วอวิ๋น คุณสบายใจได้เลย ผมไม่มีวันดูพลาดอย่างแน่นอน ร่างกายของเป่าเปาแข็งแรงดี...""จื่อหมิง พี่ไม่แคร์ฉันกับเป่

ความโกรธแค้นอันมหาศาลนี้ทำให้เจียงรั่วอวิ๋นหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ เธอคุกเข่าอยู่ตรงนั้นจ้องมองเถ้ากระดูกของลูกสาวฉัน ขาทั้งสองข้างสั่นเทาไม่หยุด เธอเอาแต่โขกศีรษะลงกับพื้นพร้อมกับเอ่ยปากขอโทษลูกสาวซ้ำๆ"ขอโทษนะหยวนหยวน เป็นความผิดของน้าเอง หนูยกโทษให้น้าเถอะนะ อย่ามาโกรธมาแค้นน้าเลย ถ้าจะโทษก็ต้องโทษพ่อของหนูนู่น พ่อของหนูมันไม่มีสามัญสำนึก มันไม่คู่ควรจะเกิดมาเป็นพ่อคน...""น้าก็แค่โทรศัพท์ไปหาสายเดียวเอง น้าไม่ได้บังคับเขาเลยนะ เป็นเขาเองที่เสนอหน้าอยากจะมาที่นี่""แล้วก็เป็นเขาเองนั่นแหละที่เอาหัวใจที่เดิมทีเป็นของหนูติดมือมาด้วย หนูยกโทษให้น้าเถอะนะ หรือถ้าไม่ หนูจะไปโกรธไปลงโทษลูกชายของน้าแทนก็ได้ เพราะเขาเป็นคนโกหก เป็นเขาที่หลอกพ่อของหนูเอง..."คำพูดของเจียงรั่วอวิ๋นทำเอาทุกคนในงานถึงกับตกตะลึงผู้หญิงคนนี้ เพื่อหนีความผิด ถึงขั้นโยนความผิดให้ลูกชายตัวเองได้...ดวงตาของลู่จื่อหมิงแดงก่ำ เขาจ้องเจียงรั่วอวิ๋นเขม็ง "นังแพศยา! คนที่ฆ่าหยวนหยวนก็คือแก! แกใช้มารยายั่วสวาทล่อลวงฉันขึ้นเตียง แกอ่อยฉันจนทำให้ฉันต้องสูญเสียลูกสาวไป นังหน้าด้าน แกมันสมควรตาย แกมันสมควรลงนรกไปซะ!"