แชร์

บทที่ 2

ผู้เขียน: มู่สุ่ย
ในงานศพ กลุ่มคนที่สนิทคุ้นเคยกับลู่จื่อหมิงต่างพากันแปลกใจว่า ว่าทำไมคุณพ่อที่รักลูกสาวราวกับชีวิตคนนี้ถึงไม่มา

พวกเขาพากันโทรหาเขา

มีเพียงฉันคนเดียวที่รู้ดีว่า โทรศัพท์เครื่องนี้ไม่มีวันโทรติด

และก็เป็นไปตามคาด จนงานศพจบลง ลู่จื่อหมิงก็ไม่ปรากฏตัว

ฉันสะกดกั้นความขมขื่นในส่วนลึกของหัวใจ กุมมือเล็กๆที่เย็นเฉียบของลูกสาวไว้เป็นครั้งสุดท้าย

การที่ไม่มีลู่จื่อหมิง สัตว์เดรัจฉานที่ไม่คู่ควรกับการเป็นพ่อ มารบกวน อาจเป็นเรื่องดีสำหรับลูกสาวก็ได้...

แต่ในวินาทีก่อนจะฝังศพ

เจ้าหน้าที่ของสุสานก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

สีหน้าของเขาดูแย่มาก เขาคว้าข้อมือของฉันไว้ทันทีพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"คุณซูครับ แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ มีคนกำลังไปอาละวาดก่อเรื่องตรงที่ดินสุสานที่คุณเลือกไว้ให้ลูกสาวครับ!"

ฉันเหมือนถูกฟ้าผ่า รีบวิ่งโซเซไปยังหลุมศพ

เพียงมองแวบเดียวก็เห็นเจียงรั่วอวิ๋นกำลังชี้หน้าพนักงานและโวยวายอย่างเอาแต่ใจ

"พวกแกที่เป็นแค่ลูกจ้างกระจอกๆ หมายความว่ายังไงฮะ?!"

"ฉันจะบอกพวกแกให้รู้ไว้! ฉันไปหาซินแสมาตรวจดูแล้วว่าฮวงจุ้ยของสุสานตรงนี้ดีที่สุด ถ้าทำให้พิธีฝังเจ้าดำน้อยของฉันล่าช้า พวกแกทุกคนต้องตายตามมันไป!”

เจ้าหน้าที่แสดงสีหน้าอ่อนใจและลำบากใจเป็นที่สุด

"ต้องขออภัยจริงๆ ครับคุณผู้หญิง แต่ที่ดินสุสานตรงนี้มีคนจองและจ่ายเงินไปแล้วครับ"

"อีกอย่าง ที่นี่คือสุสานสำหรับมนุษย์นะครับ สุนัขของคุณไม่เหมาะสมที่จะนำมาฝังที่นี่จริงๆ ครับ..."

"เหมาะสมหรือไม่เหมาะสมแกไม่มีสิทธิ์มาตัดสิน ที่นี่ใครเป็นคนจองไว้ล่ะ แกไปเรียกตัวมาสิ พวกเราจ่ายเงินชดเชยให้เธอได้"

ลู่จื่อหมิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมหันไปมองเจ้าหน้าที่ ในขณะที่มือก็คอยโอบปลอบประโลมเจียงรั่วอวิ๋นไม่ห่าง

"ไม่ได้ยินหรือไง? ไปเรียกหัวหน้าของพวกคุณมาพบผมเดี๋ยวนี้!"

เมื่อเจียงรั่วอวิ๋นเห็นท่าทีปกป้องเช่นนั้น เธอก็ยิ่งได้ใจและกร่างมากขึ้น

เธอซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของลู่จื่อหมิงมากขึ้น ก่อนจะตบหน้าเจ้าหน้าที่อย่างแรงทีหนึ่ง

"ได้ยินไหม?! ถ้าไม่เรียกหัวหน้าแกมา แล้วก็ไปเรียกคนที่จองที่ดินตรงนี้มา ไม่อย่างนั้น..."

"ฉันเป็นคนจองสุสานนี้เอง"

ฉันเดินแยกตัวออกมาจากกลุ่มชน ค่อยๆก้าวเท้าตรงไปยังลู่จื่อหมิงและเจียงรั่วอวิ๋นอย่างช้าๆ

วินาทีที่เห็นฉัน ลู่จื่อหมิงรีบผลักเจียงรั่วอวิ๋นออกจากอ้อมแขนทันทีด้วยความลนลาน

จากนั้นก็สาวเท้าเดินตรงมาหาฉันอย่างรวดเร็ว

เมื่อสายตาประสานกัน ฉันมองเห็นความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน

"หว่านอิ๋ง คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ทำไมไม่ไปนอนเฝ้าลูกที่โรงพยาบาลดีๆ มาเดินเพ่นพ่านอะไรที่สุสานเนี่ย?!"

"เออจริงด้วย แล้วที่คุณบอกว่าสุสานนี้เป็นของคุณ? คุณจะเอาสุสานไปทำอะไร?"

ฉันฝืนกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา แล้วเงยหน้ามองเขา

"ลู่จื่อหมิง คุณยังมีหน้ามาพูดถึงลูกอีกเหรอ? สุสานนี้ฉันเตรียมไว้ให้ลูก..."

"ว้าย พี่จื่อหมิงคะ รีบมาดูเป่าเปาหน่อยค่ะ ทำไมหน้าเป่าเปาซีดขนาดนี้?!”

ความลนลานในดวงตาของลู่จื่อหมิงพลันมลายหายไปในพริบตา

โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขารีบวิ่งตรงไปยังเด็กที่อยู่ข้างกายเจียงรั่วอวิ๋นทันที

เขาลงมือตรวจอาการแล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่ต้องกลัวนะลูก ลุงอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ..."

เจียงรั่วอวิ๋นยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเดินมาหาฉันช้า ๆ

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย แต่น้ำเสียงกลับแสร้งทำเป็นรู้สึกผิดอย่างหน้าไหว้หลังหลอก

"ขอโทษด้วยนะคะพี่สะใภ้ ฉันก็ไม่ทราบจริงๆ ค่ะว่าสุสานนี้พี่เป็นคนจองไว้ แต่ฉันดูแล้ว พี่ก็ไม่น่าจะมีเรื่องต้องใช้ประโยชน์จากสุสานนี้หรอกมั้งคะ สู้ยกมันให้เจ้าดำของเราดีกว่า"

"มันเพิ่งกินของที่ไม่ควรกินเข้าไปเมื่อวันก่อน ตายได้น่าสงสารมากเลยค่ะ พี่ดูเป่าเปาของเราสิ เสียใจจนหน้าถอดสีหมดแล้ว..."

"ไสหัวไป!"

ฉันเงยหน้าขึ้น แล้วพ่นคำ ๆ นั้นออกไปอย่างเย็นชา

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงร้องไห้ฟูมฟายอย่างเสแสร้งของเจียงรั่วอวิ๋นก็ดังไปทั่วทั้งสุสาน

ลู่จื่อหมิงลุกขึ้นยืน แล้วสาวเท้าเดินเข้ามาหาฉัน

เมื่อพูดออกมา น้ำเสียงนั้นกลับเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"หว่านอิ๋ง ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธเรื่องลูกสาวอยู่ แต่เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับรั่วอวิ๋นเลยนะ แล้วคุณก็เห็นสภาพของเด็กแล้วนี่ คุณเองก็เป็นคนเป็นแม่คนเหมือนกัน ทำไมถึงไม่มีจิตเมตตาเลยสักนิด?"

พูดจบ เขาก็หันไปสั่งเจ้าหน้าที่สุสานว่า

"สุสานนี้ภรรยาผมไม่เอาแล้ว ยกให้คุณเจียงไปซะ พวกคุณไปจัดการเรื่องเอกสาร..."

"ไม่มีทาง! ลู่จื่อหมิง ไสหัวไปซะ! พานางแพศยากับไอ้เด็กเหลือขอตัวนั้นไสหัวไปให้พ้นจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

ทันทีที่ฉันพูดจบ ลู่จื่อหมิงก็ยกมือขึ้นตบหน้าฉันอย่างแรง

“พอได้แล้ว! ซูหว่านอิ๋ง! ผมอดทนกับคุณมานานพอแล้ว!”

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • แค้นดั่งบุปผาลอยน้ำ   บทที่ 9

    ความโกรธแค้นอันมหาศาลนี้ทำให้เจียงรั่วอวิ๋นหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ เธอคุกเข่าอยู่ตรงนั้นจ้องมองเถ้ากระดูกของลูกสาวฉัน ขาทั้งสองข้างสั่นเทาไม่หยุด เธอเอาแต่โขกศีรษะลงกับพื้นพร้อมกับเอ่ยปากขอโทษลูกสาวซ้ำๆ"ขอโทษนะหยวนหยวน เป็นความผิดของน้าเอง หนูยกโทษให้น้าเถอะนะ อย่ามาโกรธมาแค้นน้าเลย ถ้าจะโทษก็ต้องโทษพ่อของหนูนู่น พ่อของหนูมันไม่มีสามัญสำนึก มันไม่คู่ควรจะเกิดมาเป็นพ่อคน...""น้าก็แค่โทรศัพท์ไปหาสายเดียวเอง น้าไม่ได้บังคับเขาเลยนะ เป็นเขาเองที่เสนอหน้าอยากจะมาที่นี่""แล้วก็เป็นเขาเองนั่นแหละที่เอาหัวใจที่เดิมทีเป็นของหนูติดมือมาด้วย หนูยกโทษให้น้าเถอะนะ หรือถ้าไม่ หนูจะไปโกรธไปลงโทษลูกชายของน้าแทนก็ได้ เพราะเขาเป็นคนโกหก เป็นเขาที่หลอกพ่อของหนูเอง..."คำพูดของเจียงรั่วอวิ๋นทำเอาทุกคนในงานถึงกับตกตะลึงผู้หญิงคนนี้ เพื่อหนีความผิด ถึงขั้นโยนความผิดให้ลูกชายตัวเองได้...ดวงตาของลู่จื่อหมิงแดงก่ำ เขาจ้องเจียงรั่วอวิ๋นเขม็ง "นังแพศยา! คนที่ฆ่าหยวนหยวนก็คือแก! แกใช้มารยายั่วสวาทล่อลวงฉันขึ้นเตียง แกอ่อยฉันจนทำให้ฉันต้องสูญเสียลูกสาวไป นังหน้าด้าน แกมันสมควรตาย แกมันสมควรลงนรกไปซะ!"

  • แค้นดั่งบุปผาลอยน้ำ   บทที่ 8

    แต่ผ่านไปเพียงแค่ไม่ถึงครึ่งนาทีสั้นๆ ตอนที่เขาเตรียมยาชาเสร็จแล้วหันกลับมามองอีกทีเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากร่างของลูกสาวได้ชุ่มโชกไปทั่วเตียงผ่าตัดแล้ว.. ภาพเหตุการณ์ถัดจากนั้น คือผู้ช่วยของลู่จื่อหมิงวิ่งกระเซอะกระเซิงออกไปข้างนอกเพื่อตามตัวฉันเข้ามา...คลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดช่วงนี้ มีความยาวรวมกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำนั่นหมายความว่า ศาสตราจารย์ลู่ผู้ขึ้นชื่อว่ารักลูกสาวยิ่งชีวิต ในวินาทีชีวิตที่ต้องชี้เป็นชี้ตายของลูกสาว เขากลับอยู่เคียงข้างเธอข้างในนั้นเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นและยิ่งไปกว่านั้น เพียงเพราะสายโทรศัพท์สายเดียวจากเพื่อนสมัยเด็กของเขา เขาก็ทอดทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองแล้วเดินจากไปอย่างไม่ลังเลหลังจากที่คลิปวิดีโอเล่นจนจบ ตัวฉันสั่นเทาไปหมดทั้งร่างด้วยความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุดแต่ฉันรู้ดีว่า ในเวลานี้ยังมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่ารอให้ฉันไปจัดการฉันพยายามตั้งสติให้มั่น แล้วกดปิดโทรศัพท์มือถือโดยไม่สนใบหน้าที่ขาวซีดเผือดของลู่จื่อหมิง ฉันค่อยๆ หันหลังกลับไปจ้องมองกลุ่มนักข่าวที่อยู่ใต้เวที“ฉันรู้ว่าพวกคุณทุกคนที่อยู่ที่นี่ ถูกลู่จื่อหมิงจ้า

  • แค้นดั่งบุปผาลอยน้ำ   บทที่ 7

    ลู่จื่อหมิงในคลิปวิดีโอเดิมทีกำลังลงมือผ่าตัดบางอย่างอยู่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะเขา แต่ลู่จื่อหมิงขยับมือทำงานตรงหน้าต่อไปพร้อมสั่งผู้ช่วย"ช่วยดูหน่อยว่าใครโทรมา ถ้าเป็นเบอร์ของภรรยาผม ก็ไม่ต้องไปสนใจ..."ผู้ช่วยเหลือบมองหมายเลขที่โทรเข้ามาแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา"ศาสตราจารย์ครับ เป็นรุ่นพี่เจียงโทรมาครับ..."ยังไม่ทันที่ผู้ช่วยจะพูดจบประโยค ลู่จื่อหมิงก็รีบวางมีดผ่าตัดลงทันที ก่อนจะหันมาตวาดใส่"แล้วทำไมยังไม่รีบกดรับอีก! ยังจะมัวยืนอืดอาดทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้น?!"ผู้ช่วยหันไปมองลูกสาวของเขาที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดแวบหนึ่งเขาลังเลอยู่สองสามวินาที ก่อนจะกดรับสายด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างลำบากใจเจียงรั่วอวิ๋นที่อยู่ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นร้องไห้"จื่อหมิง พี่แน่ใจจริงๆ เหรอคะว่าใบรายงานผลตรวจนั่นคือการวินิจฉัยโรคผิด? ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ เช้านี้พอตื่นขึ้นมาเป่าเปาก็บ่นว่าทรมานไม่สบายตัว พี่ช่วยมาดูเขาหน่อยไม่ได้เหรอคะ...""รั่วอวิ๋น คุณสบายใจได้เลย ผมไม่มีวันดูพลาดอย่างแน่นอน ร่างกายของเป่าเปาแข็งแรงดี...""จื่อหมิง พี่ไม่แคร์ฉันกับเป่

  • แค้นดั่งบุปผาลอยน้ำ   บทที่ 6

    ลู่จื่อหมิงเริ่มลนลานเสียขวัญแล้วเขารีบก้าวเท้าไปข้างหน้า จ้องมองกล่องเก็บเถ้าร่างในมือพ่อของฉันแล้วเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"คุณพ่อครับ คุณพ่อก็เอาแต่ปรักปรำว่าผมเป็นคนฆ่าหยวนหยวน แต่เมื่อวานนี้หว่านอิ๋งยังส่งคลิปวิดีโอของหยวนหยวนมาให้ผมอยู่เลยนะ! แล้วเมื่อวานซืนเป่าเปาก็บอกผมเองว่าเขาเพิ่งคุยกับหยวนหยวนด้วยนะครับ!"ฉันมองลู่จื่อหมิง ก่อนเปิดหน้าต่างแชตของเราแล้วยื่นให้เขาดูตรงหน้า "ลู่จื่อหมิง คุณช่วยเบิดตาดูให้ละเอียดอีกทีสิว่า คลิปวิดีโอที่ฉันส่งให้คุณน่ะ มันเป็นของช่วงเวลาไหน?!"ตอนนี้เป็นฤดูฝน แต่ในวิดีโอ หยวนหยวนยังสวมเสื้อผ้าฤดูหนาวอยู่เลย หากวันนั้นลู่จื่อหมิงมองดูอีกสักสองสามวินาที เขาก็คงสังเกตเห็นความผิดปกติอย่างแน่นอนหรือดีไม่ดี คลิปวิดีโอนี้เขาอาจจะไม่เคยแม้แต่จะกดเปิดดูด้วยซ้ำลู่จื่อหมิงเบิกตากว้างจ้องมองคลิปวิดีโอในโทรศัพท์มือถือของฉัน ใบหน้าของเขาถอดสีขาวซีดเผือดลงในทันที...เมื่อเริ่มตระหนักได้ถึงความไม่ชอบมาพากลเขารีบหันไปมองเด็กชายข้างกายเจียงรั่วอวิ๋น ก่อนคว้าแขนเด็กไว้และตะคอกถามอย่างดุดัน "ไหนเธอบอกอาว่าคืนนั้นเธอคุยกับพี่หยวนหยวนของเธอ

  • แค้นดั่งบุปผาลอยน้ำ   บทที่ 5

    ทันทีที่ฉันพูดจบ เจียงรั่วอวิ๋นก็นิ่งอึ้งอยู่บนเวที ลู่จื่อหมิงวิ่งขึ้นมาจากด้านล่างเวที ก่อนจะกระชากคอเสื้อฉันและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "นังแพศยา! คุณพูดพล่อยๆ อะไรของคุณ! เดี๋ยวหยวนหยวนก็มาถึงแล้ว! พอหยวนหยวนมาถึง จะต้องพูดด้วยตัวหนูว่ารักผม!” แสงแฟลชจากกล้องนับหมื่นตัวพากันสาดรัวส่องตรงขึ้นมาบนเวทีใบหน้าของลู่จื่อหมิงซีดเขียว เขาเขย่าตัวฉันอย่างบ้าคลั่ง "ผมจะเจอหยวนหยวนเดี๋ยวนี้! โทรหาหยวนหยวนซะ! เร็วเข้า! ผมจะให้ลูกสาวสุดที่รักของผมพูดกู้ศักดิ์ศรีคืนให้ผมจากปากของเธอเอง!"ทันทีที่ลู่จื่อหมิงพูดจบ เสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังสนั่นมาจากเหนือศีรษะ เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น พ่อของฉันก็เดินเข้ามาพร้อมกับยื่นกล่องเก็บเถ้ากระดูกใส่มือของลู่จื่อหมิง..."ลูกสาวสุดที่รักของแกมาถึงแล้ว..."ลู่จื่อหมิงค่อยๆ ก้มหน้าลงมองกล่องใบเล็กในมือพ่อของฉัน และเผลอยื่นมือออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่พอยื่นไปได้เพียงครึ่งทาง มือของเขาก็หยุดลง สีหน้าของเขาแสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย "คุณพ่อครับ ยังไงคุณพ่อก็มีศักดิ์เป็นคุณตาของเธอนะครับ ต่อให้จะเป็นการล้อเล่น ก็ไม่ควรเอาชีวิตของหยวนหยวนมาล้อเล่นแบบนี้

  • แค้นดั่งบุปผาลอยน้ำ   บทที่ 4

    กลางดึก ลู่จื่อหมิงถึงได้ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงบ้านเดิมทีเขาไม่อยากกลับมาหรอก แต่ไม่รู้ทำไม ท่าทีของซูว่หานอิ๋งในวันนี้ กลับทำให้เขารู้สึกแปลกใจ"หว่านอิ๋ง ผมกลับมาแล้วนะ"เมื่อผลักประตูห้องเข้าไป มองเห็นห้องที่มืดมิดสนิท ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจของลู่จื่อหมิงก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น"หว่านอิ๋ง?"ในห้องนอนก็ไม่มีเงาของซูหว่านอิ๋ง แม้แต่เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าก็โล่งจนว่างเปล่าเธอไปไหนแล้ว? ลู่จื่อหมิงขมวดคิ้ว สาวเท้าเดินไปที่ห้องนั่งเล่น แล้วในตอนนั้นเองเขาก็สังเกตเห็นป้ายวิญญาณที่ตั้งวางอยู่บนตู้ในห้องนั่งเล่น"สุสานลูกสาว ลู่หยวนหยวน... เหลวไหลสิ้นดี!"ลู่จื่อหมิงจับป้ายวิญญาณทุ่มลงพื้นอย่างแรงด้วยความโมโหยัยซูหว่านอิ๋งนี่ จะก่อเรื่องไม่เลิกเลยหรือไง?! เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยความโกรธจัด แล้วกดโทรหาซูหว่านอิ๋งแต่เสียงที่ดังมาจากปลายสาย กลับมีเพียงสัญญาณตัดสายดังตู๊ดๆลู่จื่อหมิงจึงส่งข้อความไปแทน แต่ในวินาทีที่เห็นเครื่องหมายตกใจสีแดง เขาก็ตะลึงงันไปทันทีหลังจากนั้น ความโกรธแค้นอย่างรุนแรงก็เข้าครอบงำซูหว่านอิ๋งกล้าบล็อกเขาเหรอ? เพียงเพราะเขาไปดูแลสองแ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status