บทที่ 3

"คุณช่วยสวมวิญญาณความเป็นคนหน่อยได้ไหม?! สุสานนี้คุณต้องใช้หรือผมต้องใช้กันแน่?! แค่ให้คุณยอมยกให้คนอื่นมันจะตายมั้ย?!"

ความโกรธในใจฉันไม่อาจกดข่มได้อีกต่อไป ฉันพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของเขาและกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเจียนตาย

"เพราะนี่คือสุสานที่ฉันเตรียมไว้ให้หยวนหยวน! ลูกสาวของคุณ หยวนหยวน เธอตายแล้ว! ก็เพราะคุณทิ้งเธอไปกลางคัน เธอเลยต้องตายอยู่บนเตียงผ่าตัด!"

"ลู่จื่อหมิง คุณยังมีความเป็นคนอยู่บ้างไหม?!"

บริเวณรอบข้างที่เคยส่งเสียงอึกทึก เงียบกริบทันทีหลังได้ยินคำกล่าวหาของฉัน

ลู่จื่อหมิงยืนหน้าถอดสีหันไปมองป้ายหลุมศพตรงนั้นแวบหนึ่งด้วยความอึ้ง

แต่เพียงครู่เดียว สีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ แถมมุมปากยังยกยิ้มเยาะเย้ย

“ซูหว่านอิ๋ง คุณโกหกโดยไม่คิดอะไรเลยสินะ ผมแค่ไม่ได้กลับบ้านสองวัน ตอนนี้ถึงขั้นเอาเรื่องลูกสาวตายมาหลอกผมแล้วเหรอ?!”

"คุณคิดว่าผมเป็นไอ้โง่หรือไง? เมื่อคืนนี้ลูกของรั่วอวิ๋นยังคุยกับหยวนหยวนอยู่เลย วันนี้คุณมาบอกว่าลูกตายแล้ว? ซูหว่านอิ๋ง จะโกหกอะไรก็ช่วยหัดใช้สมองคิดหน่อยได้ไหม?"

"ช่างเถอะ ขี้เกียจจะทะเลาะกับคุณ ในเมื่อคุณแต่งงานเข้าบ้านผมแล้ว ก็ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของตระกูลลู่! สุสานนี้ ยกให้รั่วอวิ๋นไปซะ!"

พูดจบ เขาก็หันไปออกคำสั่งกับเจ้าหน้าที่ทันที

"ไป จัดการเรื่องเอกสารโอนสิทธิ์ซะ!"

สองนาทีต่อมา เจ้าหน้าที่คนนั้นก็นำเอกสารส่งใส่มือฉันด้วยสีหน้าลำบากใจเป็นที่สุด

"คุณผู้หญิงครับ รบกวนช่วยเซ็นชื่อด้วยครับ"

ฉันเงื้อมือขึ้นตั้งท่าจะฉีกเอกสารทิ้ง

แต่ลู่จื่อหมิงกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า เขาพุ่งเข้ามาแล้วถีบเข้าที่ท้องน้อยของฉันอย่างแรงสุดกำลัง

หลังจากนั้นเขาก็ดึงมีดพกออกมาเล่มหนึ่ง แล้วกรีดลงบนนิ้วมือของฉันอย่างแรงจนเลือดสาด

พอเลือดสีแดงฉานชะโลมทั่วนิ้วหัวแม่มือของฉัน เขาก็บังคับจับมือฉันกดปั๊มลายนิ้วมือลงบนกระดาษแผ่นนั้น

ฉันจ้องลู่จื่อหมิงด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ลู่จื่อหมิง ไอ้เดรัจฉานสมควรตาย ตอนที่พ่อของฉันฝากฝังฉันไว้ในมือคุณ คุณให้สัญญาคำมั่นกับท่านไว้ว่ายังไง?! คุณมัน..."

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ ฝ่ามือก็ฟาดเข้าที่ใบหน้าของฉันอย่างแรง

“เลิกเอาพ่อเฮงซวยของคุณมาขู่ผมสักที! นี่มันยุคไหนแล้ว ผมจะไปกลัวคนเถื่อนแบบนั้นทำไม?”

“ผมบอกคุณเลยนะ ซูหว่านอิ๋ง ผมทนคุณมานานแล้ว! ถ้าคุณไม่ได้คลอดลูกสาวให้ผม ผมคงทิ้งคุณไปนานไม่รู้กี่รอบแล้ว! ยัยผู้หญิงชั้นต่ำไร้ราคา!"

พูดจบ ลู่จื่อหมิงก็เตะฉันกระเด็นออกไปอย่างไม่ใยดี

มือข้างหนึ่งของเขาโอบไหล่เจียงรั่วอวิ๋น ส่วนมืออีกข้างจูงลูกของเธอ แล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เพียงแค่เพราะสุนัขตัวเดียวของเจียงรั่วอวิ๋น ลู่จื่อหมิงถึงกับฉีกหน้ากากและสันดานดิบออกมาโดยไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป

เขาคงจะลืมไปแล้วสินะ ว่าความสำเร็จและความยิ่งใหญ่ที่เขาได้รับในทุกวันนี้ ล้วนมาจากแรงผลักดันและสนับสนุนจากพ่อของฉันทั้งสิ้น

ในเมื่อเขาไม่เห็นค่าและไม่แยแส แย่งเอาไปให้หมด งั้นฉันก็จะเรียกคืนทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาเองทั้งหมด...

……

ระหว่างทางเดินกลับจากสุสาน ลู่จื่อหมิงยอมโทรศัพท์ติดต่อเข้ามาหาฉัน ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก

ในน้ำเสียงที่ฟังดูเก้อเขินกระอักกระอ่วนนั้น ปนไปด้วยความกระวนกระวายใจและการลองเชิงอยู่หน่อยๆ

"หว่านอิ๋ง ไม่ได้เจอลูกตั้งหลายวันแล้ว คุณช่วยอัดคลิปวิดีโอส่งมาให้ผมดูหน้าแหน่อยสิ..."

"ได้"

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ฉันก็ตัดสายทันที

จากนั้นก็สุ่มเลือกวิดีโอเก่าของลูกสาวที่เคยถ่ายไว้ส่งไปให้เขา

ในวินาทีถัดมา ข้อความเสียงของลู่จื่อหมิงก็ถูกส่งกลับมา

คราวนี้ น้ำเสียงของเขาดูผ่อนคลายและโล่งอกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อยหว่านอิ๋ง เชื่อฟังแบบนี้สิถึงจะเป็นภรรยาที่ดี"

"วันหลังก็อย่าหึงหวงหน้ามืดตามัวจนทำตัวไร้สาระแบบนี้อีกนะ เมื่อกี้รั่วอวิ๋นกับเป่าเปาตกใจกลัวเธอแทบแย่ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเป่าเปา พอช่วยเขาจัดงานฉลองเสร็จแล้ว ผมจะรีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อนลูกสาว"

"แล้วก็ เรื่องที่สุสานวันนี้จะปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้นะ พรุ่งนี้งานวันเกิดของเป่าเปาคุณต้องมาร่วมงานด้วย มาคุกเข่าขอโทษรั่วอวิ๋นต่อหน้าซะ วันข้างหน้ายังต้องเจออีก อย่าทำตัวให้มันดูแย่นักเลย..."

"ตกลง ฉันจะไป"

ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

ลู่จื่อหมิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

"ดีๆๆ หว่านอิ๋ง ผมชอบในความใจกว้างเป็นผู้ใหญ่ของคุณที่สุดเลย พรุ่งนี้เจอกันนะ"

หลังวางสาย ฉันมองห้องที่ว่างเปล่าโดยไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ลาก่อน... ลู่จื่อหมิง