แค้นดั่งบุปผาลอยน้ำ

ลูกสาวของฉันป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด ฉันใช้เวลาถึง 5 ปี กว่าจะจับคู่เจอหัวใจที่เข้ากันได้อย่างยากลำบาก ก่อนเข้าห้องผ่าตัด สามีของฉันซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจ ได้พูดรับปากกับฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ "ที่รัก ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะต้องทำให้ลูกสาวของเราได้เกิดใหม่อีกครั้งด้วยมือของผมเองอย่างแน่นอน" แต่เมื่อการผ่าตัดดำเนินไปได้เพียงครึ่งทาง เขากลับรีบร้อนจากไปโดยไม่ได้ทิ้งคำอธิบายใดๆ ฉันวิ่งโซเซเข้าไปในห้องผ่าตัด ภาพที่เห็นคือลูกสาวที่ทรวงอกถูกผ่าเปิดออกและท่วมไปด้วยเลือดเต็มตัว ผู้ช่วยของสามียืนอึกอักพูดจาอ้ำอึ้งอยู่ข้างๆ "ศาจารย์ซูบอกว่าหยวนหยวนยังพอรอได้อีกหน่อยครับ แต่ลูกชายของรุ่นพี่เจียงรอไม่ได้แล้ว เขาเลยเอาหัวใจที่เดิมทีตั้งใจจะปลูกถ่ายให้หยวนหยวนไปแล้วครับ..." ฉันสติแตก พยายามติดต่อหาเขาอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งเลือดของลูกสาวไหลจนหมดตัว โทรศัพท์ก็ยังโทรไม่ติด... ระหว่างทางไปจัดการร่างไร้วิญญาณของลูกสาว ฉันได้เห็นโพสต์ในโซเซียลของเจียงรั่วอวิ๋น เพื่อนวัยเด็กของเขา 【ที่แท้ก็วินิจฉัยโรคผิด ตกใจหมดเลย ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นไอ้ของที่ไม่มีประโยชน์ชิ้นนี้ ก็ให้เป็นรางวัลแก่เด็กดีของบ้านเราก็แล้วกัน!】 ในคลิปวิดีโอ สุนัขที่เธอเลี้ยงกำลังรุมขย้ำฉีกกระชากหัวใจดวงที่ควรจะเป็นของลูกสาวฉันอย่างรุนแรง เมื่อมองดูร่างที่เย็นชืดของลูกสาว ความรู้สึกรักใคร่ผูกพันเศษเสี้ยวสุดท้ายในใจของฉันก็พังทลายลงอย่างเงียบเชียบ กว่าเขาจะนึกถึงลูกสาวที่อยู่บนเตียงผ่าตัดขึ้นมาได้ สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ให้เขาก็มีเพียงห้องที่ว่างเปล่า และป้ายวิญญาณอันเล็กๆ เท่านั้น...