All Chapters of This love stops her รักนี้...ขอหยุดที่เธอ (NC18+): Chapter 1 - Chapter 10

“สวัสดีค่ะ วันนี้ของขวัญจะมาแนะนำการแต่งหน้าให้ดูเป็นธรรมชาติกันนะคะ ทาครีมกันแดดที่ SPF 50 Pa+++ ใช้ อุทัยทิพย์ ทาหน้าแก้มบางๆ ใช้แป้งฝุ่นเด็ก ปัดให้ทั่วหน้าใช้ eye shadow สีดำ ทาบางๆ ตามรูปคิ้วเท่านั้น ปัดเศษออก เพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติ ไม่เข้มจนเกินไป ดัดขนตา ทาปากด้วยอุทัยทิพย์ ด้านในปากบางๆ เท่านั้น เพียงเท่านี้ก็เสร็จแล้ว ได้ลุคเบาๆ ธรรมชาติ และก็ไม่เข้มจนเกินไปด้วยค่ะ”ฉันชื่อ ของขวัญ รักการแต่งหน้าเป็นชีวิตจิตใจ เวลาว่างๆ ก็ชอบอัดคลิปแนะนำการแต่งหน้าลงโซเชี่ยวให้กับสาวๆ ที่ติดตามฉัน“นี่แกก็แนะนำธรรมชาติมากเลยเนอะ สมัยนี้ใครเขาใช้อุทัยทิพย์กันย๊ะ” เสียงเพื่อนฉันเอง เฟย์ เธอกำลังนั่งดูคลิปแนะนำการแต่งหน้าของฉัน“แกก็ไม่รู้อะไร อุทัยทิพย์นี่นะ มีสรรพคุณเยอะเลยแหละ นอกจากจะเอามาใช้แต่งหน้าได้แล้ว เอาไปผสมกับน้ำดื่มก็ช่วยแก้ร้อนในได้ด้วยนะ”“เหรอ....” เหมือนเฟย์ไม่ค่อยจะเชื่อฉันเลยแฮะ“ตอนบ่ายไม่มีเรียน ไปดูหนังกันไหม” เฟย์ชวน“ฉันมีนัดแล้วอ่ะ” ฉันบอกเพื่อน“เดี๋ยวนี้มีนงมีนัด กับใครอ่ะ ผู้ชายป่ะ” เฟย์ยื่นหน้ามาถามอย่างสนใจ“ค่ะ ผู้ชาย..ที่ไม่แท้”ฉันรับปากกับพี่เอ็มมี่ สาวประเภทสอง

 “มิโน่! ปล่อย!” ฉันหันไปตามเสียงของพี่ไลลา ก็เห็นพี่มิโน่กำลังจับหน้าพี่ไลลาไว้ นี่พวกเขารู้จักกันเหรอก็ไม่แปลกหรอกพี่ไลลาสวยขนาดนั้น คงจะฮอตในหมู่หนุ่มๆ น่าดูเลยจากนั้นก็มีผู้หญิงหน้าตาน่ารัก เดินเข้ามอาละวาดทำให้วงแตก ดูจากสถานการณ์แล้วเขาน่าจะเป็นเมียพี่มิโน่เห็นเขาประกาศความเป็นเจ้าของซะขนาดนั้น“พอได้แล้ว เฌอรีน” ฉันหันไปตามเสียงนั้น ไดมอนด์นิ“ไดมอนด์ มาได้ไง” พี่ไลลาถามเขา นี่รู้จักกันด้วยหรอ“พี่พาเมียพี่กลับไปเหอะ ที่นี่เขาวุ่นวายกันพอแล้ว”ฉันไม่เคยเห็นไดมอนด์ในโหมดนี้เลยเหะ พี่ไลลาคงจะสำคัญกับเขาจริงๆอยู่ดีๆ ใจมันก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาซะงั้นแล้วก็มีผู้ชายผิวขาวเวอร์ หล่อมากด้วย เข้ามาเครียร์สถานการณ์ คนอะไรหล๊อหล่อแถมยังแมนอีก ชอบอ่ะ“เฮ้อออ ลำบากเนอะ เกิดมาสวยเนี้ย” เสียงไดมอนด์คุยกับพี่ไลลา“นั้นสินะ ทำไงดีอ่ะ” พี่ไลลาตอบพร้อมทำหน้าแบ๊ว“ฮ่าๆ ๆ อารมณ์ดีแล้วนิ จะกลับยังล่ะ”“อือ กลับเลยดีกว่า”“งั้นไลลากลับก่อนนะคะ” พี่ไลลาหันมาบอกพวกฉันทำไมพวกเขาดูสนิทก

 ของขวัญทำไมรู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวขนาดนี้นะ ไม่น่าเลยของขวัญเอ๊ยย เผลอดื่มหนักไปหน่อยแล้วก็มาทรมานในตอนเช้าโอ๊ะโอ๊ยย กำลังจะเอี้ยวตัวลงจากเตียงแต่ก็ต้องหยุด เมื่อร่างกายขยับไม่ได้เหมือนมีอะไรมารึงเอวไว้เลย ฉันมองเอวของตัวเอง ก็เห็นแขนหนาของใครบางคนกำลังกอดรัดฉันอยู่“กริ๊ดดดดดดดดดดด” ฉันหลับหูหลับตาร้องลั่นด้วยความตกใจไม่นะ! เวอร์จิ้นน้อยๆ ของฉัน“จะร้องทำไม ห๊ะ! ยัยบ๊อง!” เอะเสียงนี้มัน ไดมอนด์นิฉันหันขวับ ไปมองหน้าร่างหนาที่ยังกอดเอวฉันอยู่ ไดมอนด์ไม่ใส่เสื้อแต่เขายังนุ้งกางเกงอยู่แล้วฉันก็มองสำรวจร่างกายตัวเองยังอยู่ชุดเมื่อวานแสดงว่ายังปลอดภัยดี“ฉันมาอยู่นี่ได้ไง” ฉันถามไดมอนด์ ที่ตอนนี้เขายังฟุบหน้าอยู่กับหมอนใบใหญ่“นี่เมาจนจำอะไรไม่ได้เลยรึไง” เสียงไดมอนด์อู๋อี้อยู่กับหมอน“ฉันจำได้แค่ว่ากำลังเต้นอยู่บนฟอร์...” แล้วอะไรต่ออ่ะ จำไม่ได้“จำไม่ได้แม้กระทั่งตอนที่ไอ้ไทด์ไปรับด้วยล่ะสิ” ห๊ะ ไทด์มารับฉันด้วยหรอไม่เห

 “มาแล้วเหรอ” เฟย์ทักขึ้นเมื่อเห็นฉันเดินเข้าในห้อง“อื้ม นี่แกแต่งตัวเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ปากถามเพื่อนแต่มือกู่รีกู่จอถอดเสื้อผ้าออกเพื่อไปอาบน้ำให้เร็วที่สุด“ทำไมแกไม่ไปถอดในห้องน้ำย๊ะ” เฟย์ถาม“ก็ฉันรีบอ่ะ” ฉันถอดเหลือแต่งชุดชั้นใน คว้าผ้าขนหนูได้ก็วิ่งเข้าห้องน้ำทันทีพออาบน้ำเสร็จฉันก็แต่งตัวอย่างรีบๆ หน้าก็ทาแค่แป้งเด็กกับลิปปาล์ม“ป่ะ แก” สำรวจตัวเองเรียบร้อยแล้วฉันก็หันไปเร่งเพื่อน“จะรีบไปไหน” เฟย์โว๊ยยกใหญ่ที่ฉันลากเธอลงมาจากห้องอย่างเร่งรีบ“ขึ้นรถ” ฉันบอกเพื่อนเสร็จก็เปิดประตูไปนั่งด้านหน้าข้างคนขับ เฟย์ก็เปิดประตูมานั่งด้านหลังฉันอย่าง งงๆ“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ไดมอนด์ถามขึ้น“อื้ม..” ฉันตอบไดมอนด์เสร็จก็นั่งหอบหายใจยกใหญ่“ฮึๆ ๆ” ไดมอนด์ขำ“ขำอะไร มิทราบ” ฉันถามอย่างหาเรื่อง“คงจะรีบน่าดู จนติดกระดุมผิดเม็ด ฮ่าๆ ๆ”ฉันหันมาตามสายตาของไดมอนด์ก็เจอกับเสื้อนักศึกษาของตัวเองที่ติดกระดุมผิดเม็ด เผยให้เห็นบราสีเนื้ออย่างชัดเจน ฉันรีบตะปบหน้าอกอย่ารวดเร็ว ตายแล้วของขวัญ น่

 ฉันรีบเดินกลับเข้ามาหาเพื่อนที่โต๊ะโดยเร็ว อยู่กับไดมอนด์นานๆ รู้สึกว่าจะไม่ค่อยปลอดภัยต่อร่างกายและหัวใจซะเลย“อ้าว เฟย์ไปไหน” เมื่อเดินเข้ามาไม่เจอเฟย์ ฉันก็เลยถามบ๊อบบี้“สงสัยไปห้องน้ำมั้ง” บ๊อบบี้ตอบ พร้อมกับยื่นมือมารับกล่องเค้กไปปักเทียน“ไปไหนมา” ฉันถามเฟย์ เมื่อเธอเดินมาที่โต๊ะ“อ๋อ ไปห้องน้ำมา” เฟย์ตอบ“แฮปปี้ เบิร์ด เดย์ ทู ยู....แฮปปี้ เบิร์ด เดย์ ทู ยูฯ” เสียงเพื่อนของไทด์ช่วยกันร้องเพลงวันเกิดให้ไทด์ แล้วฉันก็ร้องตาม“ขอบใจนะทุกคน” ไทด์บอกเพื่อนๆ แล้วก็เป่าเทียน“มาชนแก้วกันหน่อย” เสียงนิค บอกทุกคนฉันกำลังจะจับแก้วเหล้าของตัวเอง แต่ก็ถูกมือหนาจับตัดหน้าไปก่อน“เดี๋ยวก็เมาเละอีก” ไดมอนด์หันมาทำหน้าดุใส่“ไม่เมาหรอก แค่นี้เอง” ฉันกำลังจะแย่งแก้วกลับคืนมา ไดมอนด์ก็ยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้วทำให้ทุกคนในโต๊ะ ยื่นอึ้งกับการกระทำของเขา ฉันก็อึ้งเหมือนกันแก้วตัวเองมีก็ไม่กิน“มองอะไร” ไดมอนด์หันไปถามเพื่อนๆ“เปล่า ไม่มีไร” แดนตอบพร้อมกับเกาหัวเขาจะรู้ตัวไหม ว่าสิ่ง