جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“ขวัญเจ็บนะ” ฉันบอกเขาเสียงสั่นพี่เนมจับต้นแขนของฉันทั้งสองข้างให้หันไปหาเขาตรงๆ ฉันก้มหน้าลงไม่อยากสบตากับเขา“ของขวัญ เธอไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้ ห๊ะ!” พี่เนมตะคอกใส่หน้าฉัน พร้อมกับบีบต้นแขนอย่างแรง จนฉันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ“พี่แอบรักเธอมานานแล้ว ตั้งแต่มัธยมต้นด้วยซ้ำ”ฉันเงยหน้ามองพี่เนมอย่างตกใจ“พี่แอบมองเธอมาตลอด พอขึ้นมอปลายพี่ก็ตั้งใจว่าจะจีบเธออย่างจริงจัง แต่ก็โดนไอ้ไดมอนด์กับไอ้ไทด์ขัดขว้างตลอด โดยเฉพาะไอ้ไดมอนด์ วันที่พี่เรียนจบมอหก พี่ตั้งใจไว้แล้ว ไม่ว่าจะโดนขัดขว้างยังไงพี่ก็จะบอกของขวัญให้ได้” สายตาพี่เนมดูเศร้าลง“พี่โดนไอ้ไดมอนด์ซ้อมปางตาย แถมมันยังประกาศอีกว่าเธอเป็นของมัน” สายตาพี่เนมเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ทันที “และพอได้เจอเธออีกครั้ง และได้รู้ว่าเธอยังโสด มันก็ทำให้พี่เริ่มมีความหวังอีกครั้ง แต่แล้วเธอก็เลือกมัน! คนที่ทำเธอร้องไห้ครั้งแล้วครั้งเล่า! ทำไม ของขวัญ! พี่ต่างหากที่รักเธอจริงไม่ใช่ไอ้ไดมอนด์!”“โอ๊ย..พี่เนมขวัญเจ็บนะ” ฉันร้องท้วง เมื่อพี่เนมบีบต้นแขนฉันแรงขึ้น“เจ็บ

ของขวัญ ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่บ้านของตัวเองอย่างถาวร ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นทางบ้านของฉันก็รับรู้ พ่อกับแม่โกรธเฟย์มาก แต่ก็นะ...เราก็ปล่อยให้ตำรวจเขาจัดการไป โมเน่ยังไม่ได้กลับไปอยู่บ้านของตัวเองหรอก เพราะพ่อกับแม่ของฉันขอคุณอาให้โมเน่มาอยู่เป็นเพื่อนฉัน ก็ดีเหมือนกันมีน้องมาอยู่ด้วยทำให้ไม่เหงาเท่าไร ฉันไม่ได้เจอไดมอนด์มาสองเดือนแล้ว เพราะเขาไปเล่นคอนเสิร์ตที่ต่างจังหวัด ที่จริงเขาก็ชวนฉันไปด้วยแหละ แต่ฉันไม่อยากไปวุ่นวายกับเขามากอยากให้เขาเต็มที่กับงาน คลื่น.....คลื่น.....คลื่น..... ฉันหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ ---พี่เอ็มมี่--- “ค่ะ พี่เอ็มมี่” “ของขวัญย้ายกลับไปอยู่บ้านแล้วเหรอ พี่มาหาที่หอพัก เจ้าของหอบอกว่าของขวัญย้ายออกไปแล้ว” “ค่ะ ขวัญย้ายกลับมาอยู่บ้านแล้ว” ฉันตอบพี่เอ็มมี่ “เสาร์นี้ว่างไหม” พี่เอ็มมี่ถาม “ว่างค่ะ พี่เอ็มมี่มีอะไรให้ขวัญช่วยรึเปล่า” มีลางสังหรณ์ว่าจะได้ทำอะไรที่ตัวเองชอบ..

สองเดือนต่อมา....วันนี้เป็นวันแต่งงานของพี่สาวคนสวยของผม พี่ไลลา กับเจ้าของค่ายเพลงหรือเจ้านายของผม เฮียเรย์ จะว่าไป ผมเป็นลูกน้องที่ไม่ค่อยฟังเฮียแก่เท่าไรหรอก ส่วนมากมีแต่เฮียเรย์แหละที่ต้องฟังผม สงสัยกลัวไม่ได้เมีย ถึงต้องยอมน้องเมียขนาดนี้“พี่ไลลาสวยจังเลยเนอะ” ของขวัญหันมาคุยกับผม“ขวัญก็สวย” ผมชมเธอ ทำให้แก้มแดงๆ ที่ปัดมาบางๆ กลับเด่นชัดขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ“ทางนี้ค่ะ”“ทางนี้ครับ”เสียงเพื่อนหญิงชายของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวต่างก็ร้องเรียกให้โยนช่อดอกไม้ไปทางพวกเขา“ไม่ไปยืนตรงนั้นเหรอ” ผมหันมาถามของขวัญ นึกว่าจะไปรอรับช่อดอกไม้กับเขาซะอีก“ไม่ล่ะ คนเยอะ” เธอหันมาตอบ พร้อมกับยิ้มหวาน“เอาละ 1..2..” พี่ไลลายืนหันหลังแล้วนับเตรียมโยนช่อดอกไม้อร๊ายยยยยยย เสียงโห่ร้องจากเพื่อนๆ ของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวที่รอรับดอกไม้กันอย่างตื่นเต้น แล้วช่อดอกไม้นั่นก็ลอยมาเข้ามือของผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างผม ของขวัญ“ดะ..ไดมอนด์ คือ..” เธอหันมาพูดตะกุกกักกับผม อย่างตกใจ“ช่วยไม่ได้นะ สง

“ของขวัญ มานั่งนี่สิลูก” แม่บอกให้ฉันมานั่งข้างๆ แม่ พอนั่งลงแล้วฉันก็ยกมือไหว้พ่อแม่ของไดมอนด์กับพี่ไลลาและเฮียเรย์“เอาล่ะ เมื่อพร้อมหน้ากันแล้ว พ่อก็ขอเข้าเรื่องเลยนะ” พ่อไดมอนด์เอ่ยขึ้น“ลูกชายของผม ไดมอนด์ ขอให้ผมมาขอลูกสาวคนสวยของบ้านนี้ให้ ทางพ่อแม่ของขวัญจะว่าอย่างไรบ้าง”“จะว่าอย่างไรล่ะ ผมไม่ขัดข้องอะไรอยู่แล้ว เอาตามที่เห็นสมควรก็แล้วกัน” พ่อของฉันตอบ“ว่าไง ไดมอนด์” พ่อไดมอนด์หันไปถามเขา“แต่งเลยได้ไหมครับ”ฉันแทบสำลักน้ำลายตัวเอง นี้เขาจะใจร้อนไปไหน“ว่าไงล่ะ ของขวัญ” พ่อหันมาถามฉันบ้าง“ขวัญว่า...หมั้นไว้ก่อนดีกว่าค่ะ ขวัญอยากเรียนให้จบก่อน” อยากได้ฉันนักก็ต้องรอหน่อย ฉันส่งยิ้มอย่างยียวนไปให้ไดมอนด์“ไม่เอา... มอนด์จะแต่งเลย” เขาหันมาเถียงฉัน“งั้นก็ไม่ต้องอะไรทั้งนั้นแหละ” ฉันยื่นคำขาดเมื่อไดมอนด์ไม่ยอม“ได้ไงอ่ะ!” ไดมอนด์โวยทันทีอย่างหัวเสีย“เอาล่ะๆ พ่อว่าเอาตามที่หนูขวัญต้องการดีกว่านะ เพราะเราเองก็ยังเรียนไม่จบเหมือนกัน” พ่อไดมอนด์ช่วยฉันพูดกับลู

งานหมั่น ของขวัญ&ไดมอนด์บรรยากาศของเช้าวันนี้เป็นไปอย่างคึกคัก เมื่อบ้านที่เคยเงียบสงบในตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย บริเวณรอบบ้านถูกตกแต่งด้วยธีมสีขาว ดูคลาสสิค และโรแมนติกด้วยสไตล์ที่มีความโมเดิร์นและคลาสสิคแบบไทยๆ มาบรรจบกันอย่าลงตัวฉันอยู่ในชุดไทยประยุกต์สีทองอ่อน ตัดแขนแบบนางชี ทิ้งชายยาว เสื้อติดกับผ้าซิ่น มีชายพก และเข็มขัด เครื่องประดับสีทองตัดกับสีสไบ ยืนส่องตัวเองที่หน้ากระจก สวยจัง.... ฉันชอบชุดไทยที่สุดสวยงามมีเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครสามารถลอกเลียนแบบได้“สวยจังเลยค่ะ พี่ขวัญ” โมเน่ชม“โมเน่ก็สวย” ฉันชมน้องกลับบ้าง“ได้เวลาแล้วค่ะ” โมเน่บอก พร้อมกับเดินนำฉันลงมายังด้านล่างใจฉันเต้นแรง เมื่อได้สบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขา ซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้วต่อหน้าผู้ใหญ่ที่เรานับถือ ไดมอนด์อยู่ในชุดสูทสีขาว โดยช่วงล่างนุ่งเป็นโจงกระเบนสีครีมเหลือทองอ่อนๆ เขาส่งยิ้มมาให้ ประกายในแววตาชัดเจนสัมผัสได้ถึงห่วงหาฉันเดินมานั่งลงตรงหน้าไดมอนด์ ฉันก็เริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะเขาเอาแต่จ้องมองอยู่อย่างนั้น“วันนี้เป็